Τετάρτη, 10 Μαΐου 2006

Του Ιούδα, μικρό αντίδωρο



When I went out to kill myself, I caught
A pack of hoodlums beating up a man.
Running to spare his suffering, I forgot
My name, my number, how my day began,
How soldiers milled around the garden stone
And sang amusing songs; how all that day
Their javelins measured crowds; how I alone
Bargained the proper coins, and slipped away.

Banished from heaven, I found this victim beaten,
Stripped, kneed, and left to cry. Dropping my rope
Aside, I ran, ignored the uniforms:
Then I remembered bread my flesh had eaten,
The kiss that ate my flesh. Flayed without hope,
I held the man for nothing in my arms.

James Wright, Saint Judas

11 σχόλια:

Non Private Life είπε...

Μάρκε πρόσεχε τη γυναίκα σου!!

Ιφιμέδεια είπε...

Άντε βρε πονηρό μυαλό!

ιχνηλάτης είπε...

Θεωρώ το σονέτο, ειδικά το αγγλικό σονέτο, ως την ανώτερη μορφή ποίησης.
Οι δεκατέσσερις ιαμβικοί δεκασύλλαβοι στίχοι, με την αυστηρή τήρηση των διαφορετικών για το οκτάστιχο και το εξάστιχο κανόνων της ρίμας, προσδίδουν στο αγγλικό σονέτο τη ίδια μαγική μουσικότητα που το κάνει να ξεχωρίζει εδώ και πέντε αιώνες.
Και το σονέτο που διάλεξες είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ.

( ρίξε μια ματιά στο www.sonnets.org )

ιχνηλάτης είπε...

• The Broken Oar

Once upon Iceland's solitary strand
A poet wandered with his book and pen,
Seeking some final word, some sweet Amen,
Wherewith to close the volume in his hand.

The billows rolled and plunged upon the sand,
The circling sea-gulls swept beyond his ken,
And from the parting cloud-rack now and then
Flashed the red sunset over sea and land.

Then by the billows at his feet was tossed
A broken oar; and carved thereon he read,
"Oft was I weary, when I toiled at thee;"

And like a man, who findeth what was lost,
He wrote the words, then lifted up his head,
And flung his useless pen into the sea.

Ενα άλλο σονέτο-αριστούργημα. Του Longfellow.

Non Private Life είπε...

:p

Ιφιμέδεια είπε...

Συμφωνούμε απόλυτα ιχνηλάτη όσον αφορά τη μαγική φόρμα του σονέτου!

Και αυτό που γράφεις εδώ είναι πραγματικά θαυμάσιο! Γεμάτο από τους ήχους της θάλασσας, την αρμύρα του νερού, τόσο οπτικό, ακουστικό όσο και αισθαντικό.

Ιουδας Ισκαριωτης είπε...

Προς ιφίμεδεια:

"Δεν βρήκα σαν ποιον να είμαι, σε κανέναν. Κι έμεινα, έτσι: όπως άλλος κανένας."

Αντόνιο Πόρτσια: Φωνές.
Αφιερωμένο.

7Demons είπε...

ΖΗΛΕΥΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕΕ @@#@$%%!

Ιφιμέδεια είπε...

Τι ζηλεύετε βρε ζιζάνια; Εσάς σας έχω κάνει προ πολλού αφιέρωση. Δεν θυμάστε;

7Demons είπε...

Και βέβαια.-Αλλά θέλουμε κι άλλα!!!
(μας έκραξες να γράψουμε.γράψαμε-αλλά μάλλον βάλαμε δύσκολο test...Αγράμματα βλογερακια!!! :-ΡΡΡ)

Ιφιμέδεια είπε...

Δώστε μας και λίγο χρόνο... Μην είστε τόσο αυστηρά...