Πολιτική παρέμβαση

Αγαπητοί μου φίλοι,

γνωρίζετε την προτίμησή μου στην προώθηση νέων πολιτικών προσώπων που κινούνται εκτός του κυκλώματος της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού (γράφω δύο συνώνυμα για έμφαση) και ονειρεύονται να αλλάξουν τον ρου αυτής καταβασανισμένης χώρας. 

Με το θάρρος της γνωριμίας μας, σας επέπληξα (εδώ) προ μηνός για την λανθασμένη στο παρελθόν ψήφο σας και την δυσπιστία στην επιλογή νέων, το τονίζω ΝΕΩΝ, ανθρώπων σε κομβικές πολιτικές θέσεις.

Ορισμένοι από εσάς, φίλοι μου, με δηλώσεις σας στα σχόλια της ανάρτησης εκείνης επιδείξατε ειλικρινή μεταμέλεια και επικαλεστήκατε άγνοια. Ιδού τώρα η ευκαιρία σας να αποδείξετε την αλήθεια των ισχυρισμών σας και να δώσετε την ψήφο σας εκεί που πραγματικά θα πιάσει τόπο.

Εν όψει των επερχόμενων δημοτικών εκλογών σας γνωρίζω τρία σημαίνοντα, αν μή κατά τι παραγνωρισμένα πρόσωπα που φιλοδοξούν να κερδίσουν μιά θέση στην καρδιά σας και στο φάκελο που θα ρίξετε στην κάλπη την Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010.

Οι πολιτικοί που σας παρουσιάζω εν συντομία ανήκουν σε τρία διαφορετικά πολιτικά κόμματα, σε νέους σχηματισμούς και όχι στα γνωστά καθεστωτικά κομματικά σχήματα.

Τύχη αγαθή μου δίνει προσωπικά την δυνατότητα να ψηφίσω τους δύο εξ αυτών, εφ'όσον ο ένας θέτει υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά και ο άλλος ως περιφερειακός σύμβουλος στην Αττική. Επειδή ομιλούν αποτελεσματικά αντ'αυτών τα προεκλογικά τους έντυπα θα περιοριστώ σε ελάχιστες επισημάνσεις.

Φίλιππος Καμπούρης, Δημοσιογράφος-Παρουσιαστής

Αν κατοικείτε σε άλλη χώρα ή πλανήτη ίσως δεν έχετε ακούσει ποτέ ότι ο κος Φ. Καμπούρης είναι ο παρουσιαστής των πλέον επιτυχημένων δημοσιογραφικών εκπομπών στην ελληνική τηλεόραση. Εσείς μόνον συγχωρείστε αλλά παραπέμπεστε σε ενδελεχή μελέτη των βιντεοσκοπημένων αποσπασμάτων της εκπομπής στο γνωστό βιντεοsite.  

Ξεκινήστε από εδώ, όπου ο δημοσιογράφος περιβάλλεται από όλα τα μεγάλα αστέρια του πολιτικού και κοινωνικού σχολιασμού (κα Ντούβλη, κος Εθνικός Σταρ, κος Κωλοτούμπας, κος Σώτης Τσογλάνης, κ.α.) αλλά παρακαλώ μην μπερδευτείτε, τον κο Κωλοτούμπα τον έχετε ήδη ψηφίσει σε υψηλή πολιτική θέση. 

Για να επανέλθουμε στο παρόν, παρακαλώ λάβετε υπ'όψιν σας ότι ο κος Καμπούρης πολιτεύεται με τον συνδυασμό "Πειραιάς Πόλη Θρύλος" του οποίου ηγείται ο κος Π. Μαντούβαλος.

Προς τέρψιν και ενημέρωσιν αναπαράγω την κάρτα του υποψηφίου, άνευ άλλων σχολίων ή μόνοn του θαυμασμού μου για την γραφιστική της τελειότητα (είναι και ντουμπλ-φας και έγχρωμη).

Παναγιώτης (Πητ) Παπαδάκος

Για τον κο Παπαδάκο, επίσης εξέχον και παραγωγικό μέλος της ελληνικης κοινωνίας, δεν θα γράψω παρά ελάχιστα. Ο πρώτος λόγος είναι ότι φοβάμαι ότι με τα 3 νταν που διαθέτει, αν με πετύχει πουθενά, δεν θα βρει ο παπάς να θάψει.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα λέει θαυμάσια ο ίδιος στο σύντομο αλλά περιεκτικό και πληροφοριακό βιογραφικό σημείωμα που περιλαμβάνει το προεκλογικό φυλλάδιό του (το οποίο σημειωτέον διανέμει ο ίδιος).

Θα περιοριστώ στα εξής:

1. Η γραφή "τα εκ βοντό" για το σχετικό ολυμπιακό άθλημα είναι ασφαλώς προβληματική ορθογραφικά. Εφ'όσον καταφανώς πρόκειται για ελληνικό άθλημα (πώς λέμε "τα εκ βαθέων"), θα έπρεπε να γράφεται "τα εκ βοντώ", όπως λέμε 'άλμα επί κοντώ'.

2. Για τον Σούλη Τσικρίκα ή Τσικρικά (μήπως γι'αυτό ο δαιμόνιος γραφίστας έγραψε με κεφαλαία;) βρήκα μόνον ότι έχει συμμετάσχει στις ταινίες "Το ρεμάλι της Αθήνας" και "Τα καθάρματα", αλλά δεν αμφιβάλω ποσώς ότι θα ήταν μεγάλος δάσκαλος αν το λέει ο κος Παπαδάκος.

3. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν διάβασα το φυλλάδιο και παρατήρησα το πλήθος των πτυχίων (Μάστερ, Δοκτορά, Ψυχολογίας και Αστρολογίας) που διαθέτει ο υποψήφιος ήταν ότι με τα πενιχρά μου προσόντα ούτε θέση διδάκτορος στην Ανωτάτη Σχολή Προβλέψεων Ουρανίων Σωμάτων δεν μπορώ να βρω.

Ας σημειώσω πάντως ότι ο κος Παπαδάκος δεν εστάθη τόσο τυχερός όσον αφορά την γραφιστική απόδοση του φυλλαδίου, εφόσον το κείμενο περιέχει σοβαρά συντακτικά λάθη που δυσκολεύουν την κατανόηση του περιεχομένου του. Επιπλέον υπάρχει ένα ασυγχώρητο ορθογραφικό λάθος που αφορά τον μελλοντικό επιδιωκόμενο τίτλο του κου Αδώνιδος Γεωργιάδη ως "περιφερΙάρχη".

Αναδημοσιεύω το φυλλάδιο ως έχει, έχοντας προσθέσει με κίτρινο χρώμα σημεία που αξίζουν  περαιτέρω προσοχής.

Καλλίτσα-Γιαννοπούλου-Τσιάκα

Σας ξεγέλασα (!) και ελπίζω να πήρατε το πολιτικό μάθημα να μην πιστεύετε τις προγραμματικές δηλώσεις που ακούτε.

Η κα Γιαννοπούλου-Τσιάκα δεν είναι υποψηφία στις αυτοδιοικητικές εκλογές.  Ως γνωστόν πολιτεύεται συνήθως ως υποψήφια βουλευτής της Β' Αθηνών με το κόμμα Δημοκρατική Αναγέννηση του κου Σ. Παπαθεμελή - στις προηγούμενες εκλογές μάλιστα ο λαός των Αθηνών την ετίμησε με 320 ψήφους.

Επειδή όμως της έχω ιδιαίτερη αδυναμία, όπως ίσως θυμάστε από το αφιερωματικό αυτό κείμενο, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τον ενθουσιασμό μου για το γεγονός ότι έπεσε στα χέρια μου η προσωπική της κάρτα.

Για ευνόητους λόγους παρενέβην και έσβησα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να της δημιουργήσουν πρόβλημα από κακοήθεις και εφ'όσον δεν πρόκειται για έντυπο που μοιράζει διαφημιστικά και αφειδώς.

Η κα Γιαννοπούλου διαθέτει προσωπική ιστοσελίδα που αναφέρεται στην κάρτα (εδώ), αλλά επιτρέψτε μου να περιαυτολογήσω: δεν διαθέτει ούτε κατά διάνοια το πλήθος στοιχείων που αναφέρω στο δικό μου κείμενο (εδώ).

Κλείνοντας σας ερωτώ: αυτή μου η πολιτική παρέμβαση θα μείνει ασχολίαστη;

Lullaby

[πατα το play κι άστο να παίζει]


Προσπάθησα σήμερα πολύ να κουραστώ σωματικά, να κουραστώ πάρα πολύ, για να μπορέσω να κοιμηθώ το βράδυ. Κουράστηκα σε βαθμό λιποθυμίας, δεν είχα κουράγιο ούτε να μιλήσω.

Her Garden

Είναι 4.45, νύχτα βαθιά, και γράφω μέσα στο λευκό κουτί του ιστολογίου. Προφανώς το σχέδιο απέτυχε.

Miss Eve

Ακούω τον ήχο της βροχής στο λούκι. Είναι μύθος ότι ο ήχος αυτός σε νανουρίζει.
Εμένα δεν με νανουρίζει τίποτα.

Let it rain

Δεν θυμάμαι από πότε έχω να κοιμηθώ κανονικά. Νομίζω από τον Ιούνιο.
Αλλά πάλι γιατί τον Ιούνιο; Γιατί όχι πιό παλιά; Γιατί όχι από πέρισυ τον Μάϊο;

The second look

Δεν θυμάμαι από πότε έχω να κοιμηθώ κανονικά. Μοιάζει περισσότερο να χάνω τις αισθήσεις μου προσωρινά, αλλά πάλι δεν παραδίνομαι πλήρως, έχω συναίσθηση των θορύβων του σπιτιού.

Ακούω το ψυγείο που κάθε βράδυ τεντώνεται όταν ξέρει ότι δεν το βλέπουμε, το μηχανάκι του απέναντι που μαρσάρει νωρίς το πρωί, το Σατανάκι που ουρλιάζει ξαφνικά και τρέχει πέρα δώθε πάνω απ'το κεφάλι μου.

Last night in my dreams

 

Το Σατανάκι ζει στον επάνω όροφο και υποτίθεται ότι είναι κορίτσι. Οι κραυγές του, τα ουρλιαχτά του ακούγονται άξαφνα και σου παγώνουν το αίμα. Λυπάμαι τους γονείς του μα δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τους σώσω.

Mona's rose

Πάψε Σατανάκι.
Θέλω να κοιμηθώ.

