Δώσε χρώμα ρε φίλε

Emil Nolde, Autumn Sea VII

Με το ένα πόδι μέσα

Προσπαθώντας

να μην

πληγωθώ

πορεύομαι

με το ένα πόδι

μέσα.

Και νομίζω

ότι έτσι

θα μπορώ

να φύγω.

Με το πόδι

που είναι έξω.

Όποια ώρα θέλω.

Δεν υπολόγισα

πόσο δύσκολο

θα είναι να φύγω

με ένα πόδι.

Κάποιος ετοιμάζεται πυρετωδώς...

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

να ξέρεις ότι παρά τις πολλές μου δουλειές, σε σκέφτομαι συχνά. Έχω κι εγώ πολλές προετοιμασίες όπως ξέρεις, αλλά δεν φεύγεις ποτέ τελείως από το μυαλό μου και περιμένω τα Χριστούγεννα πώς και πώς. Ήδη σκέφτομαι πώς θα στολίσω φέτος το καινούργιο σπίτι: το Σάββατο θα βάλω τον ηλεκτρολόγο να μου βγάλει πρίζα στο μπαλκόνι για τα φωτάκια!

Οι επόμενοι μήνες θα είναι πολύ πιεστικοί και για τους δυό μας κι ελπίζω να πάνε όλα καλά. Έχω σκεφτεί τι δώρο θα σου ζητήσω, αλλά δεν σου το λέω ακόμη. Να μην χαλάσουμε την παράδοση. Πάντως σου λέω ότι δεν θα είναι κάτι πολύ δύσκολο ή κουραστικό για σένα (νομίζω).

Ελπίζω να πέρασες καλά στις διακοπές σου και να μην κουράζεσαι πολύ.

Αν χρειάζεσαι ή μπορώ να βοηθήσω σε κάτι, στείλε μου μήνυμα.

Σε φιλώ,

Ιφιμέδεια

Εικονογραφώ

Διαβάζω ένα κομμάτι γραμμένο από τον αγαπημένο μου Geοrge Perec, αλλά αδυνατώ να το καταλάβω. Να πάρει η ευχή: είναι μια ολόκληρη σελίδα που δεν έχει νόημα χωρίς εικόνες.
Είναι από το κείμενό του "Στοχασμοί γύρω από τα γυαλιά" που περιλαμβάνεται στη συλλογή Σκέψη/Ταξινόμηση (εκδ. Άγρα). Πρέπει κάτι να κάνω.

*******

Για την ιστορία του κόσμου πριν από τα γυαλιά.
Η κλασική ζωγραφική μας παρέχει αναρίθμητα παραδείγματα ατόμων που εικονογραφούνται ενόσω διαβάζουν ή γράφουν.
Λόγου χάριν, παραθέτω εδώ ατάκτως, την Παρθένο του Ευαγγελισμού του Antonello da Messina, στην Πινακοθήκη του Μονάχου,

το πορτρέτο του Παράκελσου από τον Rubens, στις Βρυξέλλες,



το πορτρέτο του ιατρού Γεωργίου της Zelle, από τον van Orley, επίσης στις Βρυξέλλες,



το πορτρέτο του Christoph Plantin από τον Ρούμπενς, στο Μουσείο Plantin Moretus της Ανβέρ



τα δύο πορτρέτα του Έρασμου από το Ρότερνταμ, από τον Hans Holbein τον νεότερο, στη Βασιλεία



και από τον Quentin Messys στη Ρώμη



τον Saint Yves του Van der Weyden στο Λονδίνο



τη μητέρα του Rembrandt από τον Gerard Dou στο Ρότερνταμ



το πορτρέτο ενός ευγενούς από τον Lorenzo Lotto στη Βενετία



το κορίτσι που διαβάζει ένα γράμμα, του Jean Raoux, στο Λούβρο



τον προφήτη Ιερεμία από τον Μαϊστορα του Ευαγγελισμού της Αιξ-αν-Προβάνς, στις Βρυξέλλες



το πορτέτο του Jonathan Swift από τον Charles Jervas, στη National Portrait Gallery




τον Άγιο Ιερώνυμο στο εργαστήριό του, του Antonello da Messina, στη National Portrait Gallery



ή τον Άγιο Αυγουστίνο του Carpaccio, στη Scuola di San Giorgio degli Schiavoni, στη Βενετία



Οκ. Τώρα είναι καλύτερα.

