In the words of a goddess

When I was five I think, that's when I started wanting to be an actress. I loved to play. I didn't like the world around me because it was kind of grim, but I loved to play house. It was like you could make your own boundaries. It goes beyond house; you could make your own situations and you could pretend, and even if the other kids were a little slow on the imagining part, you could say, "Hey, what about if you were such and such, and I were such and such, wouldn't that be fun?" And they'd say, "Oh, yes," and then I'd say, "Well, that will be a horse and this will be ..." It was play, playfulness.

Some of my foster families used to send me to the movies to get me out of the house and there I'd sit all day and way into the night. Up in front, there with the screen so big, a little kid all alone, and I loved it. I loved anything that moved up there and I didn't miss anything that happened and there was no popcorn either.

It was just this sudden freedom because I would ask the boys, "Can I ride your bike now?" And they'd say, "Sure". Then I'd go zooming, laughing in the wind, riding down the block, laughing, and they'd all stand around and wait till I came back. But I loved the wind. It caressed me.

Of course, it does depend on the people, but sometimes I'm invited places to kind of brighten up a dinner table like a musician who'll play the piano after dinner, and I know you're not really invited for yourself. You're just an ornament.

I feel that beauty and femininity are ageless and can't be contrived, and glamour, although the manufacturers won't like this, cannot be manufactured. Not real glamour; it's based on femininity.

I think that sexuality is only attractive when it's natural and spontaneous. This is where a lot of them miss the boat. And then something I'd just like to spout off on. We are all born sexual creatures, thank God, but it's a pity so many people despise and crush this natural gift. Art, real art, comes from it, everything.

It might be a kind of relief to be finished. You have to start all over again. But I believe you're always as good as your potential.

(αποσπάσματα συνέντευξης της Marilyn Monroe στον Richard Meryman για το περιοδικό Life στις 7 Αυγούστου 1962. Η συνέντευξη αναπαράγεται εδώ)

Birthday mix of quotes and pictures

Αlice couldn't help smiling as she took out her memorandum book, and worked the sum for him:

365
1
----
364
----

Humpty Dumpty took the book and looked at it carefully. `That seems to be done right --' he began.

`You're holding it upside down!' Alice interrupted.

`To be sure I was!' Humpty Dumpty said gaily as she turned it round for him. `I thought it looked a little queer. As I was saying, that seems to be done right -- though I haven't time to look it over thoroughly just now -- and that shows that there are three hundred and sixty-four days when you might get un-birthday presents --'

`Certainly,' said Alice.

`And only one for birthday presents, you know...

Lewis Carroll, Through the Looking Glass, ch. VI., 1872

(blog ghosts of birthdays past: 2009, 2008, 2007)

Παραφράζοντας τον A. Camus

In the middle of summer I at last discovered that there was in me an invincible winter.

Ποιός θυμάται το άνοιγμα της κασετίνας;

When Pooh saw what it was, he nearly fell down, he was so pleased. It was a Special Pencil Case. There were pencils in it marked 'B' for Bear, and pencils marked 'HB' for Helping Bear, and pencils marked 'BB' for Brave Bear. There was a knife for sharpening the pencils, and india rubber for rubbing out anything which you had spelt wrong, and a ruler for ruling lines for the words to walk on, and inches marked on the ruler in case you wanted to know how many inches anything was, and Blue Pencils and Red Pencils and Green Pencils for saying special things in blue and red and green. And all these lovely things were in little pockets of their own in a Special Case which shut with a click when you clicked it.

A.A. Milne, Winnie-The-Pooh, first published 1926

Πεθαίνοντας στην Αθήνα από σφαίρες κι από πείνα

Χθες το βράδυ, ένα ράπισμα από την οθόνη του υπολογιστή.

Αυτό το συγκλονιστικό κείμενο του Αρκούδου. Για μιά ιστορία πολύ τραγική, με πρωταγωνιστές αληθινά αθώους ανθρώπους.

Ο Νικόλας είναι ο 25χρονος άντρας που χάθηκε από τις σφαίρες αστυνομικών σε συμπλοκή με κακοποιούς στον Βύρωνα. Πεθαίνοντας άφησε πίσω του σε συνθήκες απόλυτης ανέχειας την νεαρή γυναίκα και το μωρό παιδί του.

Αρκούδε, έχεις δίκιο ότι ο Νικόλας πέθανε πέντε λεπτά μετά την ανάγνωση της είδησης του θανάτου του.

Τα δάκρυα δεν έχουν νόημα, ούτε και τα λόγια όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις. Σε ευχαριστώ για το ισχυρό ράπισμα και γιατί αληθινό νόημα η σπουδαία πρωτοβουλία της Κατερίνας και η πράξη η δική σου.

Φίλοι μου, διαβάστε το κείμενο του Αρκούδου, μην το προσπεράσετε, κι έπειτα κάνετε ό,τι μπορείτε, ό,τι νομίζετε.

Η Κατερίνα στην ανάρτησή της ΕΔΩ δίνει πληροφορίες για τους τρόπους βοήθειας.

Diary of a wimpy girl

Είναι μέρες που τις περνάω κυνηγώντας τον εαυτό μου.