The starfish

Να κοιμηθώ έναν ύπνο άηχο, βουβό, να κλείσω τα μάτια μου και να μην σκέφτομαι τίποτα απολύτως, απολύτως τίποτα.

The teacup

Την ανάρτηση εικονογραφούν έργα της Catrin Arno.

Μανουσάκια και χρυσά γοβάκια

Facebook I

Μεσημέρι και υγρασία. Ανεβαίνω την Ομήρου ψάχνοντας τα νούμερα εναγωνίως, να βρω το 27.

Κατεβαίνω με προσοχή τα σκαλάκια της γκαλερί Elica (τι καλά, είμαι μόνη).

Κοιτάζω γύρω μου τις φωτογραφίες του Σπύρου Στάβερη.

Αυτό που με πιάνει όταν βλέπω τις φωτογραφίες του είναι μιά υπέρμετρη διάθεση λογοδιάρροιας, θέλω να μιλήσω γι'αυτές, να τις συζητήσω, κι έτσι ήταν σχεδόν οδυνηρή εμπειρία η μοναχική μου επίσκεψη στην έκθεση γιατί μιλούσα διαρκώς από μέσα μου (πράγμα επιβαρυντικό για την ψυχική μου υγεία).

Στο υπόγειο της Ομήρου, ο Στάβερης (ή πιό σωστά η επιμελήτρια Ρενάτα Κωνσταντίνου) συγκέντρωσε την πιό ανομοιογενώς ομοιογενή παρέα που μπορεί κανείς να φανταστεί. Μιά πολυθρόνα με τον Μαρκεζίνη, ο Φλωρινιώτης με ένα κορίτσι στην αγκαλιά του (πόσο το ζήλεψα αυτό το κορίτσι, απ'το μπαλέτο του άραγε;), την Ντόντα Βορίδη και την απόκοσμη τραγουδίστρια από τα Μανουσάκια, την δίδα Χαραγκιώνη με τα ωραία χρυσά της γοβάκια και την Παλόμα με το ωραίο χρυσό της φόρεμα. Όλοι αυτοί αγκαλιάζονται με τον ίδιο σεβασμό, φωτίζονται με το ίδιο φως, την ίδια αγάπη, και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την δημοκρατικότητα του φωτογράφου, δεν μπορώ παρά να δω κι εγώ με συμπάθεια όλους τους πρωταγωνιστές του. Μπορώ να τους συμπαθήσω. Τους καταλαβαίνω.

Κάποια στιγμή στέκομαι μπροστά σε ένα έργο του με δύο ανθοσυνθέσεις με ορχιδέες επάνω σε ένα μπαρόκ τραπέζι στην Παλιά Βουλή νιώθω μιά ακατανίκητη επιθυμία να αποκτήσω αυτή την φωτογραφία και σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να την κλέψω και να αρχίσω να τρέχω τον κατήφορο στην Ακαδημίας με τη φωτό παραμάσχαλα. Ευτυχώς γυρνάω στον απέναντι τοίχο και βλέπω ένα εκπληκτικό πορτρέτο της Λόλας Ζολώτα στο εξωπραγματικό διαμέρισμά της. Κι αυτό το θέλω. Κι έπειτα παρακάτω, λατρεύω την φωτογραφία με τους πολύχρωμους παπαγάλους που κουρνιάζουν στον γύψινο περίδρομο ενός ψηλοτάβανου δωματίου.

Τίποτα δεν έκλεψα τελικά, ανίκανη είμαι και γι'αυτό.

Νομίζω ότι αυτό που αγαπώ πιό πολύ στις φωτογραφίες του Στάβερη είναι το γεγονός ότι μπορώ να τις γευτώ, περίπου όπως κάνω με ένα λαχταριστό γλυκό: απολαμβάνω πρώτα το σύνολο και έπειτα καταναλώνω μπουκιά-μπουκιά. Οι λεπτομέρειες στις φωτογραφίες του είναι τέτοιες απολαυστικές μπουκιές: η λουλουδάτη ταπετσαρία της πολυθρόνας του Μαρκεζίνη, το καλσόν της Παλόμας, ένα κομμάτι μονωτική ταινία που κρατάει στη θέση της την κλειδαριά στο σπίτι της κας Βάσως, η φουσκωμένη ταπετσαρία στο διαμέρισμα της Λ. Ζολώτα, τα φλοράλ σεντόνια στον χώρο εργασίας μιάς άγνωστης κυρίας, η προσωπογραφία της προσωπογραφίας του Φώσκολου, το γαρύφαλλο στο στόμα ενός γλεντζέ, τα ξηλωμένα ταβάνια στο σπίτι του Big Brother.

Φεύγω από την έκθεση σκεπτόμενη ότι χρειάζομαι ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του Σπύρου Στάβερη για να μπορώ να τις χαζεύω με την ησυχία μου και να μην μπαίνω στον πειρασμό να τις κλέβω.

[Η πηγή της φωτογραφίας και πληροφορίες για την έκθεση εδώ]

The mean reds

Holly: Poor old cat. Poor slob. Poor slob without a name. I don't have the right to give him one. We don't belong to each other. We just took up one day.
I don't want to own anything until I find a place where me and things go together. I'm not sure where that is, but I know what it's like. It's like Tiffany's.

Paul: Tiffany's. You mean the jewelry store?


Holly: That's right. I'm crazy about Tiffany's. Listen. You know those days when you get the mean reds?