Για σένα.

Unending Love

I seem to have loved you in numberless forms, numberless times,
In life after life, in age after age forever.
My spell-bound heart has made and remade the necklace of songs
That you take as a gift, wear round your neck in your many forms
In life after life, in age after age forever.

Whenever I hear old chronicles of love, its age-old pain,
Its ancient tale of being apart or together,
As I stare on and on into the past, in the end you emerge
Clad in the light of a pole-star piercing the darkness of time:
You become an image of what is remembered forever.

You and I have floated here on the stream that brings from the fount
At the heart of time love of one for another.
We have played alongside millions of lovers, shared in the same
Shy sweetness of meeting, the same distressful tears of farewell -
Old love, but in shapes that renew and renew forever.

Today it is heaped at your feet, it has found its end in you,
The love of all man's days both past and forever:
Universal joy, universal sorrow, universal life,
The memories of all loves merging with this one love of ours -
And the songs of everypoet both past and forever.

Rabindranath Tagore (1861-1941)

Πέρασαν 9 χρόνια από εκείνη την Κυριακή. Το πιστεύεις;
Κι έχω πάντα τον ενθουσιασμό της πρώτης εκείνης στιγμής κάθε φορά που σε συναντώ.
Και μια αγωνία.
Μου φαίνεται ότι δεν θα μου φτάσει μια ζωή να σε χορτάσω.

Being nobody

I'm nobody! Who are you?
Are you nobody, too?
Then there ’s a pair of us—don’t tell!
They ’d banish us, you know.

How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring bog!

(E. Dickinson, 1830-1886)

Χωρίς πολλά λόγια

με αφορμή αυτό

είπα να γεμίσω το μπλογκ με την ομορφιά αυτού του απόλυτου αρσενικού

Αμέρικα Αμέρικα

Θέλω πολύ να ταξιδέψω κάποια στιγμή στην Αμερική.

Στο μεταξύ με "ταξίδεψαν" ωραία η Μιραντολίνακαι ο BigFatOpinion.

Όχι, όχι εκεί που γράφουν συνήθως. Το οδοιπορικό τους είναι εδώ: Deep Blues Travelogue.

Φίλοι, ακούω τη φωνή σας

Ανάμεσα σε όσα όμορφα γράφονται βουτώντας την πένα στη μνήμη...

απόψε σε ακούω που βουτάς την πένα στην απελπισία.

Υδρώτας

Σκόρπιες σκέψεις και εντυπώσεις από τις μέρες και τις νύχτες της Ύδρας.

Λάτρεψες τη θέα από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Αν μπορούσα θα σου αγόραζα το σπίτι που σου άρεσε.

Πότε θα σε ξαναδώ έτσι χαρούμενο;

Πόση αυτοσυγκράτηση έχω! Μετά από δύο ποτά, ναι- δεν έκανα σκηνή με την "ωραιότατη κοπέλα" για πάρτη σου. (Αλλά σου άξιζε η ποινή που σου επέβαλε ο npl)

Πόση βαθιά απύθμενη αηδία να βλέπει κανείς τον εβδομηντάχρονο εφοπλιστή με φάτσα καραμπινάτου κύναιδου να "συνοδεύεται" από ένα σχεδόν ανήλικο κορίτσι. Απροκάλυπτη πορνεία.
Κι εσύ χοντρέ με το καταπληκτικό τατού (κεφαλή της Αφροδίτης του Μποτιτσέλλι) μην την κοιτάς. Αν είχε μυαλό ή αν είχες λεφτά θα ήταν μαζί σου. Πιές το ποτάκι σου κι άκου την τέλεια μουσική του "Πειρατή".