Παίζω και τους δυό ρόλους. Ο ένας, ο "κακός", βάζει τους κανόνες, φωνάζει, δημιουργεί τις τύψεις, κρατάει σημειώσεις, ξενυχτάει, τρέχει στη βιβλιοθήκη. Έχει κι ένα σωρό άλλες έννοιες για το σπίτι. Ο άλλος τρέχει γύρω-γύρω από το τραπέζι να ξεφύγει, παρακαλάει με στριγγή φωνή "μιά στιγμούλα μόνο να παίξω λίγο ακόμα με το παζλ μου", τρώει junk, ανοιγοκλείνει το ψυγείο, χαζεύει στα blogs, στην τηλεόραση. Ο ένας πρέπει να πάει στη βιβλιοθήκη, ο άλλος θέλει να πάει κομμωτήριο.

Ο ένας ενθουσιάζεται με το Japonisme.

Οι ελέφαντες του Λονδίνου! φωνάζει ο άλλος.

Ο ένας διάβασε την Ιστανμπούλ του Ορχάν Παμούκ. Δεν του άρεσε πολύ κι έχει ήδη κάνει μιά πρόχειρη λίστα με τα ελαττώματα του βιβλίου στο μυαλό του (στη δική του μεριά). Αν δεν το θεωρούσε χάσιμο χρόνου, θα καθόταν να μετρήσει πόσες πολλές, μα πάρα πολλές φορές αναφέρεται η λέξη "μελαγχολία".

Ο άλλος καταευχαριστήθηκε τα τρία πρώτα βιβλία της σειράς Diary of a Wimpy Kid του Jeff Kinney και τα συνιστά ανεπιφύλακτα.

Πριν προλάβει ο ένας να αντιδράσει, ο άλλος έχει αρπάξει να διαβάσει και μιά ωραία έκδοση του Winnie the Pooh!

Ο άλλος τρέχει και ρίχνει στην τσάντα τα Άπαντα του Ησίοδου, κλπ. κλπ.

Gay winter time in wonderful Copenhagen (via)

Στην ησυχία της νύχτας ακούγεται ο Αλέξης να περιβάλλει με ολοστρόγγυλες λέξεις-βότσαλα τα παιχνίδια του.

Η τηλεόραση μεταδίδει τους αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ.

Δεν έχω καμιά άλλη σχέση με το πατινάζ, παρά μόνο μέσα από την εμπειρία της ακρόασης της φωνής του Αλέξη Κωστάλα κι έτσι ενίοτε σκέφτομαι ότι οι αθλητές του πατινάζ, όπως διαγράφονται στην παγωμένη οθόνη με τα φανταχτερά τους κοστούμια, μοιάζουν ψεύτικοι, εφήμεροι. Ίσως δεν είναι παρά δημιουργήματα δικά του.

Αγαπώ τη φωνή του Κωστάλα για την εορταστική άρθρωση των ελληνικών του, για τον ευγένεια του παλιού κόσμου που εκφέρουν οι λέξεις του. Ζητώ χίλιες φορές συγγνώμη από τους αγαπητούς ακροατές, θα χρησιμοποήσω μιά λέξη άσχημη, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια καλύτερη αυτή τη στιγμή, χίλια συγγνώμη αγαπητοί μου τηλεθεατές, αλλά ο αθλητής έπεσε "άτσαλα". Φράσεις διατυπωμένες με αξία σχεδόν αρωματική, σαν την ξεθυμασμένη κολώνια της πιό αγαπημένης μας δασκάλας.

Ο Αλέξης Κωστάλας, ύστερα από τόσα χρόνια, εξακολουθεί να επιδεικνύει αξιοσημείωτη επιμέλεια στη συλλογή πληροφοριών για τη ζωή των αθλητών του. Τον θαυμάζω γι'αυτό, μα περισσότερο μ'αρέσει το συνωμοτικό ύφος που έχει όταν τις αναμεταδίδει. Ο Γιεβγένι Πλούσενκο, Ζένια για τους φίλους του. Το ζευγάρι των Κινέζων αθλητών που είναι ζευγάρι και στη ζωή. Η διαφορά ανάμεσα στο κουτσομπολιό και το κοινωνικό σχόλιο δεν είναι αυτή;

Ο Αλέξης Κωστάλας μας καλεί να κάτσουμε κοντά του, να πιούμε ένα φλυτζάνι τσάϊ και να χαλαρώσουμε. Εκείνος θα μας εξηγήσει τα τριπλά τόλουπ και τα άξελ, πότε το άλμα θεωρείται καθαρό. Όταν ο αθλητής γλιστρήσει, εκείνος θα φωνάξει "μμμ, κρίμα" και εμείς θα λυπηθούμε μαζί του.

Οι κακές ειδήσεις διασχίζουν την μιά μέρα μετά την άλλη.

Ο άνθρωπος που έφερε τους Αθηναίους μέσα στο Βυζαντινό μουσείο, ο χαρισματικός Δημήτρης Κωνστάντιος, έφυγε από τη ζωή.

Διαβάζω για την πρόταση να κατεδαφιστεί το παλιό μουσείο της Ακρόπολης. Ακριβώς πριν δυό χρόνια είχα γράψει εδώ δυό σκέψεις επί του θέματος κι εξακουλουθώ να νιώθω το ίδιο.

Θα έρθουν και καλές ειδήσεις το ξέρω. Ή, τέλος πάντων, το ελπίζω.