Paul: The mean reds? You mean, like the blues?

Holly: No. The blues are because you're getting fat or maybe it's been raining too long. You're just sad, that's all. The mean reds are horrible.
Suddenly you're afraid, and you don't know what you're afraid of. Don't you ever get that feeling?

Paul: Sure.

Holly: When I get it, the only thing that does any good is to jump into a cab and go to Tiffany's. Calms me down right away. The quietness and the proud look of it. Nothing very bad could happen to you there. If I could find a real-life place to make me feel like Tiffany's, then... then I'd buy some furniture and give the cat a name.

[ΘΥΜΑΣΤΕ;]

Το Σάββατο το βράδυ ήταν για μένα μιά mean red day. Μιά πολύ κακή νύχτα που φαινόταν να μην έχει τέλος, σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι ματαιοδοξίας και κακογουστιάς, με συντροφιά ένα σωρό μικροαστείους τύπους που γύρευαν εναγωνίως να δικαιολογήσουν κάπως το γεγονός της ύπαρξής τους. Όλο το βράδυ έτρωγα περιφρόνηση κι έπινα μίσος, δεν είχα την πολυτέλεια να τους λυπηθώ.

Επιβίωσα χάρη στην βοήθεια της Holly Golightly, υιοθετώντας την εμφάνιση και την περσόνα της και νιώθω, τώρα που το σκέφτομαι, αφάνταστη ικανοποίηση για την επιλογή μου. Χωρίς να χρησιμοποιήσω καν όλα μου τα όπλα, κέρδισα με έναν τρόπο τις άτυπες μάχες που δεν είχα καμιά διάθεση αλλά χρειάστηκε να δώσω.

Όταν κανείς παρευρίσκεται σε αποκριάτικα πάρτυ πρέπει να κάνει καλή επιλογή κοστουμιού, έτσι δεν είναι;

Δεν βγήκα βέβαια αλώβητη. Το σώμα μου μετά από δώδεκα ώρες stress αποφάσισε να κάνει απεργία κι ακόμη δεν έχει επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς. Θα επανέλθει όμως, που θα πάει ;)

Υ.Γ. Στο μεταξύ συνεχίζω να παίζω με το καινούργιο μου παιχνίδι.

Consuming Greek Antiquity

Είχα πολύ καιρό στο μυαλό μου την ιδέα να εξερευνήσω τον τρόπο με τον οποίο ο 20ος αιώνας μεταχειρίστηκε την ελληνική αρχαιότητα -ιδίως στη λεγόμενη "λαϊκή κουλτούρα" όπως κι αν αυτή εκφράζεται.

Αρχαία ελληνικά μνημεία, εμβληματικά και μή ευρήματα, αρχαίες θέσεις, μυθικές και ιστορικές μορφές εμφανίζονται συχνά εκεί που δεν το περιμένεις: από ένα κουτί τσιγάρων ως την οθόνη του κινηματογράφου, από την αφίσα μιάς αεροπορικής εταιρείας ως ένα τραγούδι. Από το κιτς ως την υψηλή τέχνη η Αφροδίτη, ο Ηνίοχος, ο Παρθενώνας κι ο Σωκράτης κλήθηκαν να χαρίσουν το αρχαίο τους κύρος σε μια πληθώρα εκφραστικών μέσων.


Εδώ και χρόνια λοιπόν παρατηρώ και συλλέγω πολλά περίεργα δείγματα αυτής της κατανάλωσης του αρχαίου ελληνικού από τον σύγχρονο πολιτισμό κι έφτασα να έχω στο μυαλό μου (και στον υπολογιστή) ένα πλήθος στοιχείων που δεν ήξερα πώς ακριβώς να αξιοποιήσω.

Αν και γνωρίζω ότι το φαινόμενο αυτό είναι και αντικείμενο της επιστημονικής έρευνας, κι ως έναν βαθμό φιλοδοξώ να προσεγγίσω και με αυτόν τον τρόπο το υλικό αυτό, αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την ιδιότυπη συλλογή με "όλο τον κόσμο εκεί έξω" γιατί κατά βάθος πιστεύω ότι αυτός είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να δεις την ελληνική αρχαιότητα με διασκεδαστικό τρόπο κι έτσι κάπως να την αγαπήσεις.

Στο ιστολόγιο Consuming Greek Antiquity θα εκθέτω τις περίεργες συναντήσεις,  τους απρόσμενους συνδυασμούς και τις πλέον εφευρετικές χρήσεις της ελληνικής αρχαιότητας στον πολιτισμό του 20ου αι.

Postcriptum.

Για την απόφαση να ξεκινήσω το νέο εγχείρημα θέλω να ευχαριστήσω τον silezukuk γιατί τα οπτικά ερεθίσματα στο tumblog του οὐκ εἴὼν με καθεύδειν. Δοκίμασα λοιπόν κι εγώ να δημιουργήσω ένα tumblog, αλλά επειδή you can’t teach an old dog new tricks επανήλθα στον γνωστό μου blogger που μου είναι οικείος και άρα προσπελάσιμος. Σιγά-σιγά θα μεταφέρω όλες τις αναρτήσεις από το tumblog στο καινούργιο ιστολόγιο.

(Μην γελάτε εσείς τα τζιμάνια των ηλεκτρονικών, σας μιλάει άνθρωπος που χρησιμοποιεί windows vista και Internet explorer)

Strange encounters

It is, of course, a trifle, but there is nothing so important as trifles.

