Ανοικτή επιστολή

Σεβαστέ μου κύριε Χατζηστεφάνου,

παρακολούθησα όλως ενθουσιωδώς την αντίδρασή σας προς πρόσωπο αμφιβόλου ηθικής προσκεκλημένο στην εκπομπή η Ζούγκλα του Δημοσιογράφου.

Θαύμασα τον λεκτικό σας πλούτο, την καίρια επιλογή υβριστικών χαρακτηρισμών καθώς και το Πάρθιον βέλος της χειρονομίας σας προς το εν λόγω πρόσωπο. Ένας αληθινός θρίαμβος της αυθόρμητης εκφραστικότητας!

Χαίρομαι πολύ που υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος σε αυτή την χώρα που μπορεί να εκφράζεται έτσι πηγαία και αληθινά. Πόσο σας ζήλεψα!
Και κρυφά μέσα μου σας φαντάστηκα να έρχεστε μιά μέρα στη δουλειά μου και να λέτε όσα δεν μπορώ να πω εγώ...

Συνεχίστε το θεάρεστον έργο σας χωρίς φόβο και με τόσον πάθος, όπως το κάνετε ήδη.

Ειλικρινώς υμέτερη,

Ιφιμέδεια

(ούτε το θάρρος να γράψω το αληθινό μου όνομα δεν έχω, τι περιμένετε...)

Αγαπάμε Αθήνα. Πολύ.

Δείτε την ωραία παρουσίαση του ΤΕΕ

ΕΔΩ

Μπράβο στην προσπάθεια. Δεν μου πολυάρεσε η εισαγωγή, αλλά λάτρεψα το λινκ προς τους αρχιτέκτονες και προς τα κει σας παραπέμπω με το χέρι στην καρδιά.

Και κτήνος και άγγελος γαλάζιος

Λέσβο. Απ'τη Σκάλα της Σκαμνιάς, 25.10.30

Αγαπητέ μου Γιώργο,

Δεν είχες δίκιο να νομίσεις πως θα μούκαναν "αποκρουστική εντύπωση" οι κρίσες σου γιά τον ένα και τον άλλο. Όλοι μας είμαστε πάντα σχετικά δίκιοι και σχετικά άδικοι γιά τους άλλους, όπως και οι άλλοι γιά μας. Τον πρώτο ρόλο σ'αυτές τις κρίσες παίζει η θυμική κατάσταση της στιγμής, κ' η πλευρά του κρινομένου με την οποία έτυχε νάρτουμε σε σύγκρουση. Όλοι μας είμαστε πολύεδρα ως άνθρωποι, ως χαρακτήρες και ως ιδιοσυγκρασίες. Κανένας δεν είναι μονοκόμματος, μονόπλευρος και σκέτος. Ο ίδιος άνθρωπος είνε καλός και κακός και τίμιος και εγωϊστής και αλτρουϊστής και κτήνος και άγγελος γαλάζιος. Είνε απ'τις στιγμές του κι απ'τις στιγμές μας που θα τύχει να συναντηθούμε γιά να βγάλουμε την κρίση. [...]

Από επιστολή του Στρατή Μυριβήλη στον ποιητή Γιώργο Κοτζιούλα

(Αγαπητέ Κοτζιούλα, Η αλληλογραφία του ποιητή Γιώργου Κοτζιούλα (1927-1955), επιμ. Νάση Μπάλτα, Αθήνα 1994, εκδ. Οδυσσέας)

Il n'y a plus une seule faute a commettre

ή 5 πράγματα που ΔΕΝ θέλετε να μάθετε γιά μένα

1. Εδώ και αρκετό καιρό επιθυμώ διακαώς, ειλικρινώς, τον θάνατο ενός προσώπου. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να το σκοτώσω εγώ η ίδια, αλλά το εγχείρημα μου φάνηκε αρκετά δύσκολο και προς το παρόν το εγκατέλειψα. Μου αρέσει ιδιαίτερα να φαντάζομαι τη στιγμή που μου ανακοινώνεται ο θάνατος του προσώπου αυτού και εγώ δείχνω ανείπωτη θλίψη, βουρκώνω, και γιά μιά στιγμή -μιά στιγμή μόνο- μετανιώνω γιά τις κακές σκέψεις που έκανα. Ας προσθέσω εδώ ότι δεν αισθάνομαι -αν και προσπαθώ φιλότιμα (σας ορκίζομαι!)- καμιά τύψη για τις σκέψεις αυτές.

2. Όσο απίθανο κι αν ακούγεται, κάποια στιγμή στη ζωή μου κέρδισα την πρώτη θέση σε Καλλιστεία Ομορφιάς. Γιά όσους με γνωρίζουν εξ όψεως η πληροφορία αυτή πρέπει να έχει αντίκτυπο ανάλογο με την πληροφορία ότι ο γάϊδαρος πετάει, ο Άρης κατοικείται από τους ΕΛ(ληνες), κλπ.

3. Λέω συχνά ψέμματα. Νομίζω ότι έχω μεγάλο ταλέντο στη μυθοπλασία και στενοχωριέμαι ειλικρινά όταν δεν γίνομαι πιστευτή. Πάντως, νομίζω ότι έχω ανάλογο ταλέντο να καταλαβαίνω και πότε μου λένε ψέμματα. It takes one to know one, σωστά;

4. Δεν έχω καθόλου ταλέντο στο να ψυχολογώ και να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Αυτό που λένε οι άλλοι "εγώ τον ψυχολόγησα με την πρώτη" δεν το ένιωσα ποτέ. Πέφτω πάντοτε και με τρομακτική μαθηματική ακρίβεια έξω στην πρώτη εντύπωση που σχηματίζω γιά έναν άνθρωπο. Κατά κανόνα σχηματίζω αρνητική πρώτη εντύπωση και εν συνεχεία -ως απλός, απλούστατος, εύπιστος βλάκας- σχηματίζω εντύπωση θετική και την "πατάω". Ευτυχώς η ερωτική μου ζωή αποτελεί ηχηρή εξαίρεση!

