Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Fragmenta

Ονειρέμβριος.
Μήνας κοπιωδών προσπαθειών.
Τίποτα δεν είναι απλό όπως ξέρεις.
Θα είναι ένας μήνας γεμάτος παραστάσεις και θεατρικότητα.
Θα περπατάς στο σκοινί ισορροπώντας με ομπρέλα ανοικτή.
Θα κρύβεσαι, θα κρύβεσαι, θα κρύβεσαι, θα φαίνεσαι.  
Θα μπορέσεις να πραγματοποιήσεις την πιό μεγάλη σου επιθυμία.
Θα μπορέσεις να πραγματοποιήσεις την πιό μεγάλη σου επιθυμία;

Ποιό είναι το πιό μεγάλο σου όνειρο;
Ποιά είναι η πιό μεγάλη σου επιθυμία;







Είναι περίεργο συναίσθημα να χάνεις έναν δάσκαλό σου. Ενηλικιώνεσαι με έναν ακόμη δυσάρεστο τρόπο.
Ο Γιάννης Σακελλαράκης ήταν ο άνθρωπος που σφράγισε ανεξίτηλα την ανασκαφική ζωή μου. Όταν κρατάω ανασκαφικό ημερολόγιο ακούω στ'αυτιά μου τις δικές του οδηγίες, ακούω τη δική του φωνή.

Δεν έχω απορροφήσει ακόμη την είδηση του θανάτου του, ούτε έχω συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι δεν θα τον ξαναδώ. Από την Παρασκευή το βράδυ τον βλέπω στον ύπνο μου. Δεν μιλάμε. Μόνο τον παρατηρώ, εκείνος ήσυχος.

Μετανιώνω που δεν επικοινώνησα μαζί του πρόσφατα.
Θα μείνω γεμάτη ερωτήματα. Θα αναρωτιέμαι διαρκώς αν διάβασε ένα κείμενο που έγραψα πρόσφατα για εκείνον ή ποιά γνώμη είχε αλήθεια για μένα.
Κατάλαβε άραγε ποτέ τους πραγματικούς λόγους που με έκαναν να απομακρυνθώ από εκείνον; Νομίζω, ελπίζω ναι. Έτσι κατάλαβα όταν με κάλεσε στην Ζώμινθο. Για τους ίδιους λόγους όμως, ξανά αρνήθηκα.
Πεισματάρα κι εγώ σαν εκείνον κι αυστηρή με την σκληρότητα της νεότητας.
Πάντα θα αναρωτιέμαι αν εκτός από την ανασκαφική του τέχνη μου μετέδωσε και το μικρόβιο να προσεγγίζω με συναισθηματισμό τον ανώνυμο άνθρωπο της προϊστορίας.

Νομίζω ότι αν μπορούσα να ζητήσω κάτι αυτή τη στιγμή θα ήταν μιά τελευταία ευκαιρία να συζητήσω μαζί του, να του πω ειλικρινά την γνώμη μου και να ακούσω ειλικρινά την δική του. Αν είχα μιά δεύτερη ευκαιρία ίσως έβρισκα το θάρρος να πω αυτά που δεν είπα.
Μπα. Ούτε τότε.
Αν είχα μιά δεύτερη ευκαιρία, θα ζητούσα να μείνουμε μαζί μόνοι μέσα σε ένα δωμάτιο, σε μιά αποθήκη ενός μουσείου ας πούμε, να χαζεύουμε τα ευρήματα χωρίς να μιλάμε. Αυτό.








67" of a berliner dream from sixtwelve on Vimeo.


[το videoblog της ομάδας 612, ΕΔΩ]




Jacques Prévert
Amours



Αυτή η αγάπη
τόσο βίαιη
τόσο εύθραυστη
τόσο τρυφερή
τόσο απελπισμένη


Αυτή η αγάπη
όμορφη όπως η μέρα
κι άσχημη όπως ο καιρός
όταν ο καιρός είναι άσχημος

Αυτή η αγάπη τόσο αληθινή
αυτή η αγάπη τόσο όμορφη
τόσο ευτυχισμένη
τόσο χαρούμενη
και τόσο αξιολύπητη

Τρέμοντας από φόβο, σαν παιδί στο σκοτάδι, και τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, σαν άνθρωπος ήρεμος στη μέση της νύχτας
Αυτή η αγάπη που την φοβούνταν οι άλλοι, που τους έκανε να μιλούν, που τους έκανε να χάνουν το χρώμα τους
Αυτή η αγάπη προσεγμένη, γιατί εμείς την προσέξαμε