Sherlock Holmes in The Man with the Twisted Lip, The Adventures of Sherlock Holmes (1892)

 

Το 1990 ο Karl-Eric Svärdskog βαρέθηκε να είναι δάσκαλος στη Σουηδία (!) και αποφάσισε να ανοίξει μιά μικρή αντικερί. Λίγα χρόνια αργότερα ένας περιπλανώμενος παλιατζής τον πλησιάζει και του προτείνει να αγοράσει ένα ξύλινο σκιάχτρο. Το είχε δει την προηγούμενη ημέρα ξεχασμένο και πεταμένο στον παράσπιτο ενός αγρότη...

Ο Karl-Eric περιγράφει συγκινητικά και ίσως λίγο υπερβολικά την συνάντησή του με την Jenny. Σπρώχνοντας τη βαριά πόρτα του αχυρώνα, υπό τους ήχους του Ρέκβιεμ του Μότσαρτ, την διέκρινε υπό το φως των κεριών σκεπασμένη με μιά λεπτή κουβέρτα. Από την στιγμή που την αντίκρυσε βάλθηκε να μάθει ποιά ήταν...

Ήταν ένα ξύλινο άγαλμα, το ακρόπρωρο του Nightingale, με τη μορφή της Σουηδέζας σοπράνο Jenny Lind...

Η απίστευτη ιστορία της Jenny Lind, ειδικά από τότε που έγινε ακρόπρωρο

Βασισμένο στο παιδικό βιβλίο του Tomi Ungerer The Three Robbers (1972)

(via)

Anita Ekberg + Ερέχθειο. Εξώφυλλο του True Strange, Οκτώβριος 1957

Μαχομένων δε εν τω Μαραθώνι χρόνος εγίνετο πολλός

Διαβάζω για τις αμφιβόλου αισθητικής εκδηλώσεις που έγιναν με αφορμή την επέτειο της μάχης στον Μαραθώνα.

Κάθε φορά που ακούω μιά τέτοια είδηση αναλογίζομαι ότι οι εκδηλώσεις που επιχειρούν κάποιου είδους τεχνητή αναβίωση εικόνων ή στιγμών της αρχαιότητας είναι κατά κανόνα καταδικασμένες αισθητικά (μα υπάρχουν ευτυχώς κι εξαιρέσεις) και επιπλέον αναρωτιέμαι τι χρησιμότητα έχουν. Από την άλλη, φαίνεται ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που επιμένουν να παίρνουν αυτό το φάρμακο, αυτό το αναλγητικό αμφίβολης αποτελεσματικότητας και προσωρινής δράσης προκειμένου να απαλύνουν την ανίατη νόσο της σύνδεσης (ή μάλλον της αποσύνδεσης) με το ηρωικό και μυθικό παρελθόν.

Ως έναν βαθμό κατανοητό κι ανθρώπινο. Μάλιστα και διαχρονικό χαρακτηριστικό, αν αναλογιστείς ότι και οι ίδιοι οι αρχαίοι το έκαναν: συχνότατα επικαλούνταν το δικό τους μυθικό και ηρωικό παρελθόν στις σχέσεις τους με τους συγχρόνους τους.

Για παράδειγμα, οι Αργείοι, λίγο πριν την εισβολή της τεράστιας στρατιάς του Ξέρξη στην Ελλάδα το 480 π.Χ., διεκδικούν την ηγεσία του Ελληνικού στρατεύματος "δικαιωματικά", επικαλούμενοι το ένδοξο παρελθόν τους, ήτοι την ηγεσία του Αγαμέμνονα επί των άλλων Ελλήνων κατά τον Τρωικό πόλεμο (!) 6-7 αιώνες πριν...

καίτοι κατά γε τὸ δίκαιον γίνεσθαι τὴν ἡγεμονίην ἑωυτῶν (Ηροδότου Ιστορίαι, VII, 148.)

Επειδή όμως είναι λογικοί (!) άνθρωποι, δέχονται να μοιραστούν την ηγεμονία με τους Σπαρτιάτες...

2.500 χρόνια από τον Μαραθώνα. Κάτι θυμάσαι από το σχολείο. Το διαβάζεις εδώ κι εκεί και είμαι σίγουρη, ο πρώτος συνειρμός που κάνεις δεν είναι το κείμενο του Ηρόδοτου, είναι οι "300" του Leonidas (στις Θερμοπύλες 10 χρόνια αργότερα, αλλά κοντά είναι), που μέσα στην ακραία τους αισθητική κατάφεραν να μεταδώσουν την βασική πληροφορία με έναν τρόπο πολύ αποτελεσματικό.