Μέσα στις φωτογραφίες το μολύβι μου

Ξεφυλλίζω χιλιάδες φωτογραφίες μου από ευρήματα. Κομμάτια που αγάπησα πολύ γιατί μου άνοιξαν σιγά-σιγά την καρδιά τους -τα περισσότερα από το ευτελέστερο υλικό, χώμα. Μέσα στις 'τεχνικές' αρχαιολογικές φωτογραφίες μου, παρατηρώ τις παράταιρες λεπτομέρειες και διαβάζω την δική μου ιστορία.

Το λερωμένο τραπέζι που δεν σκούπισα πριν τραβήξω τη φωτογραφία.
Τα νερά του ξύλου που μπλέκονται με το χρώμα του χώματος.

Οι μύτες από τα κόκκινα γοβάκια μου που μπαίνουν στο κάτω μέρος ενός καρέ.

Μιά γωνία από το σκαμνί που ανέβαινα με προσοχή να πάρω τις φωτογραφίες.

Μιά άκρη από το κασκόλ μου.

Οι πλαστελίνες μου.

Μικρά κομμάτια πλέξιγκλας για να στηρίζω επιφάνειες που δεν στέκουν καλά.

Χαρτοταινία.

Η ίδια η πράσινη σκούρα επιφάνεια που χρησιμοποιώ σαν βάθος στις φωτογραφίες.

Ένα πλαστικό sous main, που απέκτησε με τα χρόνια ένα σωρό μικρά σημάδια, γρατζουνιές, και πρωταγωνιστεί πλέον κι αυτή στην ανάμνηση με το δικό της τρόπο.

Το μολύβι μου. Ένα μολύβι Rotring μηχανικό, σκούρο καστανοκόκκινο. Το μολύβι-φυλαχτό, μιά πρόληψη που κρατάω εδώ και, πόσα; να σκεφτώ. Δεκαοκτώ χρόνια. Από τη δεύτερη ανασκαφή μου, στο Βουνό. Ημερολόγιο πάντα με μολύβι.

Αυτό που έχω τώρα είναι το δεύτερο. Αλλά και τούτο, όπως το πρώτο, έχει δικό του χαρακτήρα, δική του θέληση και γράφει όποτε θέλει. Εγώ το καθαρίζω προσεκτικά, αφαιρώ με προσοχή τα τρίμματα του γραφίτη. Το γεμίζω πάντα με δυό μυτούλες 2Β, αλλά εκείνο τις μισεί κατά βάθος γιατί είναι μαλακές και τρίβονται. Είναι προορισμένο για ΗΒ, αλλά εγώ επιμένω. Είναι μεγάλη νίκη να υπερβαίνεις τον προορισμό σου. Αγαπώ την γραφή του 2Β κι επιμένω. Το μολύβι μου επιμένει κι αυτό κατά περιόδους να μην γράφει. Όπως τώρα.

Στο μεταξύ, εγώ συνεχίζω να γράφω με άλλα μολύβια και περιμένω. Πάντα με μολύβι στο ημερολόγιο, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Το Θαυμάσιο Λεύκωμα της κυρίας Β.

Η εβδομάδα που πέρασε μου έμοιασε με δρόμο που ακολουθεί οφιοειδή πορεία. Έστριβε πότε δεξιά πότε αριστερά, αναγκαζόμουν να ακολουθώ τη ροπή της. Ζαλίστηκα λίγο. Ευτυχώς το ΣΚ πέρασε ήρεμα.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο κι όλα πήγαν καλά. Αυτή η συνομιλία με άγχωνε εδώ και καιρό, περισσότερο τις τρεις τελευταίες μέρες. Αναστεναγμός ανακούφισης.

Η προηγούμενη εβδομάδα με φιλοδώρησε με μιά θαυμάσια έκπληξη: να συναντήσω από κοντά (και να μιλήσω για λίγα λεπτά) με μιά αληθινή σταρ του Hollywood, την Ολυμπία Δουκάκη!

Μου φάνηκε τόσο όμορφη, έξυπνη, βλέμμα αστραφτερό, απεριόριστη γοητεία, αληθινά θαυμάσια. Και πιό πολύ μου άρεσε η αίσθηση που άφησε μετά την συνάντησή μας, όταν απομακρυνόταν. Η έλλειψή της.

Μόλις τελείωσε το διάγγελμα του Παπανδρέου με την ανακοίνωση των αυστηρών οικονομικών μέτρων θυμήθηκα την φίλη μου την Κ., καθηγήτρια στο Berkeley. Την είδα από κοντά τις προάλλες και μου είπε ότι εκεί (χωρίς να χυθούν πολύ αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας) συμφώνησαν οι καθηγητές του πανεπιστημίου για μείωση μισθού 10%. Το ίδιο μου είπε και η Λ. που εργάζεται για το Κοινοβούλιο. "Για να μην χάσει κανείς τη δουλειά του".

Συμφωνώ απολύτως. Αν μη τι άλλο αυτή η σύμπνοια είναι ένα σχεδόν παράταιρο συναίσθημα για την Ελλάδα και θα ήθελα να το ζήσω.
Αλλά πρέπει να εξομολογηθώ μιά ακόμη σκέψη. Σε αυτές τις ώρες της σοβαρής εθνικής κρίσης πιστεύω ότι θα ήταν πιό δίκαιο (και πιό συναρπαστικό..!) να απαλλοτριώσει το κράτος την περιουσία της Εκκλησίας υπέρ του ελληνικού λαού.

