Like a dog without a bone

Riders on the storm

into this  house we're born

into this world we're thrown 

like a  dog without a bone

Ένα από τα κατάλοιπα της εγκυμοσύνης είναι η υπεραυξημένη αίσθηση της όσφρησής μου. Είχα ήδη πολύ καλή όσφρηση, αλλά με την εγκυμοσύνη η ικανότητά μου έφτασε πλέον σε επίπεδο σκύλου που εντοπίζει ναρκωτικά σε αεροδρόμιο. Καλό είναι αυτό, σκέφτομαι, αν μείνω από δουλειά μπορώ πάντα να διεκδικήσω μιά ανάλογη θέση. 


Επίσης κατάλοιπο της εγκυμοσύνης είναι η μεγάλη μου ευσυγκινησία. Βέβαια και αυτή την είχα και προηγουμένως και ενδεχομένως να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα επειδή οι ορμόνες δεν έχουν ακόμη τελειώσει το ξέφρενο πάρτυ τους στο σώμα μου. Σήμερα όμως που βούρκωσα πάλι γιατί ήρθε η μονόφθαλμη γάτα στο μπαλκόνι μας να πιεί νερό, σκέφτηκα ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μεταβληθώ σε ένα γελοίο ον που περπατά και κλαίει, βρύσες τα δάκρυα, με ένα μαντήλι στο χέρι συνέχεια. 
Έτσι που προσωποποιώ τη στενοχώρια κανείς δεν θα με θέλει, ούτε για να μυρίσω και να του βρω έναν τόνο κοκαΐνης... 

The rug really tied the room together

Imperfection is beauty, madness is genius 
and it's better to be absolutely ridiculous 
than absolutely boring


Marilyn Monroe, Marilyn: Her Life in Her Own Words

Την περίοδο της εγκυμοσύνης μου βρέθηκα πολλές φορές στον προθάλαμο ιδιωτικών και δημόσιων εξεταστηρίων και νοσοκομείων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ήθελα να αρχίσω στα χαστούκια τις άλλες έγκυες γυναίκες εκεί μέσα. Και κατέληξα: το πιό γκρινιάρικο ζώο στον πλανήτη είναι η ελληνίδα έγκυος. Tο γεγονός ότι για κάποιες από αυτές αυτή είναι η πιό αξιομνημόνευτη περίοδος της ζωής τους είναι λυπηρό και αξιοθρήνητο αλλά δεν είναι αρκετή δικαιολογία για να παράγουν τόση αλαζονεία, μιζέρια και ΓΚΡΙΝΙΑ και να την εκτοξεύουν στον πλανήτη γύρω τους (ας περιορίζονται στους δυστυχείς συμβίους τους). 

Επίσης κατέληξα ότι δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ γυναικολόγος -για τον ίδιο προαναφερθέντα λόγο. 

Η απόκτηση του δικού μου παιδιού παραδόξως επιβεβαίωσε την πίστη μου στην υιοθεσία. Δεν πιστεύω ότι διαφέρει σε τίποτα το συναίσθημα που νιώθω εγώ όταν κρατάω αγκαλιά τον μικρό κύριο Π. από το συναίσθημα που νιώθει μιά άλλη γυναίκα που κάποιος άλλος γεμίζει την αγκαλιά της με ένα μωρό. Φυσικά πολλά μπορούν να ειπωθούν επ'αυτού και ήδη συζητώντας το θέμα με φίλους και δικούς όλοι διαφωνούν με αυτό που λέω, πιό έντονα οι άνδρες. Δεν έχω εμπειρία ούτε ως υιοθετημένη, ούτε ως θετή μητέρα και έτσι εν πολλοίς η αξία των λεγομένων μου είναι μηδενική -ή τέλος πάντων, όπως με όλα, προσεγγισμένη με συναισθηματισμό. 