Όταν ακούς αρχαίους συγγραφείς, Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Λουκιανό έστω, το μυαλό σου πάει πλέον (εξ ου και απωθεί πάραυτα και δικαίως) στους Γεωργιάδηδες αυτού του κόσμου που τους πήραν εργολαβία ή σκέφτεσαι τα σχολικά διαβάσματα όπου η αρχαία γραμματεία καταναλώνεται ομοίως με τον ενθουσιασμό της φαρμακοληψίας…

Φέτος το καλοκαίρι, κι ακόμη τώρα δηλαδή, διαβάζω προσεκτικά τον Ηρόδοτο. Είναι απίστευτα συναρπαστικός συγγραφέας, καθόλου βαρετός. Με αφορμή τα "Περσικά" γράφει ένα σωρό θαυμάσια και απίστευτα, περίεργα και θρυλικά της εποχής του, κι η ανάγνωσή του έργου του είναι ξεκούραστη. Με εντυπωσιάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον γνωστό του κόσμο, η αγάπη του για τις ασυνήθιστες ιστορίες κι ο ενθουσιασμός του για πράγματα που τον εντυπωσιάζουν, κι ακόμη η προσπάθειά του να κρατήσει ένα ψύχραιμο «δημοσιογραφικό» ύφος όταν για παράδειγμα περιγράφει τις πιό ειδεχθείς κανιβαλιστικές συνήθειες μιάς φυλής.

Όλο το έργο του είναι γραμμένο με έναν σκοπό. Να μας δείξει πόσο πολύ μεγάλη, πόσο ακατανίκητη ήταν η δύναμη των Περσών όταν αποφάσισαν να εισβάλουν και να κατακτήσουν την Ελλάδα. Πόσο πολύ απίστευτο επίτευγμα ήταν το γεγονός ότι οι Πέρσες δεν τα κατάφεραν τελικά. Μοιάζει να τα γράφει όλα αυτά για να καταφέρει να τα πιστέψει τελικά κι ο ίδιος κι έτσι δεν χάνει τον ενθουσιασμό του για το θέμα του ούτε στιγμή!

 

Δεν ξέρω τι νόημα έχει, μα σκέφτηκα, έτσι επετειακώς, να μεταγράψω εδώ το κομμάτι της Ιστορίας του Ηρόδοτου που αναφέρεται στην μάχη του Μαραθώνα. Σε μια μετάφραση δική μου, ελπίζω εύληπτη και ίσως κάπως ελεύθερη. Σε κάποια σημεία παρεμβάλω το αρχαίο κείμενο αυτούσιο, γιατί η διατύπωση είναι θαυμάσια και απολύτως κατανοητή και σήμερα. Όποιος θέλει ας την διαβάσει. Μην την δείτε σαν φάρμακο άκρατης αρχαιολατρείας, δείτε την απλώς σαν μια πολύ συναρπαστική ιστορία. Κι όπως όλες οι ιστορίες μπορεί να έχει και κάποιο δίδαγμα, μα στο τέλος εγώ τουλάχιστον δεν θα σας ρωτήσω ποιό είναι (καθένας ας καταλάβει ό,τι θέλει), ούτε βέβαια εξετάσεις θα γράψουμε.

Η μάχη στο Μαραθώνα

Θραύσμα από το νότιο αέτωμα του ναού της Αθηνάς Νίκης

 

Σύνδεση με τα προηγούμενα:

Βρισκόμαστε στο 490 π.Χ. Ο Ξέρξης αποφασίζει να επεκτείνει την επικράτεια των Περσών στην Ευρώπη (κατέχουν ήδη την Αίγυπτο, την Αραβική χερσόνησο, αχανείς εκτάσεις την Εγγύς και της Μέσης Ανατολής, την Μικρά Ασία, Θράκη), εισβάλοντας στην Ελλάδα. Έχοντας μόλις καταστρέψει την Ερέτρια, οι Πέρσες, με αρχηγούς του στρατού και του στόλου τους Δάτι και Αρταφρένη, περνούν απέναντι στον Μαραθώνα προκειμένου να συγκρουστούν με τους Αθηναίους, κατόπιν υπόδειξης του Ιππία, γιού του Πεισίστρατου. Οι Αθηναίοι, πριν ξεκινήσουν για τον Μαραθώνα στέλνουν τον Φιλιππίδη να ειδοποιήσει τους Σπαρτιάτες, όμως εκείνοι, αν και το επιθυμούν, δεν ξεκινούν από τη Σπάρτη γιατί πρέπει με βάση τα έθιμά τους να περιμένουν να γεμίσει το φεγγάρι… Οι Πλαταιείς είναι οι μόνοι που συμπαρατίθενται με τους Αθηναίους στο πεδίο της μάχης καλύπτοντας την αριστερή πτέρυγα της παράταξης…

Μόλις παρατάχθηκαν κι οι θυσίες βγήκαν ευνοϊκές, αμέσως μόλις δόθηκε το σύνθημα οι Αθηναίοι έτρεξαν κατά των βαρβάρων που βρίσκονταν περίπου 8 στάδια μακριά (περίπου 1500 μ.). Οι Πέρσες, βλέποντάς τους να τρέχουν έτσι, ετοιμάστηκαν να τους αντιμετωπίσουν, αν και σκέφτονταν ότι οι Αθηναίοι είχαν τρελλαθεί και έτρεχαν προς την καταστροφή τους, έτσι λίγοι που ήταν και έτρεχαν χωρίς την βοήθεια ιππέων ή τοξωτών. Αυτά σκέφτονταν οι βάρβαροι. Οι Αθηναίοι τους επιτέθηκαν αθρόοι και πολέμησαν με τρόπο αξιοσημείωτο. Ήταν οι πρώτοι από όλους τους Έλληνες, από όσο ξέρουμε, που πολέμησαν τρέχοντας κατά μέτωπο κι οι πρώτοι που αντίκρισαν με θάρρος την Μηδική ενδυμασία και τους άνδρες που την φορούσαν. Ως τότε ακόμη και το όνομα των Περσών προξενούσε φόβο στους Έλληνες.