5. Εμπνεύστηκα, αλλά δυστυχώς δεν είχα τη δύναμη να φέρω ποτέ ποτέ εις πέρας, ένα μεγαλεπήβολο πρόγραμμα, το λεγόμενο (υπ'εμού) Πανελλήνιο Στειρωτικό Πρόγραμμα. Χωρίς να σας ζαλίζω με πολλές λεπτομέρειες, η ουσία του προγράμματος ήταν η στείρωση εκτεταμένης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού, η οποία κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να αναπαράγεται (π.χ. παιδεραστές, βιαστές, άτομα μειωμένης νοημοσύνης, κλπ.). Το πρόγραμμα θα δοκιμαζόταν πιλοτικά στην Ελλάδα και εν συνεχεία θα μπορούσε να λειτουργήσει σε Πανευρωπαϊκό, και γιατί όχι σε Παγκόσμιο επίπεδο.



Υ.Γ. 1. Προσεκλήθην από τους φίλτατούς μου Non Private Life, Έντεκα και Ou Ming (δεξιά τα λινκς των) να συμμετάσχω στο καινούργιο μας blogoπαιχνίδι... Όλα καλά, μόνο που έχοντας άλλες, δυστυχώς επείγουσες εργασίες, άργησα να ανταποκριθώ. Οι περισσότεροι έχετε γράψει ήδη. Θα καλέσω, από αυτούς που δεν είδα να συμμετέχουν, τον Ιούδα, τον Βαρόμετρο, τον Yo!reeka, τον Cobden και την αγαπητή μου Xilaren.

Υ.Γ. 2. Μου αρέσει να παίζω τέτοια παιχνίδια αποκαλύψεων -καλά θυμάται ο Non Private Life. Τα παίζω ακραία κι έτσι μου αρέσει να παίζουν και οι συμπαίκτες μου. Με λίγες αναμενόμενες εξαιρέσεις, κρίνοντας από τα ποστ άλλων που διάβασα, φρονώ ότι η ελληνική blogόσφαιρα έχασε μιά ωραία ευκαιρία... Δυστυχώς πολλοί βρήκαν μιά καλή ευκαιρία να περιαυτολογήσουν γιά πράγματα -φευ- που είχαν ήδη πει... Στη σύντομη βόλτα μου ξεχώρισα το ανάλογο ποστ του Cyrusgeo και -διατί να το κρύψωμεν άλλωστε- των φίλων μου Non Private Life και Έντεκα.

Update: 5 Παράθυρα γιά μένα: εδώ

The Machine is Us/ing Us

Ένα βίντεο του Michael Welsch, καθηγητή ανθρωπολογίας στο Kansas State University.
Food for thought δεν συμφωνείτε;

Γιατί η φαντασία είναι ανίκητη

Έχω επιλέξει να ζω τη ζωή μου σαν να είναι ένα θαύμα.
Πιστεύω ότι κάθε μέρα σου δίνει τη δυνατότητα να μάθεις, να δεις και να ακούσεις ένα σωρό θαυμάσια πράγματα. Αρκεί να ψάχνεις, να παρατηρείς, και είναι σίγουρο ότι θα τα δεις.

Βεβαίως αυτού του τύπου οι πεποιθήσεις στην ορθολογιστική εποχή μας γίνονται -ως είναι εύλογον εδώ που τα λέμε- αντικείμενο ανελέητης χλεύης. Ποιός νοήμων άνθρωπος μπορεί να δεχτεί εύκολα το γεγονός ότι πιστεύω ακράδαντα στον Άγιο Βασίλη; Φυσικά κανείς, παρά μόνον όσοι με αγαπούν πολύ-κι αυτοί ακόμη κάπως θα το δικαιολογούν μέσα τους.
Ακόμη και οι αναγνώστες αυτού του blog, γεμάτοι τάκτ αποφεύγουν να σχολιάζουν αρνητικά αυτή μου την πεποίθηση που κατά καιρούς έχω από δω εκφράσει. Συνήθως το ρίχνουμε όλοι στο αστείο.

Και φυσικά νικά η λογική.

Έρχονται όμως κάτι ώρες, κάτι βράδια σαν το αποψινό, που η λογική δεν φτάνει.
Κάτι βράδια σαν το αποψινό η φαντασία σου κλείνει το μάτι.

Απόψε ανακάλυψα ότι ο αγαπημένος μου Παραμυθάς έχει blog! Και όσο και να με κοροϊδέψετε κανείς σας δεν μπορεί να σβήσει το χαμόγελο από το πρόσωπό μου αυτή η στιγμή!

www.paramithas.gr

(Έντεκα, σε ευγνωμονώ γιά το λινκ!!!)

Ma il mio mistero e chiuso in me

il nome mio nessun sapra...


Έξω από τη Βερόνα, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο μέσα στο χώμα.

Αυτοί που διακόπτουν την ησυχία τους, τους αποκαλούν, ίσως ταιριαστά, Ρωμαίο και Ιουλιέττα.

Είναι όμως ένα ζευγάρι που έζησε πολύ παλιότερα, πριν 5 ή 6.000 χρόνια.