Κι επειδή (είναι ούτως ή άλλως αδιανόητο να) λειτουργεί η Ιερά Σύνοδος ως διοικητικό συμβούλιο εταιρείας, ε, ας σταματήσει τουλάχιστον να είναι αφορολόγητη η εταιρεία αυτή. Υπογραφές για το θέμα συλλέγονται εδώ (ευχαριστώ θερμά τον κο Ροΐδη για την γνωστοποίηση).

Οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι πάντα όμορφοι άνθρωποι.

Η τεχνική του κολάζ φωτογραφιών υπήρξε αγαπημένη απασχόληση των κυριών της Βικτωριανής εποχής. Φωτογραφίες προσώπων κυρίως (ενίοτε μνημείων, τοπίων ή ζώων) επικολλώνται σε κάρτες και το περιθώριο ή το βάθος επιζωγραφίζεται ανάλογα με την έμπνευση της δημιουργού. Κάποιες φορές αποπειρώνται τολμηρότερες συνθέσεις, πολυπρόσωπες, ενταγμένες σε ένα δωμάτιο ή ένα τοπίο. Αυτές είναι οι πλέον σουρεαλιστικές αφού καταργούν όλους τους άξονες και τις κλίμακες αλλά συνεχίζουν να λειτουργούν ποιητικά.
Την σημερινή ανάρτηση εικονογραφούν τέτοιες φωτογραφικές συνθέσεις.

Για όσους ενδιαφέρονται περισσότερο γι'αυτήν την ελάσσονα τέχνη ας ξεφυλλίσουν το Θαυμάσιο Λεύκωμα της κυρίας Β. Πρόκειται για το πλέον ολοκληρωμένο δείγμα τέτοιου λευκώματος.


Αξίζει πάντως να αναφέρω ότι επί των ημερών μας η τεχνική αυτή δοξάζεται με εφευρετικότατο τρόπο στο Μυστικό Ημερολόγιο της κυρα-Φλάντζενας, ένα ψυχωφελές εικονογραφημένον ανάγνωσμα. Προς επίρρωσιν των γραφομένων ρίξτε μιά ματιά στην φωτογραφία γάμου του ζεύγους Φλάντζα.

Surrender or die!

The first night on the island fell very dark and mysterious.

Το Boy Castaways είναι ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται στις περιπέτειες τριών παιδιών και ενός σκύλου σε ένα νησί. Είναι ένα βιβλίο που είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε διαβάσει.

Ούτε εγώ άλλωστε. Είναι ένα βιβλίο κυριολεκτικά μοναδικό.

Ο συγγραφέας του, ο διάσημος δημιουργός του Peter Pan, J.M. Barrie, εξέδωσε μόνον δύο αντίτυπα του βιβλίου. Το ένα χάθηκε.

There was one other copy of this book only

and it was lost in a railway train in 1901

J.M.B. 1901

Το άλλο αντίτυπο φυλάσσεται στην Beinecke Rare Βοοκ and Manuscript Library του Πανεπιστημίου Yale (δείτε περισσότερα εδώ). Το βιβλίο εικονογραφήθηκε με αληθινές φωτογραφίες των αγοριών της οικογένειας Llewelyn Davies που ενέπνευσαν τον Barrie. Η εικονογράφηση του σημερινού ποστ είναι από φωτογραφίες του βιβλίου αυτού.

After three weeks of incessant toil, the hut approached

completion.

Δύο τρόποι έκφρασης, πολύ ενδιαφέροντες, αν μη τι άλλο από γλωσσολογική άποψη.

Η ιδιόλεκτος ενός επαγγελματία οδηγού

(δώρο στα σχόλια αυτής της ανάρτησης, ευχαριστώ Αλαφροΐσκιωτε!, αρχικά από εδώ, μαθαίνω ότι το βιδεοτεμάχιον κάνει ήδη λαμπρή καριέρα στα email όλων των βαριεστημένων εργαζομένων αυτής της χώρας)

They had to sit outside, because their brother was within

singing, and playing on a barbaric instrument. "The music'

said Peter, "is rude, and to a cultivated ear discordant ; but

the songs, like those of the Arab, are full of poetic imagery."

Οι επιστολικές θυμοσοφίες ενός υπόδικου

(εύρημα του null)

The pirate Swarthy came rushing upon us, armed to the teeth.

Ίσως η μεγαλύτερη προδοσία από όλες είναι να σε εγκαταλείπει το ίδιο σου το σώμα. Να μην αντέχει άλλο τους χειρισμούς σου. Να διαμαρτύρεται σαν αυτοκίνητο όταν ξεχνιέσαι κι αλλάζεις ταχύτητα χωρίς πατημένο συμπλέκτη, εν ψυχρώ, με ένα κρακ στο λεβιέ.

Μου φαίνεται περίεργο που, λίγες μέρες τώρα, κάποιος ή κάποια μέσα στο σώμα μου χτυπάει τις γροθιές του στο στήθος μου, κάτω από το κλουβί των πλευρών, σαν να θέλει να βγει έξω. Προσπαθώ να τον αγνοήσω, αλλάζω πλευρό στο κρεββάτι, κάνω μιά βόλτα στα δωμάτια, φτιάχνω καφέ. Κι αυτός εκεί με τις γροθιές να βαράει. 105 γροθιές το λεπτό. Χτυπάει και τον ακούω στα αυτιά μου, στα μηνίγγια μου. Σκάσε, του λέω. Αλλά συνεχίζει.