Κυνηγημένη, τραυματισμένη, ποδοπατημένη,
τελειωμένη, απαρνημένη, ξεχασμένη,
γιατί εμείς την κυνηγήσαμε, την τραυματίσαμε την ποδοπατήσαμε την αποτελειώσαμε την απαρνηθήκαμε την ξεχάσαμε

Αυτή η αγάπη ολόκληρη, τόσο ζωντανή ακόμη, και τόσο ηλιόλουστη
Είναι δική σου
Είναι δική μου
Αυτό που υπήρξε, αυτό το πράγμα το πάντα καινούργιο
Και που διόλου δεν έχει αλλάξει


Τόσο αληθινή όσο ένα φυτό
Τόσο τρεμάμενη όσο ένα πουλί
Τόσο θερμή, τόσο ζωντανή όσο το καλοκαίρι


Μπορούμε κι οι δυό να φεύγουμε και να επιστρέφουμε
Μπορούμε να ξεχνάμε
Και μετά να κοιμόμαστε πάλι
Να ξυπνάμε, να υποφέρουμε, να γερνάμε
Να κοιμόμαστε κι άλλο
Να ονειρευόμαστε το θάνατο
Να ξυπνάμε, να χαμογελάμε και να γελάμε
και να ανανεωνόμαστε


Η αγάπη μας μένει εκεί
πεισματάρα σαν γάϊδαρος
ζωντανή σαν την επιθυμία
σκληρή σαν την μνήμη
ανόητη σαν την μετάνοια
τρυφερή σαν την ανάμνηση
κρύα σαν το μάρμαρο
όμορφη σαν την μέρα
εύθραυστη σαν το μωρό

Μας κοιτάει χαμογελαστή, και μας μιλά, χωρίς να λέει κάτι
Και εγώ την ακούω τρεμάμενη, και φωνάζω
Φωνάζω για σένα, φωνάζω για μένα, σε ικετεύω
Για σένα για μένα, και για όλους εκείνους
που αγαπιούνται
Και που έχουν αγαπηθεί

Ναι την φωνάζω
για σένα για μένα, και για όλους τους άλλους, που δεν γνώρισα ποτέ
Μείνε εκεί, εκεί που είσαι, εκεί που ήσουν πριν
Μείνε εκεί, μην μετακινείσαι, μην πας μακριά
Εμείς που αγαπηθήκαμε, εμείς σε ξεχάσαμε
Εσύ μην μας ξεχάσεις
Είχαμε μόνο εσένα στον κόσμο
Μην μας αφήσεις να κρυώσουμε, πάντα πολύ πιο μακριά
και πουθενά
Δώσε μας σημείο ζωής
πολύ αργότερα στο σκοτάδι
στο δάσος της μνήμης
να εμφανιστείς ξαφνικά
να μας πιάσεις το χέρι
Και να μας σώσεις.






19 σχόλια:

Αβαδιστη είπε...

Ιφι, ό,τι έχετε να πείτε, μπορείτε να το πείτε στα όνειρά σας. Πιάνει!

Οσο για τον πρόλογό σας δε θυμάμαι ποιος είχε πει "Ζωή είναι πάνω στο σκοινί, όλα τα άλλα είναι απλώς αναμονή".

Ονειρα γλυκά!

An-Lu είπε...

Ονειρευτείτε...κανει καλο στην ψυχη...

lemon είπε...

Ποιό είναι το πιό μεγάλο σου όνειρο;
Ποιά είναι η πιό μεγάλη σου επιθυμία;

Εδώ και ώρες, ακόμη, πασχίζω να σχολιάσω, αλλά έχω κολήσει στις παραπάνω φράσεις και περνάω κόσκινο τη ζωή μου, χάθηκα.

(Αλλά στην ανασκαφή καλά έκανες και δεν πήγες, απαπαπαπα, μέσα στα χώματα... :)

Ιφιμέδεια είπε...

@Αβάδιστη

Ναι, νομίζω ότι είναι καλή η ιδέα σας ;)

Ιφιμέδεια είπε...

@An-Lu

Έχετε δίκιο!

Ιφιμέδεια είπε...

@lemon

Σκέφτηκα πολύ κι εγώ επί του θέματος και κατάλαβα τελικά ότι η απάντηση είναι περισσότερο δύσκολη από όσο πίστευα. Δεν απάντησα τόσο εύκολα αυτό που νόμιζα ότι επιθυμούσα...

(ο μόνος λόγος που είχα να πάω στην ανασκαφή ήταν τα χώματα! χαχα!)