"This will not stand, ya know, 

this aggression will not stand, man"

The Dude to the Big Lebowski

Δεν μου κάνει εντύπωση η αυξανόμενη επιθετικότητα. Είναι σημείο των καιρών που πρέπει να περιμένουμε να το δούμε να βαίνει αυξανόμενο, για διάφορους λόγους που τους καταλαβαίνετε μόνοι σας και δεν θα προσβάλω την νοημοσύνη σας με το να τους αναφέρω (κοινώς βαριέμαι να κάτσω να γράφω). Μου κάνει όμως εντύπωση το γεγονός ότι η ελληνική διαδικτυακή συμπεριφορά αδυνατεί να ξεπεράσει το εφηβικό στάδιο της εμπαθούς αγένειας -και δεν μιλάω για τίποτα ακροδεξιά κουτούκια. Είμαι μέλος στο buzz από τον Ιούνιο του 2008 και το παρακολουθώ τακτικά για λόγους ενημέρωσης. Ενώ έχω προτείνει ενίοτε κάποια άρθρα, όλο αυτό το διάστημα αποφεύγω να συμμετέχω στις συζητήσεις κάτω από τις προτάσεις των άλλων (βλέπω από τα στατιστικά ότι έχω κάνει μόνο ένα σχόλιο). Ο λόγος είναι ότι η επιθετικότητα και η αγένεια που συναντώ από τους σχολιαστές εκεί με σοκάρει και δεν έχω όρεξη να ξεκατινιάζομαι -έστω ανταλλάσσοντας πολύπλοκα επιχειρήματα με βιβλιογραφικές παραπομπές. Πρόσφατο θλιβερό παράδειγμα που μου γέννησε ειλικρινά μεγάλη απορία: πώς είναι ποτέ δυνατόν ΑΥΤΟ το ποστ να προκαλέσει ΑΥΤΗ τη "συζήτηση". 

H Κίχλη έκανε πρόσφατα μιά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική παρατήρηση 


"και περνάνε λέει τα χρονια και τελειώνει αυτή η λαίλαπα και διαβάζονται λέει τα ημερολόγια του καιρού/μπλογκς ως μαρτυρίες εποχής,να όπως κάτι λογοτεχνικά σοβαρά της κατοχής ας πούμε ή της δικτατορίας. και γυρίζει πίσω με τη μνήμη ο κόσμος κι οσοι δεν το έζησαν το μαθαίνουν"


και συνεχίζει τη σκέψη της γράφοντάς τα πολύ καλύτερα από ό,τι θα μπορούσα ποτέ εγώ, και έχει πολύ δίκιο. 
Σε κάθε περίπτωση με έκανε και σκέφτηκα ότι από αυτό εδώ το blog δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει κανείς σε όλη του την έκταση το φαινόμενο που ζούμε τώρα κι αισθάνθηκα με έναν τρόπο ενοχή. Από την άλλη, πολλές ενοχές αισθάνομαι για ένα σωρό πράγματα, και δεν βγαίνει ποτέ τίποτα με τις ενοχές. Μόνο εκβιασμένες αντιδράσεις κι αυτές δεν είναι ποτέ για καλό. 

Άσε που σκέφτομαι ότι αυτή την εναγώνια κατάσταση της ανεργίας, της απελπισίας, εγώ την έχω ζήσει εδώ και πολλά χρόνια, την έχω περάσει σαν μιά μεγάλη αρρώστια και σε μεγάλο βαθμό καθόρισε αυτό που είμαι. Μα τότε δεν ήταν κρίση, δεν την κατέγραψε κανείς ως τέτοια εποχή, αντιθέτως: κάποια λένε ότι εκείνη ήταν η εποχή της ευημερίας. Δεν ήταν λοιπόν κρίση για τους άλλους, ήταν για μας. 


Να, εκείνα τα χρόνια τα θυμάμαι έτσι όπως τα φωτογράφισε ο Στάβερης, ο υπέροχος Στάβερης 
Υπήρχε φτώχεια στην Αθήνα πριν 20 χρόνια;

The Angel that presided o’er my birth 

Said, “Little creature, form’d of Joy and Mirth, 

“Go love without the help of any Thing on Earth.” 