Surrender, or die!

Les moulins den mon coeur

Άλλη μιά εξομολόγηση, το 12ο κεφάλαιο, πέντε ονειρεμένες δουλειές

Βλέπω την εκτυφλωτικά όμορφη Κάτια Ζυγούλη να δίνει έναν αγώνα μέχρις εσχάτων για να αρθρώσει στοιχειώδη λόγο σε μιά συνέντευξη. Κάθε φορά που βλέπω ανθρώπους που μιλούν αργά και με δυσκολία -προσπερνώντας ότι αυτό καθ'εαυτό το γεγονός μου δημιουργεί εκνευριστική αδημονία- σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα ζήσουν 200 χρόνια. Σκέφτομαι ότι ο αργός τρόπος ομιλίας (που κατ'εμέ) αντικατοπτρίζει έναν αργό τρόπο σκέψης και η (έστω φαινομενική) έλλειψη άγχους θα τους εξασφαλίσουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και ίσως ποιοτικότερο βίο: ασφαλώς δεν διατρέχουν κίνδυνο εμφράγματος.

Κι ενώ είναι άδικο να μέμφομαι ανθρώπους που σε τελική ανάλυση δεν έχουν την υπερποσότητα άγχους που έχω εγώ, αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρέπει να ομολογήσω ότι κατά βάθος τους υποτιμώ.

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ω, ευφυείς μου αναγνώστες, ότι όλη η προηγούμενη παράγραφος δεν μπορεί να είναι γέννημα απλώς μιάς συνέντευξης της αν μη τι άλλο ευειδούς Κάτιας.

Δεν είναι ευγενικό να διαφημίζεται κανείς, το ξέρω, μα συγχωρείστε με. Δεν ξέρω και πώς να κρύψω την χαρά μου.

Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι -ή εν προκειμένω αμόνι- για την εξαιρετικά επιτυχημένη προσωπογραφία μου την οποία φιλοτέχνησε ο σουρεαλιστής προθυπουργός μας.

Μπορώ πλέον να υπερηφανεύομαι ότι αποτελώ το 12ο κεφάλαιο του Βιβλίου των Ιστολογικών Όντων με κείμενο, τίποτα περισσότερο από έναν αμίμητο στίχο του μεγάλου ποιητή Ιουλίου Σαίξπηρ.

Ευχαριστώ πολύ δόκτωρ Φλάντζα!

Στο τραπέζι με την Kim και τον Θ.
Τους ζητάω να κάνουν τη λίστα με τα πέντε επαγγέλματα που θα ήθελαν να κάνουν αν δεν υπήρχε καμιά δέσμευση, όπως στην ανάλογη σκηνή του High Fidelity (Top Five Dream Jobs). Τους ζητάω να αφήσουν την φαντασία τους να αφηνιάσει, να μην περιοριστούν από τίποτα (αδυναμίες στο τόπο ή και τον χρόνο), να επικοινωνήσουν με το καταπιεσμένο θυμικό και να μου δώσουν πέντε επιλογές.

Η δική μου λίστα: ΠΕΝΤΕ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

1. Κεντίστρα ή υφάντρια

2. Λονδινολόγος ή Σινολόγος (κλέβω το ξέρω)

3. Δοκιμαστής γλυκών

4. Λύτης παζλ (εννοώ αυτά με τα κομματάκια, όχι γρίφους, σταυρόλεξα και sudoku -μ'αρέσουν αλλά όχι για επάγγελμα. H Kim μου λέει ότι στην Αμερική υφίσταται ως επάγγελμα.)

5. Συγγραφέας

For the record, στο High Fidelity, o Nick Hornby βάζει τον Rob να διαλέξει...

Top 5 dream jobs

1.Journalist for Rolling Stone magazine, 1976 to 1979
2.Producer, Atlantic Records, 1964 to 1971
3.Any kind of musician, besides classical or rap
4.Film director, any kind except German or silent
5.Architect (replace by record store owner)

Τα ρουμπινένια γοβάκια της Judy Garland στο ρόλο της Dorothy στον Μάγο του Οζ φυλάσσονται σαν πολύτιμος θησαυρός στο Smithsonian Institution

Η δική σας λίστα;

ο

ο

ο

Μίμησις πράξεως σπουδαίας

Η ιστορία ενός ανθρώπου που κλήθηκε να αποδείξει την θεωρία στην πράξη.


http://kavrochori.blogspot.com/

Εσείς πόσο πολύ αγαπάτε τις αρχαιότητες;

Στο μεταξύ, μην παραλείψετε παρακαλώ να ρίξετε τη ματιά σας στην ανάρτηση της D. Wright για την τύχη που προδιαγράφεται για το Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας, εδώ. Αν επιθυμείτε να ενώσετε τη φωνή σας, προσθέστε το όνομά σας στα σχόλια στο τέλος της ανάρτησης.

Ονειρεμένα ταξίδια στην ατέλειωτη άσφαλτο

Arthur Rothstein, 1936

Η πιό πρόσφατη ανάρτηση του Άρη, εδώ, ειδικότερα η σκέψη υπ. αριθμόν 3 περί των τίτλων των ελληνικών επιθεωρήσεων, μου θύμισε ένα βιβλιαράκι που ξετρύπωσα πριν χρόνια.