Μ'αρέσει που μου κάνεις όλα τα χατήρια.

Εντάξει: δεν μου κάνει πιά το άσπρο φόρεμα. Να: το γράφω και στο blog! Όμως έχω το πιό ωραίο καφτάνι της Ύδρας κατά γενική ομολογία. Χιχι.

Στη Βεράντα, στην Υδρονέττα, στην Κοντυλένια.

Στο μπαλκόνι μας, τα αστέρια στα μάτια σου.

Ήπιες το σιρόπι για το λαιμό σου;

Έχει. κι άλλο magnum!

Γευστικότερη λιχουδιά της Ύδρας. Το αλάτι στο δέρμα σου.

Μαραθώνιος Μπομπ Σφουγγαράκη!

Ποιός ζει στη θάλασσα σε ανανά;
ο Μπομπ Σφουγγαράκης!
Κίτρινος είναι και είναι μπελάς!
ο Μπομπ Σφουγαράκης!
Πάρε ένα ψάρι και πάμε κοντά!
ο Μπομπ Σφουγγαράκης!
Να δεις ένα σπόγγο μες στα νερά!
Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελωνήήής!

Τι ευγενικός ο κύριος που μας έδειξε πώς να βγαίνουμε από τη θάλασσα στο Καμίνι!

Γέλια στο θαλάσσιο ταξίίίίίίί......

Αμύγδαλα! Σίγουρα θα κέρδιζα στο Survivor!

Ρετιρέ!

Μαύρισα καθόλου;

Επιτέλους δεν μπορεί κανείς να παίξει το κλαρίνο του με την ησυχία του σε αυτό το νησί!

Σταθερή αξία: ο χοντρός με το καμπάρι και το περιοδικό στην ταράτσα του.

Οι Γαμπροί της Ευτυχίας. Τα.τατατατατατα.τατα. Oh que belle poisson!

Δυό γυναίκες-φαντάσματα αναμετριούνται με το βλέμμα μέσα στο Αρχείο. Πλάκα έχουν.

Το κατάλαβα ότι έχεις ξανάρθει. Μόνος. Χωρίς εμένα. Ζήλεψα. Κι ας ήταν μια άλλη ζωή.

*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*

Γκρίνιες

Αγαπητοί Υδραίοι:

1. φτιάξτε ένα μονοπάτι ανάβασης προς τον Άγιο Αθανάσιο και τους ανεμόμυλους. Δεν λέω άξιζε το ξεποδάριασμα μέχρι το μεξικάνικο καμπαναριό, αλλά θα ήταν κρίμα να σπάγαμε και κανένα πόδι!

2. το άγαλμα του Μιαούλη στο λιμάνι δεν είναι ντισκομπάλα. Αισχρός ο φωτισμός του. Έχει θυμώσει και ντρέπεται.

3. Οι κάδοι σκουπιδιών δεν θα έπρεπε να είναι τόσο ακριβοθώρητοι.

Ύδρα σου'ρχομαι -15 χρόνια μετά

Αγαπητοί μου φίλοι,

για λίγες μόνον ώρες εντός των τειχών.

Έπέζησα της εθνικής οδού και -ω Θέε μου γκαντεμιά!- νομίζω τσίμπησα κλήση για ταχύτητα εντός Αθηνών! Όταν είδα τους λεβέντες με τα γαλάζα να με φωτογραφίζουν ήταν αργά. Άρα έχω λαμβάνειν.
Σημείωση προς υπευθύνους: ή πάρτε το δίπλωμα από τους γέρους ή υποχρεώστε τους να βάλουν ένα τεράστιο Γ (Γέροοοος) στο πίσω παρμπρίζ (κατά το Νέος)

Κατά τα λοιπά, όπως σας ενημέρωσε στα σχόλια του προηγούμενου ποστ ο "καλός" φίλος Non Private Life είμαι ήδη σε επαφή με τον Φίλιππο Καμπούρη. Από Σεπτέμβρη θα κάνω αποκαλύψεις στην εκπομπή του "Δεν ήξερες, δεν ρώταγες" -την μόνη original trash ανάσα στην τηλεοπτική χωματερή.