     

William Blake

Εν τω μεταξύ όλη μέρα του λέω ότι τον αγαπώ και ξαφνικά μου πέρασε από το μυαλό, φαντάσου η πρώτη λέξη-φράση του να είναι "σ'αγαπώ" και να αποκαλυφθώ ότι το λέω όλη μέρα και να λένε όλοι τί σόϊ μάνα είμαι. 
Πού να με ακούσουν κιόλας να τραγουδάω το δικής μου εμπνεύσεως μεταμοντέρνο medley νανουρισμάτων με επιρροές από την Αθηναϊκή σκυλάδικη νύχτα: 
Όλος ο κόσμος (Νίνο)
Όλος ο κόσμος είσαι εσύ/ το τέλος κι η αρχή/ ολόκληρη η ζωή μου είσαι

Το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου (Λευτέρης Πανταζής) 
Το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου για μένα είσαι/η μεγαλύτερη αγάπη απ'όλες μωρό μου είσαι εσύ

και το απόλυτο νανούρισμα-ταχτάρισμα "Τάκα-τάκα" του κυρίου Γιάννη Φλωρινιώτη 
Τάκα τάκα τάκα να του παίζω παλαμάκια/ να τ'αγκαλιάζω, να του κάνω μάκια-μάκια 

Τέλος πάντων, μήν με ξεσυνερίζεστε και μην είστε πολύ αυστηροί. Αναλογιστείτε παρακαλώ τον μακροχρόνιο εγκλεισμό μου που οδηγεί σε συμπτώματα ιδρυματισμού μα και την πολύ μεγάλη, αδύνατον-ακόμη-να-διαχειριστώ-λογικά, χαρά μου. 


******

Η ανάρτηση εικονογραφείται με ψηφιακά κολάζ στο στυλ του Max Ernst, από μιά ωραία συλλογή στο flickr του seriykotik1970, ΕΔΩ

Βλέφαρό μου

Έλα ύπνε, πάρ'το
σε μετάξι επάνω βάλ'το
σιγά


Κι από μέλι γάλα
να'ν' του ονείρου του η σκάλα
πλατιά


Βλέφαρό μου σκαλιστό
αχ τυχερό μου
μή χαράζεις άστρο της αυγής
μή μου τρομάζεις

Δεν έχει νόημα να εξιστορήσω όλη την περιπέτεια. Μιά περιπέτεια είναι έτσι κι αλλιώς όλων μας η ζωή, τί νόημα έχει να κάτσω να γράψω όλα όσα έζησα εγώ ειδικά σε αυτή τη διαδρομή και την κορύφωση του δράματος;

Όταν μιά ιστορία έχει ευτυχές τέλος, όπως συνέβη εν προκειμένω, κρατάς το αποτέλεσμα και προσπαθείς να ξεχάσεις τις δυσκολίες - δεν ξεχνιούνται βέβαια τα τραύματα κι οι φόβοι, απλώς μαθαίνεις κάπως να τα διαχειρίζεσαι. Τόσα χρόνια ανάλυσης εκεί έχω καταλήξει. 

Σημασία έχει ότι τώρα είναι εδώ, τον κρατάω αγκαλιά, μυρίζω τα μαλλιά του, φιλάω τα χέρια του και εγωιστικά τον βλέπω σαν το ομορφότερο παιδί του κόσμου. Πώς αλλιώς: αυτό το φεγγαρόπαιδο είναι παιδί του Έρωτα και της Αγάπης μας - κι ελπίζω να μην γίνει αυτό βάρος στη ζωή του, αλλά φτερά για να πετάξει και να ερωτευτεί κι αυτός. Και να ζήσει μιά ζωή γεμάτη αγάπη. Μόνο αυτό τελικά του εύχομαι: μια ζωή γεμάτη αγάπη*.