Το βιβλίο λέγεται Λαϊκές Επιγραφές και Ονόματα σε Ελληνικά Αυτοκίνητα, Συμβολή στην Έρευνα Σύγχρονων Λαογραφικών Φαινομένων και συγγραφέας του είναι ο Μηνάς Αλεξιάδης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων.

Ο καθ. Αλεξιάδης επιχειρεί μιά επιστημονική προσέγγιση στο νεοελληνικό φαινόμενο των επιγραφών επάνω σε αυτοκίνητα.

Ονόματα (Ο Σωτηράκης και η Σουζάνα) και χαρακτηρισμοί (Το καλό παιδί), αλλά και ευχές (Η Παναγιά μαζί σου), χαιρετισμοί (Αντίο φίλε), δηλώσεις ταυτότητας (Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω), παροιμίες (Κάλλιο αργά παρά ποτέ), αυτό ήταν το συναρπαστικό υλικό της έρευνας αυτής!

Το υλικό ταξινομείται σε ενότητες και ακολούθως αναλύονται τα ίδια τα κείμενα, αναζητώνται οι πηγές της εμπνεύσεως, διερευνάται η σκοπιμότητά τους, κλπ. Πρόκειται για μιά θαυμάσια συνάντηση ανάμεσα στο επιστημονικό και το παιγνιώδες, πολύ του γούστου μου, αν με ρωτάτε. Αν βρείτε το βιβλίο σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα, αν μη τι άλλο, σαν ένα αποδεικτικό στοιχείο ότι η επιστήμη δεν χρειάζεται να είναι πάντα βαρετή.

Από το θαυμάσιο αυτό έργο ανθολογώ

12 + 1 επιγραφές ελληνικών αυτοκινήτων

1. Ο Τραβόλτας

2. Ο ταλαίπωρος με τα 7 παιδιά

3. Όχι θα κάτσω να σκάσω

4. Εγώ φεύγω, εσύ αν θέλεις, έλα

5. Φεύγω αλλά θα ξαναγυρίσω

6. Τα καλά παιδιά είναι καταδικασμένα (έδρα: Όπου ξημερώνει)

7. Οι όμορφες τιμωρούνται

8. Προστάτης η συνείδησίς μου

9. Φύγε να βρεις τη μοίρα σου

10. Θηλυκά και μηχανές, στενοχώριες και χαρές

11. Ονειρεμένα ταξίδια στην ατέλειωτη άσφαλτο

12. Κάθε δύση και μιά ανάμνηση, κάθε ανατολή και μιά ελπίδα

+1. Ζω από περιέργεια για να δω το τέλος μου

Amata Iphimedea

πατήστε το play και πάμε παρακάτω

(όταν άκουσα αυτό το τραγούδι σκέφτηκα εσένα)

Πήραμε πάλι τα όρη, τα άγρια βουνά, τις πέτρες και τα ξύλα. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, εδώ και χρόνια, κλείνουμε το έτος σαν αναχωρητές, ζούμε τις τελευταίες μέρες σαν ερημίτες. Κατεβάζουμε σιγά-σιγά ταχύτητα κι ανάβουμε το τζάκι.
Καίμε ό,τι καίγεται.

Κάνουμε παραμονή πρωτοχρονιάς οι δυό μας αγκαλιά στην παγωμένη βεράντα-γελάμε-είδα τον Άγιο Βασίλη;-ανοίγουμε σαμπάνια-σπάμε το ρόδι. Οι δυό μας όλος ο κόσμος που χρειαζόμαστε.

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τα ζευγάρια που επιζητούν την συντροφιά των άλλων για να κάνουν την κοινή ζωή τους ανεκτή.

Ο Άγιος Βασίλης μου έφερε δώρο το Vintage κι έτσι η πρώτη νύχτα του 2010 (το προφέρω είκοσι-δέκα για να μην μπερδεύομαι) κύλησε έτσι, με τις μουσικές του Βασιλικού να γεμίζουν το παλιό πέτρινο σπίτι του παππού, με ιστορίες για μεγάλους έρωτες ή μάλλον για μεγάλες αγάπες.

Αγαπημένη Ιφιμέδεια

E.J.C. Esper, Die Schmetterlinge in Abbildungen nach der Natur, 1803-4

fig. 4, Amata Phegea Sphinx Iphimedea

Ακολουθώντας την παράδοση του πρώτου ποστ της νέας χρονιάς(βλ. 2009, 2008), θα ξεκινήσω και το είκοσι-δέκα με ένα ποίημα.

Letter to an Archaeologist

Citizen, enemy, mama's boy, sucker, utter
garbage, panhandler, swine, refujew, verrucht;
a scalp so often scalded with boiling water
that the puny brain feels completely cooked.
Yes, we have dwelt here: in this concrete, brick, wooden
rubble which you now arrive to sift.
All our wires were crossed, barbed, tangled, or interwoven.
Also: we didn't love our women, but they conceived.
Sharp is the sound of pickax that hurts dead iron;
still, it's gentler than what we've been told or have said ourselves.
Stranger! move carefully through our carrion:
what seems carrion to you is freedom to our cells.
Leave our names alone. Don't reconstruct those vowels,
consonants, and so forth: they won't resemble larks
but a demented bloodhound whose maw devours
its own traces, feces, and barks, and barks.