Πώς να τον έλεγαν; Τι της ψιθύριζε στο αυτί μέσα στα μαλλιά της;

Ένας εναγκαλισμός συγκινητικός, πολύτιμος, διηνεκής.

Πόσο τυχεροί που αξιώθηκαν ένα βλέμμα αιώνιο ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου. Κι έχουν την πλάτη τους γυρισμένη στο θάνατο...

Περισσότερα: εδώ

(με όχι απολύτως ακριβείς πληροφορίες, αλλά δεν πειράζει).

Κρυoπαθήματα

Κρύο πολύ. Και τσιρίδες πολλές. Δικές μου: Χιονίζειειειειει! Και παραλίγο συγκοπή της μαμάς από την ξαφνική τσιρίδα. Και πολύ φαί (και μηλόπιτα απ'τα χεράκια μου και πορτό) και χουζούρι.

Κρύωσε ο καιρός και ζεστάθηκαν οι καρδιές μας.

(αυτό το κάνεις και τίτλο έκθεσης στο δημοτικό αν έχεις μηχανή του χρόνου και γυρίσεις στο 1979)

Πήραμε τόσα ωραία βιβλία! Γιουπίίίί! (Κι άλλες τσιρίδες)

Συζητώ με δύο κοπέλες που βιώνουν παρόμοια προβλήματα στη δουλειά τους με μένα.

Στενοχωριέμαι περισσότερο και θυμώνω.

Ποτέ δεν με παρηγορούν τα δυσάρεστα των άλλων ανθρώπων.

Το mailbox μου έγινε κάτι σαν τη βάση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου: κάθε φορά που κοιτάω, έχει κάτι εκεί γιά μένα που μ'αρέσει πολύ.

Θα ήθελα να ανοίξω ένα blog που να γράφουν ο Γιώργος Σταυρόπουλος και η Καλή Φέρρη και όλες οι άλλες αγαπημένες μου περσόνες.

Δεν μοιάζεις μόνο με ποντίκι, συμπεριφέρεσαι και σαν ποντίκι. Τουλάχιστον είσαι συνεπής.

Περίμενα καλύτερο το τέλος του πρώτου κύκλου του Six Feet Under.

Τι ωραία που στα blog μπορεί κανείς να συναναστραφεί από τα πιό αηδή και αήθη άτομα που ούτε θα γύριζε να κοιτάξει στην "κανονική" ζωή μέχρι ανθρώπους που θα τους έδινε ένα μεγάλο φιλί στο μάγουλο και μιά αγκαλιά...

Θα κάτσεις να σε πατήσω με το αυτοκίνητο;

Να θυμηθώ να πάρω ρόδια!

Υπάρχουν τελείως επουλωμένες πληγές;

Από Παρασκευή σε Παρασκευή το πάω. Με το blog εννοώ.

Αυτό το μεσοδιάστημα ήταν μάλλον πιεστικό, κουραστικό και δεν συμμαζεύεται. Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια, που λέει κι ο φίλτατος.

Είναι υγιές που σκέφτομαι από σήμερα πόσο αργά θα ξυπνήσω αύριο; Ελπίζω ναι.

Εμένα πάντως μου ταιριάζει η σημερινή συννεφιά. Γιά σας δεν ξέρω.

Μου πάει το σμαραγδί τελικά.

Don't know why there's no sun up in the sky, stormy weather...

(ε, τι να ακούσουμε; Rain and tears του Ντέμη Ρούσου;)

Διαβάζω τις Χορείες Χώρων του λατρεμένου μου Georges Perec. Εκεί τσίμπησα και το τσιτάτο του επίσης αγαπημένου Michaux που έβαλα υπότιτλο του blog.

Γράφω γιά να με διατρέχω.

Δεν ξέρω τι λένε γιά τους Αμερικανούς και τους Άγγλους, αλλά εγώ πήρα πολλή έμπρακτη αγάπη από το Berkeley, το Chicago και το Cambridge. Κι αυτό είναι κάτι.

Είμαι κατά βάθος ήδη πολύ τυχερή και το ξέρω. Γι'αυτό έχω ενοχές όταν εύχομαι να μου συμβεί κάτι που επιθυμώ.

Ήθελα να ήξερα τι νομίζεις ότι θα βρεις στο παρελθόν που έτσι άκριτα ερευνάς. Γιατί σκαλίζεις σαν κότα το χώμα που πότισε απ'την πίκρα και τα δάκρυά μας. Με ποιό δικαίωμα ανοίγεις πληγές επουλωμένες;

Δεν ξέρω πώς να ευχαριστήσω τους φίλους που ανησύχησαν κι ανησυχούν ακόμη γιά μένα. Ας ξέρουν ότι η αγάπη τους μου κάνει καλό.

Μ'αρέσει να διαβάζω τις free press της Πέμπτης. Τα προτερήματά τους είναι πολύ περισσότερα από τα ελαττώματα.

Αντί γιά Βουδαπέστη λες να πάμε Λονδίνο τελικά;

Έξω είναι Παρασκευή

Έξω σήμερα είναι Παρασκευή. Μέσα μου εδώ και λίγο καιρό είναι Δευτέρα. Μιά Δευτέρα που καμιά φορά γίνεται Τρίτη, αλλά ποτέ δεν έρχεται Τετάρτη και γιά Πέμπτη βέβαια ούτε λόγος.

Έξω είναι Ιανουάριος 2007. Στο μυαλό μου είναι Αύγουστος 2006. Ο Αύγουστος της Απομυθοποίησης. Τι θλιβερό να κολλάει τόσο το μυαλό του ανθρώπου...