Μαχομένων δὲ ἐν τῷ Μαραθῶνι χρόνος ἐγίνετο πολλός. Η μάχη του Μαραθώνα κράτησε πολύ ώρα. Στο μέσον της γραμμής των συγκρούσεων, εκεί που είχαν παραταχθεί οι Πέρσες και οι Σάκες, επικρατούσαν οι βάρβαροι, οι οποίοι έσπασαν τις γραμμές και κυνήγησαν τους Αθηναίους προς τα μεσόγεια. Όμως στα δύο άκρα νικούσαν οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς. Κι αφού επικράτησαν, άφησαν τους βάρβαρους να υποχωρήσουν και ενώνοντας τα δύο άκρα επιτέθηκαν στους Πέρσες που βρίσκονταν στο μέσον καὶ ἐνίκων Ἀθηναῖοι. Επιτέθηκαν στους Πέρσες που υποχωρούσαν και τους κατέβαλαν κυνηγώντας τους ως την θάλασσα όπου επιχείρησαν να καταλάβουν και να βάλουν φωτιά στα πλοία τους.

Επάνω σε αυτή την προσπάθεια σκοτώθηκε ο πολέμαρχος Καλλίμαχος, που στάθηκε πολύ γενναίος, καθώς και ένας από τους στρατηγούς, ο Στησίλεως του Θρασύλεω. Επίσης ο Κυναίγειρος ο γιός του Ευφορίωνα, που άρπαξε την πρύμνη ενός πλοίου κι έπεσε όταν του έκοψαν το χέρι με τσεκούρι, καθώς και άλλοι Αθηναίοι πολλοί και ονομαστοί.

 

Με αυτό τον τρόπο οι Αθηναίοι κατέλαβαν επτά πλοία, όμως με τα υπόλοιπα οι βάρβαροι ξέφυγαν και, παίρνοντας μαζί τούς αιχμάλωτους από την Ερέτρια από το νησί στο οποίο τους είχαν εγκαταλείψει, περιέπλευσαν το Σούνιο θέλοντας να φτάσουν στην πόλη της Αθήνας πριν τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι κατηγόρησαν τους Αλκμεωνίδες ότι αυτοί υπέδειξαν στους Πέρσες αυτό το τέχνασμα, έχοντας συνεννοηθεί μαζί τους να σηκώσουν σαν σύνθημα μια ασπίδα όταν θα βρίσκονταν στα πλοία.

Αυτοί λοιπόν περιέπλεαν το Σούνιο και την ίδια στιγμή οι Αθηναίοι ὡς ποδῶν εἶχον τάχιστα έσπευδαν στην πόλη και κατάφεραν να φτάσουν πριν τους βάρβαρους. Όταν έφτασαν στρατοπέδευσαν, όπως είχαν κάνει και στον Μαραθώνα, σε έναν χώρο ιερό του Ηρακλή στο Κυνόσαργες. Κι οι βάρβαροι όταν έφτασαν στο Φάληρο, που ήταν τότε το επίνειο των Αθηνών, στάθηκαν μέσα στα πλοία τους και έπειτα αναχώρησαν πίσω για την Ασία.

 

Σε αυτή τη μάχη στο Μαραθώνα σκοτώθηκαν από την πλευρά των βαρβάρων έξι χιλιάδες τετρακόσιοι άνδρες και από τους Αθηναίους ἑκατὸν καὶ ἐνενήκοντα καὶ δύο. Τόσοι σκοτώθηκαν από τις δυό μεριές. Συνέβη μάλιστα σε αυτή την σύγκρουση και το εξής αξιοπερίεργο. Ο Επίζηλος, ο γιός του Κουφαγόρα, ενώ πολεμούσε μέσα στο πλήθος δείχνοντας μεγάλη γενναιότητα, έχασε την όρασή του χωρίς να δεχτεί πλήγμα ή κάποιο βλήμα, κι από εκείνη την στιγμή πέρασε την υπόλοιπη ζωή του τυφλός. Άκουσα ότι ο ίδιος αφηγείτο σχετικά με αυτό που έπαθε την εξής ιστορία. Έλεγε ότι στάθηκε απέναντί του ένας στρατιώτης τεράστιος του οποίου η γενειάδα επισκίαζε ολόκληρη την ασπίδα του. Όμως αυτό το φάντασμα προσπέρασε τον ίδιο και σκότωσε τελικά τον άνδρα που στεκόταν δίπλα του. Αυτά έμαθα ότι έλεγε ο Επίζηλος.

 

[…]

Μετά την πανσέληνο έφτασαν στην Αθήνα δύο χιλιάδες Λακεδαιμόνιοι, που είχαν τόση βιασύνη για να προλάβουν, ώστε έφτασαν στην Αττική από την Σπάρτη την τρίτη ημέρα. Αν και έφτασαν μετά την συμπλοκή, είχαν μεγάλη επιθυμία να δουν τους Μήδους και γι’αυτό πήγαν μέχρι τον Μαραθώνα για να δουν τα θύματα. Έπειτα, αφού επαίνεσαν τους Αθηναίους και το κατόρθωμά τους, επέστρεψαν πίσω.