Φίλοι μου, υπήρξα τυχερή. Για μένα το 2011 δεν ήταν η χρονιά της αγανάκτησης, της κρίσης, της μιζέριας και της γκρίνιας. Ήταν μιά χρονιά-διαδρομή, πολύ δύσκολη και ανηφορική, αλλά εκεί στο τέρμα της ανηφόρας είδα την ωραιότερη ανατολή του κόσμου. 

Σας εύχομαι από την καρδιά μου το 2012 να σας φέρει μιά παρόμοια συγκλονιστική εμπειρία. Ίσως είναι το μόνο αντίδοτο στην πικρή γεύση της καθημερινότητας. 

---
*Ψέμματα: δεν θέλω μόνο αυτό. Θέλω να είναι υγιής, ευφυής, χαρισματικός και ήδη τον ονειρεύομαι Ανώτατο Δικαστή στη Χάγη, σταρ του Χόλυγουντ, Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, πρόεδρο της Βουλής των Λόρδων, αρχιτέκτονα διεθνούς φήμης, κλπ. κλπ. Αλλά κι αυτό είναι ανθρώπινο, σωστά;

A good approximation

Προσπαθώ να καταγράψω ένα μέρος από αυτά που σκέφτομαι αυτό τον καιρό, αλλά περιέργως δεν μπορώ. Νιώθω όπως στα όνειρα που θέλεις να ουρλιάξεις μα δεν βγαίνει φωνή. Κι επιπλέον αισθάνομαι ότι ακούω γύρω μου τόσους άλλους να ουρλιάζουν, τόσες άλλες φωνές που καταφέρνουν εκείνες να βρουν το δρόμο τους στις λέξεις, που αναρωτιέμαι τί νόημα έχει να προσθέσω τις κοινοτοπίες μου σε όλο αυτό το βόμβο. 

Στην πίσω βεράντα άνθισε ένα μικρό ρόδινο κυκλάμινο. Όχι από αυτά τα ρωμαλέα του εμπορίου, αλλά από εκείνα της φύσης, τα μικρούλικα. Είχε φέρει ο Θ. τις ρίζες του από τη Χίο τότε που έκανε εκεί φαντάρος (βάλε οπωσδήποτε 15 χρόνια πριν), μετά το έφερε από το πατρικό του στο σπίτι μας, για χρόνια δεν άνθιζε, πότε-πότε μόνο έβγαζε κανένα φυλλαράκι. Μα δεν μου έκανε καρδιά να πετάξω τις ρίζες. Τις έβαλα μαζί με μιά φτέρη στην ίδια γλάστρα, κι ως φαίνεται κάνανε χωριό οι δυό τους και μέσα από τα φύλλα της φτέρης (κακοπαθημένη κι αυτή) ξεπήδησε το λουλουδάκι μας.

 

Η θεία μου πέθανε τελικά. Αιτία θανάτου: δεν άντεξε άλλο να ζει. Εσωτερίκευσε το άγχος και τη στενοχώρια της κι έτσι, σχεδόν νομοτελειακά, δεν είχε άλλο δρόμο να βαδίσει. Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι πώς έγινε κι άφησε πίσω της τον για πάνω από 50 χρόνια αγαπημένο σύντροφό της, τον "αντρούλη" της. Έλεγε βέβαια πάντοτε, μισο-αστεία μισο-εγωιστικά, ότι ήθελε να φύγει πρώτη.

Οι δυό τους υπήρξαν για μένα πάντα το ιδανικό ζευγάρι. Ακόμη κι όταν ψευτομάλωναν φαινόταν πόσο πολύ ερωτευμένοι ήταν. Θυμάμαι σαν παιδί πόσο τους παρατηρούσα και μεγαλώνοντας πόσο πολύ ευχόμουν να αποκτήσω αυτό που είχαν. Έμοιαζαν εξωπραγματικοί μα ήταν αληθινοί, απτοί, καθημερινοί άνθρωποι. Με έκαναν να πιστεύω στο μεγάλο έρωτα, στην βαθιά αγάπη, στην πολύχρονη σχέση.