Είναι προφανές ότι έχω μιά διαφορά φάσης που πρέπει να λύσω. Επίσης έχω να λύσω ένα ευρύτερο πρόβλημα με το χρόνο και ένα ειδικώτερο με... Τέλος πάντων δεν υπάρχει χειρότερο από την αυτολύπηση και την κλάψα κι όμως ολοένα και περισσότερο τον τελευταίο καιρό βλέπω τον εαυτό μου να παραπέει προς τα κει. Τι γελοίο!

Ξέρω καλά ότι γίνομαι έτσι τόσο πολύ κακή παρέα που ούτε εγώ δεν με αντέχω. Προχτές ας πούμε που βγήκα με τρία, παρακαλώ αγόρια, νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι χειρότερη συντροφιά.. Sorry guys...

Δεν θέλω οι φίλοι μου να υπομένουν τη δυστυχία μου, πρέπει να μένω μακριά τους. Άμα γίνω πάλι καλά νομίζω ότι θα περνάμε πιό ωραία -νομοτελειακό είναι.

Ως τότε ονειρεύομαι μιά μεγάλη σπηλιά, ή μάλλον έναν Ανανά σαν του Μπομπ Σφουγγαράκη. Να μπω μέσα, στο βάθος του ωκεανού, στο Bikini Bottom, να κλείσω την ζωγραφιστή πόρτα πίσω μου και να βγω μιά Παρασκευή πρωί ή έστω Πέμπτη απόγευμα.

Σσσσσς

Ακούς τον ήχο που κάνουν τα φτερά του;

Αυτοκαταθλιπτοκριτική

Ώρες-ώρες μου θυμίζω κάτι γεροντοκόρες με πολυκαιρισμένα χοντρά μπουκλέ ταγιέρ που στέκονται στις στάσεις των λεωφορείων. Κρατούν τσάντες δερμάτινες με κοντά λουριά, φορούν χρυσό σταυρό στο λαιμό, ρολογάκι λεπτό στο δεξιό καρπό, ένα δακτυλίδι χρυσό -"της μαμάς"- στο αριστερό χέρι στο μεσαίο δάκτυλο. Σφίγγουν τα χείλια επίμονα μην τυχόν και ανοίξει το στόμα. Προσοχή μην ανοίξει το στόμα και -αλίμονο!- δεν κρατηθούν και ξεχυθούν όλα -μα όλα;- αυτά που σκέφτονται. Αυτές είναι κυρίες. Δεν βρίζουν.

Άμα τους έρθει να βρίσουν, να φωνάξουν, να ουρλιάξουν, και το στόμα ανοίξει, ε, μα τότε, όσο ακόμη προλαβαίνουν, να: λένε κάτι άλλο, άσχετο.

Κοίτα τι όμορφα είναι τα χρυσόψαρα στη λιμνούλα...

Πόσες απώλειες πιά...

σ'αυτό τον άτυπο πόλεμο.

Είμαι εξοργισμένη αυτή τη στιγμή διότι πληροφορούμαι ότι ένα πολύ αγαπημένο μου ιστολόγιο, αυτό του Gelial, κλείνει.

Ο ίδιος ο Gelial μας πληροφορεί ότι ο λόγος είναι η αναδημοσίευση κειμένου του -ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΑΔΕΙΑ- από την κυριακάτικη εφημερίδα Το Άρθρο -φτηνή απομίμηση του Πρώτου Θέματος (how low can you go?). Η αναδημοσίευση είχε ως αποτέλεσμα μιά σειρά ανεπιθύμητων παρενεργειών, δυσάρεστων γιά τον φίλτατο ιστολόγο.

Λυπάμαι πολύ που γιά άλλη μιά φορά η παρέμβαση των εντύπων προκαλεί κραδασμούς στο χώρο και φέρνει έναν ακόμη ιστολόγο σε θέση δυσάρεστη. Δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η τελευταία. Άλλοι ιστολόγοι επιδίωξαν την επαφή τους -και επαγγελματική μάλιστα- με έντυπα και βγήκαν κερδισμένοι. Μιά επιθυμία διόλου κατακριτέα, καθόλου επιλήψιμη κατά τη γνώμη μου. Αλλά πρέπει και λίγος σεβασμός, λίγος χώρος ρε γαμώτο πιά, και σε μας τους υπόλοιπους που θέλουμε να συνεχίσουμε να γράφουμε από εδώ και μόνο γιά εδώ. Και θέλουμε να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε ψευδώνυμα. Υπάρχει προφανώς λόγος...

Αγαπητέ Gelial, θα ήθελα να αναθεωρήσεις την απόφασή σου, αλλά αντιλαμβάνομαι τη δύσκολη θέση σου και σέβομαι την αντίδρασή σου. Ένα μεγάλο ευχαριστώ γιά τα αισιόδοξα κείμενά σου και από εδώ σου το χρωστάω. Μην σταματήσεις να γράφεις. Έχεις πηγαίο ταλέντο. Φτιάξε έναν κήπο μυστικό γιά τους λίγους που θα διαλέξεις.

