Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2006

Κι αν δε σε βλέπω δε σε ξεχνώ


Νικόλας Λύτρας, Ιστιοφόρο

Άσπρο φτερό στον ορίζοντα, περ'απ'τα μπλαβ'ακρωτήρια, το καίκι σκίζει την θάλασσα. Ουσία που δεν πιάνεται, έξω ή μέσα στον εαυτό μας, γάλα χυμένο, εκμαγείο, όλους τους χαρακτήρες αποτυπώνει ανύποπτη η θάλασσα, λουλάκι. Λάμπει ασημένια με μύρια ανοιχτά, χρυσά κι ορφυά σημάδια, πρώτη ζωή, πολύμορφη. Κάθε ρεύμα αισθήματος ρυτιδώνει ποικίλα την όψη της. Άλλοτε γαλήνια σαν το λάδι, από ριπή ανέμου αναταραγμένη, άλλοτε μυκάται αγιεμένη. Καθαρότατο βαθύχρωμο γυαλί καθρεφτίζει τον ουρανό. Εκεί που ο λογισμός πετά, αγριοπερίστερο...

Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, Ο μοναχός στη βρύση

4 σχόλια:

Σύλβια Ο. είπε...

Η αλήθεια είναι ότι δεν την καταλαβαίνω καλά την ποιήση στα ελληνικά. Πολλές φορές κάτι μου φαίνεται, αλλά...
Και εγώ το σκεφτόμουνα πολλές φορές κοιτάζοντας τα αστέρια αν κι άλλοι τα κοιτούν την ίδια στιγμή, αλλά μου φάνηκε κοινότοπο. Όλοι τα σκέφτονται αυτά.

Ιφιμέδεια είπε...

Εγώ πάλι Σύλβια περνάω φάσεις που δεν θέλω να διαβάσω καθόλου ποίηση ή που αρνείται ο εγκέφαλός μου να τη δεχτεί.

Τον τελευταίο καιρό ξαναγύρισα σε βιβλία ποιητικά που είχα διαβάσει παλιότερα. Ακόμη και σε βιβλία που αγόραζα και δεν είχα διαβάσει γιατί δεν μπορούσα.

Τώρα πάντως περνάω φάση στην οποία με ενδιαφέρει να επικοινωνώ με λίγες λέξεις. Κι αυτό αναπόφευκτα αντικατοπτρίζεται στο μπλογκ.

Ιουδας Ισκαριωτης είπε...

Λίγες και... ουσιαστικες Ιφι. ξεχασες το πιο σημαντικο!

Ιφιμέδεια είπε...

Μακάρι Ιούδα μου!