Την πρώτη στιγμή που κράτησα στο χέρι μου το χέρι του Θ. παρατήρησα ότι έμοιαζε με το χέρι του θείου μου και το θεώρησα καλό σημάδι.

Τώρα που σκέφτομαι τον θείο μου μόνο του, μπαίνοντας έστω για ένα λεπτό στη θέση του, τρομοκρατούμαι με το απύθμενο βάθος της μοναξιάς που θα νιώθει.

Εξακολουθώ να ασχολούμαι όποτε έχω λίγο χρόνο με το μεγάλο μου παζλ. Το πάνω αριστερό γωνιαίο κομμάτι εξακολουθεί να λείπει. Ένα κομμάτι πράσινος ουρανός.

Θυμήθηκα όμως κάτι. Προ καιρού σε έναν περίπατο μάζεψα από κάτω ένα μικρό κομμάτι από παζλ. Είναι μονόχρωμο, έντονα γαλάζιο, πιθανότατα κι αυτό ένα κομμάτι ουρανός.

Το γαλάζιο κομμάτι δεν ταιριάζει βέβαια στο δικό μου παζλ, μα καθώς το σκέφτομαι τώρα με έναν τρόπο δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι. Έχασα ένα κομμάτι ουρανό και βρήκα ένα άλλο.

 

Δεν ξέρω γιατί μάζεψα εκείνο το κομμάτι τότε. Ίσως για τον ίδιο λόγο που καμιά φορά μαζεύω αν βρω σπασμένα κομμάτια από πορσελάνινα πιάτα ή πλακάκια. Έχουν μιά γοητεία από μόνα τους, όσο κι αν είναι τελικά το μέρος ενός όλου που δεν θα συμπληρωθεί ξανά ποτέ.

Παρεμπιπτόντως ανακάλυψα ότι μπορεί κανείς να παραγγείλει στον "γιατρό των παζλ" ένα καινούργιο κομμάτι για να αντικαταστήσει το χαμένο. Ωστόσο κι ο ίδιος ο γιατρός ομολογεί: "Your hand-made replacement jigsaw puzzle piece will be a good approximation of the original missing piece".

Αύριο ο Θ. γυρνάει από την Κρήτη. Τρεις μέρες μακριά. Μέχρι να τον δω στο αεροδρόμιο θα προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά, ενώ στην πραγματικότητα θα χρειάζομαι επειγόντως μιά καλή απόψυξη.

 

******

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης προέρχονται από την Αυστραλοασιατική Αποστολή στην Ανταρκτική (1911-1914) που δημοσιεύονται εδώ.

Το χαμένο κομμάτι

Η θεία μου εδώ και δυό βδομάδες διασωληνωμένη σε μιά εντατική. Παρακαλώ εγωιστικά να μην πεθάνει και πάρει μαζί της τις αναμνήσεις των γιορτών στο σπίτι της στο Χαϊδάρι. Να μην πάρει μαζί της ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας τη δεκαετία του '70. Παρακαλώ να σηκωθεί και να πιούμε μαζί ένα ολόκληρο μπουκάλι σκούρο κόκκινο βερμούτ. Να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Lollipops (1910)

Ο Pascal γράφει πώς "ποτέ δεν είναι αργά για ευτυχισμένα παιδικά χρόνια".

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο. Ξέρω πώς το πίστεψα αυτό διακαώς για μιά μεγάλη περίοδο της ζωής μου -ψέμματα, ακόμη το πιστεύω και διαρκώς πασχίζω να ζήσω αυτή την περίφημη ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Ίσως να αξίζει η προσπάθεια, ίσως αυτή η ίδια η προσπάθεια να γίνεται στο τέλος η ευτυχισμένη παιδική ηλικία, αν δεν σταματήσεις ποτέ να προσπαθείς και αν καταφέρεις τελικά να πείσεις πρώτον απ'όλους τον εαυτό σου.