(Joseph Brodsky, από τη συλλογή To Urania, 1983)

Απομένουν μόνον 346 μέρες μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα

.

.

.

Οι τρεις μάγοι

Ήτανε μέρες συνηθισμένες και μέρες ασυνήθιστες.

Μέρες χαράς με τα μάτια των φίλων που είχα καιρό να δω.

Μπορεί να ήταν το πέρασμα του χρόνου μακριά τους, μπορεί να ήταν ιδέα μου, πάντως μου φάνηκε ότι φέτος οι φίλοι και οι φίλες μου είχανε βλέμμα πιό σκεπτικό, βλέμμα υγρό, της νοσταλγίας και της έγνοιας. Χαίρομαι που διασταυρώσαμε τα βλέμματά μας αυτές τις γιορτές.

Ήτανε μέρες με μελομακάρονα και δίπλες, μέρες με σακούλες γεμάτες δώρα.

Ήταν και μέρες ανάμεσα σε ένα τρακάρισμα και έναν ξηλωμένο γύψο. Όλοι καλά ευτυχώς.

Ήταν και μιά μέρα πιό ασυνήθιστη από τις άλλες που όμως δεν της φαινότανε. Μπήκα στο τρένο του ΟΣΕ να κατέβω στην Αθήνα. Κάθισα δίπλα σε έναν κουρασμένο πακιστανό. Κρατούσε το κεφάλι του με το χέρι του και αναστέναζε.

Στο διπλανό διάχωρο κάθονταν τρεις μάγοι και συζητούσαν χαρούμενοι σε σπασμένα αγγλικά.

Μια κοπέλα μαύρη, με υπέροχο σοκολατένιο στιλπνό δέρμα, ωραία στραβά δόντια και λαμπερό χαμόγελο. Έσφιγγε την τσάντα της στο στήθος. Μια κοπέλα Φιλιπιννέζα, κοντούλα και τσαχπίνα, λεπτή, απλά κομψή, έπαιζε στα χέρια της ένα ροζ κινητό και κουβαλούσε απο κοντά ένα σάκο. Ένας μεγαλύτερος κύριος, ίσως από το Πακιστάν, πολύ μελαχρινός, με αστραφτερά μάτια, έδειχνε υπομονετικός κι άκουγε τα κορίτσια με χαμόγελο.

Τα κορίτσια διαφωνούσαν για το που βρίσκεται η Αμερική. Είναι χώρα της Ευρώπης έλεγε η μαυρούλα. Όχι, επέμενε η Φιλιππινεζούλα, είναι πιό μακριά. Και σχεδίαζε επί ματαίω πάνω στο πόδι της τη θέση των ηπείρων.

Ξέρεις να μαγειρεύεις; ρώτησε η μαυρούλα. Ναι αμέ, με έμαθε μιά Ελληνίδα μαμά. Εγώ δεν ξέρω, πίσω στην Αφρική μαγείρευε η μαμά μου. Η μαμά της πίσω στην Αφρική εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι της και της χάϊδεψε τα μαλλιά.

Να πάρουμε ψάρι να μαγειρέψουμε, λέει η Φιλιππινεζούλα. Έχετε ψάρι στην Αφρική;

Ναι, έχουμε, αλλά δεν ξέρω να το μαγειρεύω.

Ψώνισε εσύ και θα μαγειρέψω εγώ, σκάει χαμόγελο η Φιλιππινεζούλα και ορμάει στην έξοδο. Φτάσαμε στην Αθήνα.

Φίλοι μου, καθώς μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές σε κανέναν. Δεν νομίζω ότι η πορεία μου μέσω των επιλογών μου δικαιολογεί ή δικαιοδοτεί κάτι τέτοιο. Από την άλλη, με πιάνει μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω ακριβώς αυτό που δεν πρέπει.

Οι ευχές-συμβουλές μου για την καινούργια χρονιά είναι να ανοίγετε τα μάτια σας στα θαύματα της καθημερινότητας. Είναι παντού και περιμένουν να τα αναγνωρίσουμε. Να είστε ευγνώμονες για τα καλά που σας συμβαίνουν, τους αγαπημένους ανθρώπους που έχετε γύρω σας. Να φυλάτε τις ωραίες αναμνήσεις όσο γίνετε ζωντανές μέσα σας. Κι όταν τυχαίνουν τα άσχημα να αντλείτε από τα καλά, να κάνετε υπομονή και να ελπίζετε στα καλύτερα.

Αυθαίρετα στο Κολωνάκι

Εδώ ο τίτλος μόνο, η ανάρτηση φιλοξενείται εδώ, στον athensville, που είχε την ευγένεια να με καλέσει να γράψω ένα κείμενο σχετικό με την Αθήνα.

Τον ευχαριστώ θερμά και ειλικρινά για την φιλοξενία.

Quidquid Latine dictum sit altum videtur

Χαριτωμένο πρόσωπο μπρος στο βιβλίο,

Ματάκια εσείς σκυμμένα εκστατικά,

Στης φαντασίας, μικρούλα μου, το πλοίο

Και ταξιδεύεις έτσι, στ'ανοιχτά.