Υ.Γ. Ένα σχόλιο προς τους αναγνώστες-σχολιαστές-"φίλους" του Gelial και άλλων ιστολόγων. Όταν ένας ιστολόγος χρησιμοποιεί ψευδώνυμο, σεβαστείτε το και συνεχίσετε να το χρησιμοποιείτε ακόμη κι όταν πληροφορηθείτε το αληθινό του όνομα. Ειδικά στο ιστολόγιο του Gelial -αλλά όχι μόνον βεβαίως- πολλοί είχαν τη συνήθεια να τον προσφωνούν με το αληθινό του όνομα -ένδειξη οικειότητας; διαχωρισμός από όλους εμάς τους λοιπούς που δεν είχαμε την τύχη να πιούμε μαζί του καφεδάκι; Εκτός λοιπόν της έλλειψης διακριτικότητας, διευκολύνετε τώρα ακόμη περισσότερο την αποκάλυψη της ταυτότητας του "φίλου". Αυτά και ο νοών νοείτο.

Οι ξενοι αγάπη μου έχουν επίπεδο

Μάλιστα, ναι, προδίδω τον αγαπημένο μου Λαλάκη τον Εισαγόμενο και το βροντοφωνάζω: οι ξένοι έχουν επίπεδο, όχι σαν εμάς. Όλο σεξ, φαϊ και τρέλλα.

Από που ορμώμενη τα λέω αυτά ε;;

Ιδού η απόδειξη.

Τί ψάχνουν οι Έλληνες στο Google και καταλήγουν εδώ (τις 4-5 τελευταίες μέρες) -γελάστε άφοβα, Δευτέρα είναι χρειάζεται...
Επί τη ευκαιρία επιτρέψτε μου να επικοινωνήσω με τους φίλους που ήρθαν ως εδώ αναζητώντας τα ακόλουθα...

ντίσκομπάλα -λυπάμαι, δεν έχω. Δίπλα στα Fantastic80's κοιτάξτε

επιπλο μπερζερα-ούτε από αυτό έχω. Δεν πάει νομίζω στο σαλόνι μας.

"λεωνιδας πουτσος" -ή αλλιώς η εκδίκηση του Λεωνίδα Πούτσου. Μαθαίνω ότι το εν λόγω post μου αναδημοσιεύεται (εννοείται χωρίς την άδεια μου, σιγά το πράμα ε;) σε site με ανέκδοτα και στέλνεται και ως χιουμοριστικό email. Είναι καταφανώς το επιτυχέστερο των γραπτών μου -αν κρίνω από τη δημοφιλία του- και αυτό το μηνύμα πρέπει να το λάβω σαφώς στα σοβαρά... :(

ζει στη θάλασσα σε ανανά -Ναι, εδώ αγαπάμε τον Μπόμπ Σφουγγαράκη. Ελπίζω να βρήκατε αυτό που ψάχνατε!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΑΡΠΗΔΟΝΑ -Χωρίς σχόλιο. Ήταν ένα πολύ προσωπικό ποστ εκεί που δημοσιεύτηκε το σχετικό ποίημα και η φωτό του κρατήρα..

ifimedea -ΟΚ, πες το κι έτσι

Μοντέρνα Σταχτοπούτα -Βουγιουκλάκη fan, εδώ είσαι ευπρόσδεκτος/η. Αγαπάμε Αλίκη no matter what!

παντελη θαλασσινο -κάπου τον θάβω αλλά δεν θυμάμαι που. Ελπίζω να κουρεύτηκε..

αριστείδης καρατζόγλου -κι εσείς παίρνετε το τρένο του ΟΣΕ πρωί-πρωί;;

ΚΑΡΑΜΠΕΤΗ -Θεά η Καριοφυλλιά. Την είχα διαλέξει να με παίξει σε θεατρικό που δεν γράφτηκε ακόμη σχετικό με τις περιπέτειές μου στον οδοντογιατρό.

παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο -ποιό απ'όλα; Αν ξέρετε κανένα καλό στείλτε mail.

κΑΡΑΤΖΌΓΛΟΥ αΡΙΣΤΕΊΔΗς -πάτα το Caps Lock και δες παραπάνω..

"unending love" -σας την εύχομαι

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΜΠΟΡΩ -ούτε κι εγώ αγαπητή ανώνυμη φωνή. Αλλά δεν έχω άλλη επιλογή από το να δοκιμάσω.

"Όποιος λέει αλήθεια έχει το Θεό βοήθεια" -Κι όποιος λέει ψέμματα πέφτει μές στα αίματα. Μην την ψάχνεις...

ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕ -Αγαπητή φίλη/ε λυπάμαι πολύ. Αν μπορείς να τον συγχωρήσεις, έχει καλώς. Αν είναι ασυγχώρητος, προχώρα παρακάτω. Αν θέλεις περισσότερες συμβουλές γράψε μου. Είμαι μανούλα στις ερωτικές συμβουλές.

ποιήματα Pablo Neruda -Έχουμε, έχουμε! Κι εμείς αγαπάμε τον Pablo.

Oprah Winfrey περιοδικό O - Την αναφέρω στο ποστ γιά το Κορίτσι που Δεν Νιώθει Πόνο. Πέραν αυτού ουδέν. Σόρρυ :(

Γάμος Αιμίλιου Χειλάκη -πάλι εδώ εσείς; Αλλού, αλλού να ρωτήσετε. Εγώ δεν πήγα.

κοριτσια που πηδιουνται για τα λεφτα -ήθελα να μπορούσα να θυμηθώ τι έγραψα και σας έφερε αυτή η φράση εδώ! Σπάω το κεφάλι μου, αλλά τίποτα. Τι να σας πώ... Αν δεν είστε ανήλικος, σας λυπάμαι και σας προτείνω να σας εντάξω στο Πανευρωπαϊκό Πρόγραμμα Στείρωσης. Τι κρίμα να αναπαραχθείτε μιά μέρα...

-Αυτά εν Ελλάδι.