Μα μερικές φορές κουράζεσαι να προσπαθείς και αισθάνεσαι ότι ούτε τον εαυτό σου δεν μπορείς να πείσεις.

Mother and Child (1903)

Η μαμά μου μού φέρνει ένα πακέτο με τα μωρουδιακά μου ρούχα. Το πρώτο μου φόρεμα είναι ένα άσπρο φόρεμα με ροζ κεντημένα λουλουδάκια στο στήθος. Αυτός ο άνθρωπος που χώραγε εκεί μέσα ήμουν εγώ.

Γιατί με συγκινεί αυτή η απλώς λογική διαπίστωση ότι κάποτε χωρούσα εκεί μέσα; Τίνος είναι αυτό το μωρό;

Μεγαλώνοντας έβλεπα ότι στη ζωή μου δεν είχα άλλο δρόμο, δεν είχα άλλο τρόπο από το να προσπαθώ να είμαι καλύτερη, ευσυνείδητη, μελετηρή, εργατική. Πίστευα ότι για ανθρώπους "σαν εμένα" δεν υπήρχε άλλη οδός από την αριστεία και την ελπίδα ότι αυτή θα ανταμειφθεί. Θυμάμαι σκεφτόμουν ότι είναι λογικό όλοι να θέλουν στη δουλειά τους τον καλύτερο, τον πιό εργατικό -αν είσαι αρκετά καλός έχεις ελπίδα να βρεις δουλειά και να την κρατήσεις -παρά τις αντιξοότητες, τους νεποτισμούς και την έλλειψη κατάλληλης "υποστήριξης"- γιατί "όλοι θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους".

The Picture Book (1903)

Νομίζω ότι περισσότερο απ'όλα με φοβίζει η σκέψη ότι το φαινομενικά αλάνθαστο λογικό μου επιχείρημα καταρρέει. Στη ζωή εδώ, πιά, δεν επιβιώνουν οι εργατικοί, οι μελετηροί, οι άριστοι. Δεν επιβιώνουν οι βιοποριστές. Αυτούς το σύστημα μπορεί πλέον να τους απορρίψει, να τους αποβάλει.
Θα επιβιώσουν, είναι σαφές, όσοι έχουν ήδη εξασφαλίσει τον βιοπορισμό τους.
Τί θα απογίνουμε εμείς;

Εδώ και καιρό φτιάχνω ένα μεγάλο παζλ. Μιά χειμωνιάτικη σκηνή του Brueghel.
Λίγο καιρό αφού το ξεκίνησα διαπίστωσα ότι είχα χάσει το πάνω αριστερό γωνιακό κομμάτι του παζλ. Στην αρχή ήλπιζα ότι θα το βρω, μα κάποια στιγμή βεβαιώθηκα πώς το κομμάτι εκείνο λείπει.
Αναρωτιέμαι αν άλλος στη θέση μου θα σταματούσε να φτιάχνει το παζλ.
Εγώ συνεχίζω -κι ας μην ελπίζω πιά πώς το κομμάτι θα βρεθεί.

Blessed Art Thou Among Women (1899)

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι της Gertrude Käsebier.

She had a thirst for knowledge

She came from Greece, she had a thirst for knowledge
She studied sculpture at St. Martin's College
That's where I caught her eye

She told me that her dad was loaded
I said, "In that case I'll have a rum and Coca Cola"
She said "fine"
And then in thirty seconds' time - she said:
"I want to live like common people
I want to do whatever common people do
I want to sleep with common people
I want to sleep with common people like you"

Πατάτε απαραιτήτως το play για να συνεχίσετε την ανάγνωση, αλλιώς αλοίμονό σας. 