Takis X είπε...

Μελαγχολική σήμερα ,και οι γάλλοι φίλοι μας και οι απώλειες στο πλάι ..και οι ανασκαφές να περιμένουν..

Καλύτερα να περιμένουν..Κορίτσι πράμα να παίζει με τα χώματα? Δεν λέει.

Ιφιμέδεια είπε...

@Takis x

Ναι, κάπως μελαγχολικά μπήκε ο Ονειρέμβριος.
Με μιά απώλεια και πολλούς φόβους.
Μα θα έρθει και η εποχή των Χριστουγέννων, που θα πάει;

amalthia είπε...

με μελαγχολείς, και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

η μουσική σου, τα λόγια σου, οι σκέψεις που μοιράστηκες μαζί μας,με κάνουν να σκέφτομαι άλλα πράγματα.λιγότερο πεζά,να δεις όμως που θα ξαναγυρίσω στα πεζά..γιατί η ζωή συνεχίζεται και σε τραβάει μέσα της.

DonnaBella είπε...

"Αν είχα μιά δεύτερη ευκαιρία, θα ζητούσα να μείνουμε μαζί μόνοι μέσα σε ένα δωμάτιο, σε μιά αποθήκη ενός μουσείου ας πούμε, να χαζεύουμε τα ευρήματα χωρίς να μιλάμε." diavazontas auto skeftomai pws eipwmeno h oxi, o,ti endexomena eixe gia esas tous dyo shmasia htan ekaterwthen ek prooimiou katanohto.
shmasia den exei toso h gnwmh pou eixe gia esena, alla h gnwmh pou esy kapoia stigmh tha diamorfwseis gia ton eauto sou, otan eisai wrimh na deis ton eauto sou kathara kai kapws apostasiopoihmena. giati h dikh sou gnwmh gia esena tha exei polla na kanei me osa autos sou edwse.
:-*

Just an Ordinary Pontios είπε...

φιλάκια

holly είπε...

το "σκοινι", ο Τ.Σ.

κυριως ο προλογος,

"κόψη"


και για τον επίλογό σας ,
ασφαλως και ναι!


ακομη να τολμησω να πω,
πως ήδη σας άκουσε.

Konstantinos Kantakouzinos είπε...

Αγαπητή Ιφιμέδεια, άδικα κοπιάζετε με τις μνήμες: http://vimeo.com/6836341
Τα όνειρα πλάθονται καλύτερα.

Ιφιμέδεια είπε...

@amalthia

Πάντα ξαναγυρνάμε στα πεζά. Δεν γίνεται αλλιώς. Κι ίσως έτσι να πρέπει να γίνεται, να είναι κι αυτός ένας μηχανισμός επιβίωσης...

Καλημέρα (κι ας άργησα)

Ιφιμέδεια είπε...

@DonnaBella

Δεν μπορώ να προσθέσω τίποτα σε αυτό που γράψατε. Μόνο πώς μακάρι να συμβεί, μακάρι δηλαδή να μπορέσω κάποτε να δω τον εαυτό μου ώριμη και αποστασιοποιημένη...
Σας φιλώ.

Ιφιμέδεια είπε...

@Just an Ordinary Pontios

Φιλάκια του γιου του!

Ιφιμέδεια είπε...

@holly

Ναι, πιστεύω κι εγώ ότι με άκουσε. Δεν ντρέπομαι να παραδέχομαι ότι πιστεύω στην μεταφυσική επικοινωνία (αν και εντάξει, δεν έχω φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Ουρανίων Σωμάτων -ακόμα).
Με άκουσε, σταμάτησε να έρχεται στον ύπνο μου.

Αυτός ο Ονειρέμβριος είναι ο πιό περίεργος των τελευταίων ετών.
(δηλαδή τι περίεργος, αγχωτικός είναι)

Ιφιμέδεια είπε...

@Κωνσταντίνος Καντακουζηνός

Υψηλότατε, σας ευχαριστώ για την εξαίσια παραπομπή.
Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση του Benjamin στο έργο του Klee και δεν την ήξερα. Αν μου επιτρέπετε, νομίζω μάλιστα ότι το θαυμάσιο κείμενο υπερβαίνει την εικόνα.

Konstantinos Kantakouzinos είπε...

Αγαπητή Ιφιμέδεια, την αυτήν γνώμην έχω και εγώ και απορώ τι έπινε ο φιλόσοφος και είδε όλα αυτά τα εκπληκτικά που έγραψε με αφορμή τον συγκεκριμένον πίνακα.