Ορισμένοι αισθάνονται τις καρέκλες τους να τρίζουν, τα πληκτρολόγια να αναστενάζουν, κλπ. Οι προσβολές που δέχομαι στην υπερτριακονταετή μου καλλιτεχνική πορεία πρέπει να λάβουν τέλος!

Τέλος πάντων, έχουμε χρόνο γι'αυτά...

Στο μεταξύ ετοιμάζομαι για Ύδρα. Δεν θα δοκιμάσω να ανέβω σε γαϊδουράκι -κρίμα να εγκαινιάσω την επίσκεψή μου εκεί με θλιβερά γεγονότα.

Τώρα μόλις συνειδητοποιώ ότι στο νησί είχα πάει με φίλες-συμφοιτήτριες δεκαπέντε χρόνια πριν. Ήμουν κρυφά ερωτευμένη με τον άντρα θα με περιμένει σήμερα το απόγευμα στην αποβάθρα.

Αυτά τα λίγα. Πάω να παρφουμαριστώ, να ντυθώ, να σενιαριστώ (που λέει και η θεία μου η Χρυσούλα).

Ελπίζω να μην είστε καλά παιδιά μέχρι να γυρίσω!

xxx

Έκτακτο ανακοινωθέν

Αγαπητοί μου φίλοι,

με βαριά καρδιά σας ανακοινώνω ότι η κάτωθι υπογεγραμμένη, συγγραφέας του παρόντος ιστολογίου, αναγκάζομαι να σας αποχωριστώ δι'ολίγας ημέρας.

Αναχωρώ εντός ολίγων ωρών με κατεύθυνση Βόρεια, ενώ την Κυριακή, Θεού θέλοντος, θα καταβώ Νότια εις την νήσον Ύδραν, όπου σκοπεύω να παραμείνω μετά του καλού μου δια μίαν εβδομάδαν.
(Αν ακούσετε στις ειδήσεις για εμφάνιση Όρκας στο Σαρωνικό μη θορυβηθείτε)

Έτσι συνδυάζω Βόρεια και Νότια και σας απαλάσσω και από τα ψευδοδιλήμματά μου.

Την μόνη ευχή σας που επιθυμώ είναι να πάω και να γυρίσω σώα από την περίφημον Εθνική μας οδό.

Θα μου λείψετε. Να το ξέρετε.

Υ.Γ. Εύχομαι όταν γυρίσω να έχει τελειώσει το μαρτύριο των κατοίκων και επισκεπτών του Λιβάνου. Μαθαίνω από φίλη ότι στις Βρυξέλλες υπάρχει έκτακτη κινητοποίηση. Αν υπάρχει Θεός και ακούει, ας βάλει το χέρι του.

Θα προσέχετε κι εσείς, ναι;

?

Stuck between a rock and a hard place...

Η Σολωμόντεια λύσις

Και Βόρεια και Νότια.

Το δίλημμα

Αναρωτήθηκα.

Να πάω Βόρεια;

Να πάω Νότια;

Καλημέρα

Moritz von Scwind, Early Morning, 1858


Αν θέλετε να αρχίσετε καλύτερα την ημέρα σας και την εβδομάδα κάνοντας κάτι ουσιαστικό,
υπογράψτε την αίτηση σωτηρίας των Λιβανέζων πολιτών.

πατώντας ΕΔΩ

ή πληκτρολογώντας την ακόλουθη διεύθυνση:

http://julywar.epetitions.net

Καλημέρα.

Μπέσυ Μπίφας

Η Μπέσυ Μπίφας είναι τραγουδίστρια. Του λαϊκού ρεπερτορίου. Όχι από τις γνωστές βέβαια, αν και στην εποχή της έκανε στράκες όπου εμφανιζόταν και όσο να πεις τον κόσμο της τον είχε.