Διότι οι ξένοι αγάπη μου που θα πάει θα αναγνωρίσουν την αξία μου και τότε... ποιός με πιάνει.

Ιδού η συλλογή των αντίστοιχων λέξεων/φράσεων στα αγγλικά

2006
blog
paul
spongebob
blogspot
trevi
sartre
jackson
blogs
revere
pollock
neruda
fiction
fontana
love
beach
lifo
jean
pablo
npl
quasimodo
marilyn
auguste
browning

Ε, όσο να πεις μιά διαφορά την έχει....

Άντε καλή βδομάδα!

Υ.Γ. Non Private Life τι ιστορία είναι πάλι αυτή που ξεκινάς;;; Θα αντέξουν τα θεμέλια της ιστόσφαιρας τέτοιους κραδασμούς;;;

Ελαφρύ ιντερμέδιο

Ας ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα. Διάβολε μπήκε ο καινούργιος χρόνος και δεν πρόλαβα να το συνειδητοποιήσω. Πάντοτε το παθαίνω αυτό με τον Ιανουάριο. Περνάει γρήγορα και δεν τον καλοκαταλαβαίνω.

Αυτό που είχα παρατηρήσει γιά τους περασμένους Ιανουάριους είναι ότι διαβάζω κατά μέσον όρο περισσότερο από τους άλλους μήνες. Ισχύει και φέτος αναλογικά, αν και μάλλον δεν θα έχω και τις καλύτερες αναμνήσεις από τον φετεινό.

Τέλος πάντων είπα να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα.

********

Λοιπόν το πρωί στο τρένο που χάζευα την απαίσια πόλη έξω μου ήρθε μιά φαεινή ιδέα γιά το πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί λίγο αυτή η εκτρωματική κατάσταση των πολυκατοικιών.

Νομίζω ότι θα μπορούσε να γίνει ένα Πρόγραμμα Συστηματικού Χρωματισμού των Εξωτερικών Όψεων (γενικά έχω μιά αγάπη στα προγράμματα. Κάποια στιγμή θα σας μιλήσω και για το Πανευρωπαϊκό Στειρωτικό Πρόγραμμα που είχα σκεφτεί παλιότερα, αλλά τώρα δεν κολλάει).

Δηλαδή (επανέρχομαι) αφού δεν τρώγεται με τίποτα η μορφή ε, ας βελτιωθεί η επιφάνεια. Με ζωηρά χρώματα, όχι αυτά τα αηδή μπεζ, ζαχαρί, λευκά και δεν συμμαζεύεται. Χρώματα κίτρινα, μωβ, πράσινα, κόκκινα, μπλε της νύχτας, δεν θα ήταν πολύ σούπερ;

**********

Επίσης στο τρένο -είχε δίκιο ο Αστεροειδής, τελικά μου κάνει καλό!- στον ηλεκτρικό αυτή τη φορά, μου ήρθε μιά άλλη ιδέα. Κι αυτή φαεινή. Και παρακαλώ την προσοχή σας.

Εφόσον απευθυνόμαστε όχι μόνον στους εγχώριους επιβάτες, αλλά και στους τουρίστες, θα έπρεπε να υπάρχει σχετική μέριμνα γιά τη μετάφραση της ονομασίας των σταθμών. Τι θα πει Στάση Πανεπιστήμιο γιά τον τουρίστα; University Station (ή Stop ή σκέτο) δεν είναι απλούστερο, λογικότερο, πλέον κατανοητό; Για να μη μιλήσω γιά το μεγάλο μας ατού τη Βικτώρια.

Κι εδώ αρχίζει η διασκέδαση. Ιδού η σημερινή μου προσφορά στον προσφιλέστατό μου κύριο Λιάπη. Παρακαλώ προσθέστε αφειδώς ότι ξέχασα ή προτείνατε σχετικές αλλαγές.

Ομόνοια - Concord (όρα Place de la Concord, εγγυημένη φινέτσα)

Πανεπιστήμιο - University (απλούστατο και διεθνές)

Σύνταγμα - Constitution

Ευαγγελισμός - Annunciation

Καλλιθέα - Nice View

Ταύρος - Bull (ε, πώς θα γίνει;)

Κάτω Πατήσια - Lower Patissia (πώς λέμε έχει και lower?)

Δάφνη - Laurel (ωραιότατο ε;)

Περιστέρι - Dove (εντάξει, ακούγεται σαν διαφημιστικό προϊόντος)

Ειρήνη - Peace

Ένα μικρό πρόβλημα είναι τα υποκοριστικά:

Πευκάκια - Small Pines

Κολωνάκι - Small Column -εντάξει είπαμε να γελάσουμε

Μοναστηράκι - Small Convent

Τους αγίους δεν τους σχολιάζω. Είναι λίγο boring. Και μαζί με τον Ευαγγελισμό μας προδίδουν ως πολύ θρησκομανείς.

Οι φωνές που χαμογελάνε

Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά μετά την σφαλιάρα της 5ης Ιανουαρίου αισθάνομαι ότι το πεπρωμένο μου πάει να με πάρει πάλι λίγο με το καλό. Προφανώς είναι η ιδέα μου και εξηγείται από το γεγονός ότι είμαι φύσει αισιόδοξη.

Βρέθηκα πολλές φορές σε δύσκολη θέση στη ζωή μου. Βρέθηκα κι άλλες φορές στη θέση που βρίσκομαι τώρα -σε θέση δύσκολη, αλλά σε κατάσταση αντιμετωπίσιμη. Ξέρω τι πρέπει να κάνω. Πρέπει να παλέψω πάλι από την αρχή. Ξέρω πώς γίνεται. Το έχω ξανακάνει. Μόνο που κουράζομαι λιγάκι σιγά-σιγά όσο περνάνε τα χρόνια.