Well what else could I do?
I said "I'll see what I can do"

I took her to a supermarket
I don't know why, but I had to start it somewhere
So it started there

I said "Pretend you've got no money"
She just laughed and said "Oh you're so funny"

Το τραγούδι των Pulp έχει πίσω του μιά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, που ασφαλώς όσοι τυρβάζετε περί τα μουσικά θα γνωρίζετε. Τα ρέστα τα γράφω για όσους ίσως αγνοούν.

Ο Jarvis Cocker έγραψε το τραγούδι αναφερόμενος σε μιά ελληνίδα συμφοιτήτριά του στο Saint Martins College of Art and Design. Κατά δήλωσή του, δεν είχαν ποτέ σχέση, απλώς την άκουσε να λέει ότι ήθελε να ζήσει στο Hackney με τους "απλούς ανθρώπους". Χρόνια αργότερα το BBC κάνοντας ένα αφιέρωμα στην ιστορία και την επίδραση του τραγουδιού, το The Story of Pulp's Common People,  επιχείρησε ανεπιτυχώς να εντοπίσει την ελληνίδα φοιτήτρια. Έψαξαν όλους τους σύγχρονους με τον Cocker φοιτητές, έδειξαν και φωτογραφίες στον ίδιο, αλλά η κοπέλα δεν βρέθηκε ποτέ. O Cοcker χρόνια αργότερα φέρεται να αμφιβάλλει αν η κοπέλα ήταν καν από την Ελλάδα.

Σύμφωνα πάντως με διάφορες σελίδες στο διαδίκτυο η ελληνίδα αυτή φέρεται να ονομάζεται Σοφία Φωκά και μιά απλή έρευνα μέσω Google δίνει ένα αποτέλεσμα που ταιριάζει στο προφίλ της, δεδομένου ότι η κοπέλα με αυτό το όνομα όντως έχει σπουδάσει στο St. Martins. Η Σοφία Φωκά είναι υποψήφια διδάκτωρ στο University of Creative Arts και έχει μια  ιδιαιτέρως εντυπωσιακή εργογραφία. Φυσικά μπορεί να πρόκειται για απλή συνωνυμία ή παρανόηση -και μάλλον το BBC θα έκανε ενδελεχέστερη έρευνα από μένα. Σε κάθε περίπτωση αναρωτιέμαι πού να βρίσκεται το κορίτσι του τραγουδιού, πώς να βίωσε την τεράστια δημοφιλία του και τί να σκέφτεται όταν ακούει το Common People.

Η εκδοχή του τραγουδιού όπως το αποδίδει ο William Shatner είναι δίχως αμφιβολία η αγαπημένη μου.

You'll never live like common people
You'll never do whatever common people do
You'll never fail like common people
You'll never watch your life slide out of view

Την ωραιότερη φράση που διάβασα εδώ και πολύ καιρό την έγραψε πριν λίγο η Lemon εδώ:

Οι συγκυρίες είναι πιθανότατα δυό κυρίες που κάθονται δίπλα-δίπλα και σου κλείνουν το δρόμο, κι ορίζουν αυτές την πορεία της ζωής σου.

 

You will never understand
How it feels to live your life
with no meaning or control
and with nowhere left to go

In other news, έχω την τιμή να σας ανακοινώσω ένα προσωπικό νέο, ιδιαίτερα σπουδαίο για την επιστημονική μου εξέλιξη, τολμώ να πω και καταξίωση, ελπίζοντας ότι κι εσείς θα μοιραστείτε τη χαρά μου.

Κατόπιν της ανακοίνωσης του τελικού προγράμματος του 11ου Κρητολογικού συνεδρίου που θα λάβει χώρα στο Ρέθυμνο, θα αξιωθώ να βρεθώ εισηγήτρια στο ίδιο συνέδριο στο οποίο θα πραγματοποιήσει βαρυσήμαντη ανακοίνωση και η αγαπημένη του ιστολογίου κα Καλλίτσα Γιαννοπούλου-Τσιάκα (σύντομη εργοβιογραφία της είχα παρουσιάσει εδώ). Η κα Γιαννοπούλου θα αναπτύξει το θέμα "Η ταύτιση της θρησκείας και της γλώσσας της μινωικής Κρήτης με την αρχαία Ελλάδα".