Χυμώδης, με μακριά ξανθοκόκκινα μαλλιά, γυναικάρα που λέμε. Είχε σουξέ στους άνδρες, αλλά το μυαλό της δεν ήταν εκεί. Αυτή ζούσε για να τραγουδάει, να ντύνεται τα λουσάτα της φορέματα και να ανεβαίνει στην πίστα. Καμιά φορά μου λέει: Αν ήθελα αγάπη μου γάμους και παιδιά, τώρα θα ήμανε η βασίλισσα της Πιερίας. -Ωραίο ακούγεται ρε Μπέσυ: η Βασίλισσα της Πιερίας...

Δούλεψε μερικά χρόνια στην επαρχία, κανά δυό στην Αθήνα, αλλά τη "μεγάλη καριέρα", ας την πούμε έτσι -δεν παρεξηγείς Μπέσυ ε;-, την έκανε στη δεκαετία του '60 σε ελληνικά μαγαζιά της Αμερικής. Ακολούθησε ένα αμόρε και μετά που αυτός την κοπάνησε για την ημεδαπή, αυτή ξέμεινε.

Με δίσκους και τέτοια δεν ανακατεύτηκε ποτέ. Εκεί στην Αμερική δοκίμασε να ηχογραφήσει σε στούντιο, αλλά τζίφος. Η Μπέσυ ήθελε ζωντανό κοινό, λουλούδι, πιάτο και ψηλοτάκουνο. Στο στούντιο δενόταν η γλώσσα της κόμπος. Ίδρωνε, ξεφύσαγε, δεν γούσταρε ρε παιδί μου πώς το λένε; Ε, κι έτσι δεν το'ψαξε περισσότερο.

Η Μπέσυ είναι αυτό που λέμε straight άτομο. Ό,τι έχει να πει στο λέει και γαία πυρί μειχθήτω. Εγώ δυστυχώς δεν είμαι έτσι. Η Μπέσυ λέει ότι είμαι όλο τζιριτζάντζουλες και διπλωματία και αποτέλεσμα μηδέν. Και δεν έχει κι άδικο. Τέλος πάντων μεταξύ μας κάπως τα βρίσκουμε.

Πέθανε από καρκίνο, ευτυχώς σχετικά γρήγορα κι ανώδυνα, κι έκτοτε μένει μέσα μου. Πολύ κυρία, μιλάει όταν έχει κάτι να πει και δεν ζορίζει κανέναν. Μόνο που θα ήθελα να είχε κάτι ηχογραφήσει -ναι ρε συ Μπέσυ- να το βάζω να παίζει και να θυμόμαστε -ό,τι θυμόμαστε- παρέα.

Καλορίζικο!

Η Λίλη γέννησε:

νά το μωρό!

Στη Ραμά

Guido Reni, Massacre of the Innocents, 1611.

Όταν κατάλαβε ο Ηρώδης πως οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ. Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα παιδιά από δύο χρονών και κάτω, σύμφωνα με το χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους.

Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας:

Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή,
θρήνος, κλάματα και
στεναγμός βαρύς.
Για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ
και πουθενά δε βρίσκει παρηγοριά,
γιατί δεν υπάρχουν πιά στη ζωή.

Κατά Ματθαίον 2, 17-18.

Όταν καταπίνει

Όλη μέρα σήμερα επανέρχεται στο μυαλό μου η ίδια σκέψη. Η ίδια εικόνα. Αναρωτιέμαι.

Αυτός που έδωσε την εντολή για την Σφαγή των Νηπίων στην Πόλη του Γάμου και το ίδιο βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι του, έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να κοιμηθεί.

Ένιωσε τη γεύση του αίματος στο στόμα; Την ξυνή μυρωδιά του;
Ένιωσε το αίμα να κυλάει στο πίσω μέρος του λαιμού του; Να το καταπίνει με δυσκολία; Να του πνίγει την ανάσα; Τρόμαξε μήπως πνιγεί;

Θα ήθελα αλήθεια να μάθω την απάντηση.