Δεν είμαι άμοιρη ευθυνών για όσα μου συμβαίνουν άλλωστε, οπότε το περίμενα ότι κάπου εδώ θα κληθώ να πληρώσω ξανά το λογαριασμό... Από μέσα μου το γλεντάω κιόλας με ένα δικό μου τρόπο. Ξέρω πώς αφού δεν έμαθα να παίζω τα παιχνίδια με τους όρους που μου βάζουν οι άλλοι, αφού έχω όρια αξιοπρέπειας, ε, θα έρθει αυτή η ώρα, θα έρθει μιά 5η Ιανουαρίου που θα πρέπει να πληρώσω το τίμημα.

Δεν μετανιώνω γιά τίποτα από αυτά που έκανα, παρά μόνο για όσα δεν έκανα.

Δεν ακούγεται σαν ατάκα σε εφηβικό λεύκωμα;

Τέλος πάντων.

Χτες και σήμερα άκουσα δύο φωνές που είχα χρόνια να ακούσω. Και τις ένιωσα να με εκτιμούν μετά από τόσα πολλά χρόνια απουσίας.

Είδα τις φωνές να χαμογελάνε και πήρα θάρρος.

Κλείνω το μάτι στις κακοτοπιές και συνεχίζω. Αυτή τη φορά άλλωστε δεν είμαι μόνη. Αυτή τη φορά μπορεί να είναι πιό εύκολο.

Είδατε που είμαι φύσει αισιόδοξη;

Και οι γυμνοί ντυθείτε!

Τάξτε μου, τάξτε μου!

Ο Nonprivatelife άνοιξε ξανά το blog του!

ΕΔΩ


Μη φοβάστε αγόρια και κορίτσια της μπλογκόσφαιρας. Μην ταράζεστε.

Ο Nonprivatelife γράφει τις καλύτερες ιστορίες. Μυθοπλόκος είναι. Άλλο αν εμπνέεται από την πραγματικότητα.

Υ.Γ. Δεν βγήκες ποτέ από τα links μου. Χαίρομαι ΠΟΛΥ που επέστρεψες!

Ο Ιαγουάρος Μέσα Του - Στο τέλος νικάνε πάντα οι κακοί.

O Don Daniele πέρασε αξέχαστα τις μέρες των Χριστουγέννων. Έφαγε τόσο πολύ, που κάθε βράδυ χρειαζόταν να κάνει τουλάχιστον δύο φορές εμετό πριν αποκοιμηθεί γλυκά στο πουπουλένιο μαξιλάρι του. Μπροστά στο φαγητό τύφλα να'χει η αυτοϊκανοποίηση, σκεφτόταν.

Έπειτα αυτές τις μέρες ήταν πολυάσχολος. Η προετοιμασία για τη δίωξη του Don Basilio έφτανε στην τελική ευθεία. Έκανε πιά τα τελευταία τηλεφωνήματα και πολλές φορές έπρεπε να συγκρατεί το τρελλό του κέφι για να σταματήσει να σφυρίζει τα κάλαντα στο ακουστικό. Δεν ήθελε να τον περάσουν και για τρελλό.

Αχ, αυτή η χρονιά θα είναι σίγουρα η καλύτερη!

***

Ο γιατρός ήταν πολύ ευχαριστημένος με την εξέλιξη της υγείας του Don Basilio. Είχε ξαναβρεί το κέφι του, άκουγε τις μουσικές του, διάβαζε όπως πριν. Δεν ανέφερε πιά τη Julia ούτε έδειχνε να τον απασχολεί η τύχη της. Ο γιατρός ήταν πεπεισμένος ότι δεν είχε πιά παραληρήμματα. Αν εξαιρέσει κανείς ότι ώρες-ώρες έμοιαζε να συνδιαλέγεται με τον Innocencio, τον κατάμαυρο ιαγουάρο του, όλα έμοιαζαν φυσιολογικότατα.

Οι ημέρες των γιορτών πέρασαν με πολύ κέφι στη Soledad. Ο Don Basilio μετά από πολύ καιρό άνοιξε το σπίτι και δέχτηκε τους φίλους του από το Πανεπιστήμιο και ένα σωρό συγγενείς που ήρθαν από μακρινές επαρχίες, ακόμη και από το εξωτερικό. Η σαμπάνια έρεε άφθονη, τα φαγητά πλούσια, τα τραπέζια λαμπερά, καλοστρωμμένα. Όλα γιορτινά. Ήταν αξέχαστα αυτά τα Χριστούγεννα!

***

Ο Alvaro κουνάει το κεφάλι του σκεπτικός όταν ακούει τους διθύραμβους του γιατρού. Κι εκείνος χαίρεται που ο Don Basilio φαίνεται να διασκεδάζει. Μόνο που δεν ξεχνά ότι ο Don Basilio κρατάει ακόμη το μαχαίρι με τον ιαγουάρο στη τσέπη του.

***

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου.

Soledad.

Νωρίς το πρωί έφυγαν και οι τελευταίοι καλεσμένοι μου. Γυρίζουν στα σπίτια τους ελπίζω ευχαριστημένοι από τη φιλοξενία μου. Να πρόσεξε κανείς ότι δεν σερβίραμε τίποτα από την ποτοποιία; Ελπίζω όχι. Θα ήταν στενόχωρο.