(Μιλτιάδη Μαλακάση, Στην ίδια)

Εχτές τελείωσε ένας περίεργος, πολύ κουραστικός μήνας. Άρχισε με ένα ατύχημα και τελείωσε με ένα ευτύχημα. Το αντίστροφο θα ήταν χειρότερο.

Εχτές το απόγευμα η Mary Poppins με κάλεσε για καφέ στο πιό Χριστουγεννιάτικο μέρος της Αθήνας. Όταν κανείς βγαίνει μαζί της περιμένει βέβαια να του συμβούν ένα σωρό υπέροχα πράγματα, αλλά εν πάση ειλικρινεία δεν ήμουν προετοιμασμένη να ενθουσιαστώ τόσο

(αν και, τώρα που το σκέπτομαι, πώς προετοιμάζεται κανείς να ενθουσιαστεί;)

Φράση-κλισέ: Η αστυνομία αποδίδει το συμβάν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Προχτές λοιπόν ξεκαθάρισα έναν παλιό λογαριασμό. Ευτυχώς δεν υπήρξε συμβάν. Τα δέκα πιό δύσκολα λεπτά που έχω περάσει εδώ και καιρό και φανταστείτε απουσίαζε ο σκύλος που δαγκώνει.

(άρα, τώρα που το σκέπτομαι, αυτά τα δέκα λεπτά θα μπορούσαν να ήταν δυσκολώτερα)

Επήγα πάλι στου γιατρού γιατί πονεί η καρδιά μου
και τη μορφη τση μου δειξε το καρδιογράφημα μου.

Πριν δυό χρόνια, σε έναν περίπατο στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, άκουσα ένα τραγούδι κρητικό με απίστευτα σουρεαλιστικούς στίχους ιατροερωτικής θεματολογίας. Το ίδιο κιόλας βράδυ στο γάμο που ήμασταν καλεσμένοι ένας ομοτράπεζος Κρητικός με βοήθησε να εντοπίσω την ταυτότητα του τραγουδιστή. Δεν είχα βρει όμως το άσμα. Εχτές το βρήκα κι αυτό.

Όπως καλά θυμόμουν το άσμα έχει συναρπαστική υπόθεση. Ο τραγουδιστής έχει ενοχλήσεις και επισκέπτεται καρδιολόγο που του κάνει καρδιογράφημα στο οποίο εμφανίζεται μυστηριωδώς η μορφή της αγαπημένης του (του τραγουδιστή όχι του γιατρού). Ο γιατρός συστήνει συχνότερες συναντήσεις με το αντικείμενο του πόθου, αλλά ο ήρωάς μας αμφισβητεί την γνωμάτευση και θεωρεί την περίπτωσή του μή καταγεγραμμένη στα ιατρικά χρονικά. Ζητείται η συνδρομή ιατρού από το εξωτερικό ο οποίος όμως αρνείται να αναλάβει την περίπτωση.

Εδώ μεσολαβεί ένα λογικό κενό όπου υπονοείται ο θάνατος του ήρωα. Πριν πεθάνει όμως ο καλός μας φίλος είχε γίνει δωρητής οργάνων. Ωστόσο, οι γιατροί χρησιμοποιούν τελικά μόνον τα μάτια του για μεταμόσχευση και όχι την καρδιά του. Οι λόγοι γι'αυτό είναι πολλοί και παραδόξως ισχύουν συγχρόνως. Η καρδιά βρισκόταν σε κακή κατάσταση ("κομμάτια") και δεν μπορούσε να μεταμοσχευθεί. Η καρδιά είχε δωρηθεί από τον ίδιο τον ήρωα στην ερωμένη-φονέα του. Η καρδιά είχε τελικώς αλλάξει θέση και είχε πάει δεξιά στο στήθος.

Ας μην τα πολυλογώ όμως. Ασφαλώς η αφήγησή μου ωχριά μπροστά στην αυθεντική ερμηνεία, την οποία μπορείτε να απολαύσετε εδώ.

Από αύριο ξεκινούν εν τη οικία μας οι επίσημοι εορτασμοί των ημερών των Χριστουγέννων οι οποίοι αναμένονται να κορυφωθούν την Πρωτοχρονιά. Θα τραγουδάω κάλαντα, θα βλέπω Χριστουγεννιάτικες ταινίες, θα διαβάσω τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία μου. Όπως λέει και η τρίχρονη κολλητή μου "Σα γίνει χαμός!".

Παρεμπιπτόντως ως ειδική Χριστουγεννολόγος-Ντικενσολόγος, φρονώ ότι η καλύτερη δραματοποιημένη εκδοχή του A Christmas Carol είναι αυτή με τον Patrick Stewart ως Ebenezer Scrooge. Πάντα όμως με συγκινεί και η εκδοχή με τον George C. Scott, αν και ίσως κάπως αμερικάνικη.

Η σημερινή ανάρτηση εικονογραφείται με μιά παλαιά (1882) έκδοση του ποιήματος του Clement Moore, A Visit from Saint Nicholas, περισσότερο γνωστού από τον πρώτο στίχο, It was the night before Christmas... Την έκδοση μπορείτε να αναζητήσετε εδώ. Αν σας κουράζει η ανάγνωση των σελίδων, σας θυμίζω ότι την είχα μεταγράψει στο ιστολόγιο, εδώ, εν έτει 2006...