(Για τους δύσπιστους το πρόγραμμα εδώ)

Το γεγονός βεβαίως με γεμίζει δέος, αφού σε τόσο νεαρή ηλικία (οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες, ως γνωστόν) θα βρεθώ να συνδιαλέγομαι με τέτοιες προσωπικότητες της επιστήμης. Από την άλλη όμως, όπως φαντάζομαι αντιλαμβάνεστε, με κυριεύει ένα άγχος ανεξέλεγκτο: θα μπορέσω να ανταποκριθώ στην υψηλή περίσταση, να συνδιαλλαγώ με τέτοιους βράχους της διανόησης, μήπως να αποσύρω τη συμμετοχή μου; Μήπως εκεί οφείλονται οι ανεξέλεγκτες αϋπνίες μου;

 

Laugh along with the common people
Laugh along even though they're laughing at you
and the stupid things that you do

Πώς το λένε αυτό το παιχνίδι που σου παίζει η ζωή όταν, εκεί που πας να πάρεις τον εαυτό σου στα σοβαρά, εκείνη σου κάνει μιά ωραιότατη φάρσα και αντιλαμβάνεσαι ότι όλα τα πράγματα κατά βάθος είναι απίθανα γελοία;

Υ.Γ. Πάει καιρός που βρήκα στο διαδίκτυο αυτή τη σειρά φωτογραφιών με τούτο το κορίτσι που φορά ένα ελληνότροπο φουστάνι. Δεν σημείωσα και δεν θυμάμαι πού τις μάζεψα. Περιέργως μου θυμίζει κάπως τον εαυτό μου σε εκείνη την ηλικία.

Στην οδό Γενναδίου

Ανεβαίνω ασθμαίνοντας την οδό Γενναδίου στο πλάϊ του Ευαγγελισμού. Κάθε τόσο σταματάω να πάρω μιά ανάσα. Είναι Αύγουστος γερός κι η ζέστη με υπερβαίνει.

Προσπερνάω την πόρτα του νεκροτομείου κοιτάζοντας κλεφτά, όπως πάντα. Είναι κλειστή. Άλλες φορές τυχαίνει να είναι παρκαρισμένη κάποια νεκροφόρα επάνω στο πεζοδρόμιο περιμένοντας με την πίσω πόρτα ανοικτή. Τότε είναι συνήθως ανοικτή και η πόρτα του νεκροτομείου. Κοιτάζω μέσα μα ποτέ δεν φαίνεται τίποτα καθαρά -μόνο ένα χωλ σκοτεινό και κάποιοι διάδρομοι - αλλά κάθε φορά που διαβάζω για τις πύλες του Άδη και τα νεκυομαντεία της αρχαιότητας φέρνω στο νου μου αυτή την πόρτα.

Μαζεύω το κουράγιο μου και συνεχίζω την ανηφόρα. Λίγο παραπάνω κοντοστέκομαι πάλι έξω από τη μάντρα της Αμερικάνικης Σχολής. Με κρύβουν τα μεγάλα δέντρα και οι θάμνοι.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο κατηφορίζει βαδίζοντας προσεκτικά ένας ψηλός λεπτός ηλικιωμένος άντρας που στηρίζεται και με τα δυό του χέρια σε πατερίτσες. Ξάφνου στέκεται μπροστά σε μιά μεγάλη ολάνθιστη πικροδάφνη, ακουμπά τη μιά πατερίτσα στο πλευρό και με το ένα χέρι κόβει ένα μεγάλο κλωνάρι γεμάτο ροζ λουλούδια. Είναι ο Παναγιώτης Τέτσης. Με το λουλουδιασμένο κλωνάρι του και τις πατερίτσες συνεχίζει προσεκτικά να κατεβαίνει τη Γενναδίου.

Παίρνω κουράγιο και συνεχίζω την ανηφόρα.