Κατά το μεσημεράκι δέχτηκα την επίσκεψη του Don Narciso. Δούλευε χρόνια στην κυβέρνηση και τα τελευταία χρόνια είχε τύχει να συνεργαστούμε στενά. Τον δέχτηκα στο καθιστικό. Δεν φανταζόμουν τι μπορεί να ήθελε. Μόλις μπήκε, έκανε ένα περίεργο σχόλιο, καθόλου τυχαίο τώρα που το σκέφτομαι, ότι λέει φαινόμουν πολύ καλύτερα, είχα ένα "ύφος ασφάλειας". Δεν κατάλαβα τι εννούσε.

Μου παρέδωσε το φάκελο αφού είχε σηκωθεί να φύγει και εγώ αναρωτιόμουν το λόγο της επισκέψεώς του.

Ο φάκελος λέει ότι μέσα σε ένα χρόνο πρέπει να εγκαταλείψω τη χώρα.

Δεν ξέρω τι νιώθω. Μπορεί να νιώθω χαρά.

Το Τέλος του Χρόνου

The Death of the Old Year
Alfred Lord Tennyson


Full knee-deep lies the winter snow,
And the winter winds are wearily sighing:
Toll ye the church bell sad and slow,
And tread softly and speak low,
For the old year lies a-dying.
Old year you must not die;
You came to us so readily,
You lived with us so steadily,
Old year you shall not die.

He lieth still: he doth not move:
He will not see the dawn of day.
He hath no other life above.
He gave me a friend and a true truelove
And the New-year will take 'em away.
Old year you must not go;
So long you have been with us,
Such joy as you have seen with us,
Old year, you shall not go.

He froth'd his bumpers to the brim;
A jollier year we shall not see.
But tho' his eyes are waxing dim,
And tho' his foes speak ill of him,
He was a friend to me.
Old year, you shall not die;
We did so laugh and cry with you,
I've half a mind to die with you,
Old year, if you must die.

He was full of joke and jest,
But all his merry quips are o'er.
To see him die across the waste
His son and heir doth ride post-haste,
But he'll be dead before.
Every one for his own.
The night is starry and cold, my friend,
And the New-year blithe and bold, my friend,
Comes up to take his own.

How hard he breathes! over the snow
I heard just now the crowing cock.
The shadows flicker to and fro:
The cricket chirps: the light burns low:
'Tis nearly twelve o'clock.
Shake hands, before you die.
Old year, we'll dearly rue for you:
What is it we can do for you?
Speak out before you die.

His face is growing sharp and thin.
Alack! our friend is gone,
Close up his eyes: tie up his chin:
Step from the corpse, and let him in
That standeth there alone,
And waiteth at the door.
There's a new foot on the floor, my friend,
And a new face at the door, my friend,
A new face at the door.

Ernst Barlach, Η Έβδομη Ημέρα, από τις Μεταμορφώσεις του Θεού (1920-21)

Είναι παραμονή Χριστουγέννων!

THE NIGHT BEFORE CHRISTMAS

by Clement Clarke Moore

'Twas the night before Christmas, when all through the house
Not a creature was stirring, not even a mouse;
The stockings were hung by the chimney with care,
In hopes that St. Nicholas soon would be there;

The children were nestled all snug in their beds,
While visions of sugar-plums danced in their heads;
And mamma in her 'kerchief, and I in my cap,
Had just settled down for a long winter's nap,
When out on the lawn there arose such a clatter,
I sprang from the bed to see what was the matter.

Away to the window I flew like a flash,
Tore open the shutters and threw up the sash.
The moon on the breast of the new-fallen snow
Gave the lustre of mid-day to objects below,
When, what to my wondering eyes should appear,
But a miniature sleigh, and eight tiny reindeer,
With a little old driver, so lively and quick,
I knew in a moment it must be St. Nick.

More rapid than eagles his coursers they came,
And he whistled, and shouted, and called them by name;
"Now, Dasher! now, Dancer! now, Prancer and Vixen!
On, Comet! on Cupid! on, Donder and Blitzen!
To the top of the porch! to the top of the wall!
Now dash away! dash away! dash away all!"

As dry leaves that before the wild hurricane fly,
When they meet with an obstacle, mount to the sky,
So up to the house-top the coursers they flew,
With the sleigh full of toys, and St. Nicholas too.

And then, in a twinkling, I heard on the roof
The prancing and pawing of each little hoof.
As I drew in my hand, and was turning around,
Down the chimney St. Nicholas came with a bound.

He was dressed all in fur, from his head to his foot,
And his clothes were all tarnished with ashes and soot;
A bundle of toys he had flung on his back,
And he looked like a peddler just opening his pack.
His eyes -- how they twinkled! his dimples how merry!
His cheeks were like roses, his nose like a cherry!
His droll little mouth was drawn up like a bow,
And the beard of his chin was as white as the snow;
The stump of a pipe he held tight in his teeth,
And the smoke it encircled his head like a wreath;
He had a broad face and a little round belly,
That shook, when he laughed like a bowlful of jelly.
He was chubby and plump, a right jolly old elf,
And I laughed when I saw him, in spite of myself;

A wink of his eye and a twist of his head,
Soon gave me to know I had nothing to dread;
He spoke not a word, but went straight to his work,
And filled all the stockings; then turned with a jerk,
And laying his finger aside of his nose,
And giving a nod, up the chimney he rose;



He sprang to his sleigh, to his team gave a whistle,
And away they all flew like the down of a thistle.

But I heard him exclaim, ere he drove out of sight,
"Happy Christmas to all, and to all a good-night."