 

 

Πήλινη αναθηματική μάσκα πολεμιστή από το Ιερό της Αρτέμιδος Ορθίας

Κάτι κάνεις λάθος

Disclaimer: Ζητώ εκ προοιμίου συγγνώμη από όσους εκ των φιλτάτων αναγνωστών θίγονται διαβάζοντας κακές λεξούλες. Η παρούσα ανάρτηση περιλαμβάνει μιά λεξούλα που θα μπορούσε να παρερμηνευθεί ως τέτοια, ώστε αν η ευαισθησία ή η σοβαροφάνειά σας δεν το επιτρέπει σας προτρέπω να μην συνεχίσετε την ανάγνωση ;)

The World's Mightiest Girl on Leave of Absence...

Λάθος αριθμός

Προχτές δέχτηκα ένα τηλεφώνημα. Έχω αναγνώριση κλίσης, δεν αναγνώρισα τον αριθμό κι επειδή δεν είχα και τα κέφια μου δίστασα να το σηκώσω. Ενοχικά το σηκώνω και λέω "παρακαλώ;".

Στην άλλη άκρη της γραμμής μιά ήρεμη αντρική φωνή, σαν να κάλυπτε το ακουστικό με κάτι όμως, μου λέει:

"Έχουμε βάλει βόμβα στην Εθνική χχχ" και μου λέει την περιοχή. Πριν προλάβω να αντιδράσω, να του πω οτιδήποτε, το κλείνει.

Παίρνω αμέσως το 100 κι ενημερώνω. Κατά καιρούς, σπάνια όμως, στον αριθμό του σπιτιού μας δεχόμασταν κλήσεις που απευθύνονταν σε αστυνομικό τμήμα και πιθανολογώ ότι έτσι κάπως πρέπει να έχει γίνει το μπέρδεμα. Δίνω όλα μου τα στοιχεία, η κοπέλα (πολύ ήρεμη και αποτελεσματική οφείλω να πω, σε σχέση με μένα που ξεροκατάπινα πανικόβλητη) με βεβαιώνει ότι θα ενημερώσει.

Καλώ πίσω τον αριθμό (επταψήφιο -σταθερό; μάλλον καρτοτηλέφωνο) που με κάλεσε αλλά "η τηλεφωνική σύνδεση που καλώ δεν λειτουργεί προσωρινά". Σκέφτομαι τι άλλο μπορώ να κάνω μα δεν βρίσκω. Θα ήταν ανεύθυνο να τηλεφωνήσω εγώ στην τράπεζα. Που να ξέρω μάλιστα αν η τράπεζα έχει στην περιοχή ένα μόνο υποκατάστημα. Με κομμένη την ανάσα όλο το πρωί παρακολουθώ ειδησεογραφικά site μα τίποτα. Σιωπή. ΕΥΤΥΧΩΣ. Μάλλον ήταν φάρσα;

Αναλογίζομαι πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι για να παίρνεις λάθος αριθμό για προειδοποίηση βόμβας...

Λάθος όνομα
ή
Ένα όνομα που μένει αξέχαστο νο. 2

Αυτό το ιστολόγιο δεν διεκδίκησε ποτέ τις δάφνες της δημοσιογραφικής έρευνας και αποκάλυψης, μολοντούτο επιτρέψτε του να καυχάται για την απάντηση ενός τουλάχιστον μεγάλου προαιώνιου μυστηρίου...

(παραπέμπω τους νεώτερους αναγνώστες στα Ένα Όνομα που Μένει Αξέχαστο - Μιά Αληθινή Ιστορία και Ένα Όνομα που Μένει Αξέχαστο - Προβληματισμός").

Λίγα χρόνια αργότερα επανέρχομαι με μιά ανάλογη αποκάλυψη, τόσο και περισσότερο συνταρακτική.

Επιτέλους μάθαμε το μικρό όνομα του Μαλάκα (ή αν προτιμάτε βρέθηκε μαλάκας με ονοματεπώνυμο).

Κωνσταντίνος Μαλάκας.

Μάλιστα.

Ο κος Μαλάκας δραστηριοποιείται επαγγελματικά στην Γερμανία και αν καταλαβαίνω καλά έχει ειδίκευση στο εμπορικό δίκαιο.

Επειδή όμως είναι σαφές, ναι, το βλέπω, ότι δεν με πιστεύετε, ορίστε απόσπασμα από την  ιστοσελίδα του, όπου μπορείτε να δείτε ΚΑΙ την φωτογραφία του ΚΑΙ την υπογραφή του.

Οι γερμανομαθείς ας μας διαφωτίσουν παρακαλώ περισσότερο σχετικώς με τις επαγγελματικές δραστηριότητες του κυρίου.

Και για να αποδώσω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, να διευκρινίσω ότι αυτή η αποκάλυψις δεν είναι δική μου. Βλέποντας την φωτογραφία υπ. αριθμ. 5 εις το ποστ αυτό αναζήτησα την σχετική ιστοσελίδα ;)

Σκηνή της ταινίας Great Expectations του David Lean (1946)

Λάθος επιλογή

Συνεχίζω την ανάρτησή μου αυτή, αν έχει μείνει κανείς από τους αγαπητούς μου αναγνώστες που δεν τον σοκάρισα με το αθυρόστομο των προηγουμένων παραγράφων, με μία παραίνεση αυτή τη φορά.

Τώρα που πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές παρακαλώ συναισθανθείτε τον κομβικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η ψήφος σας στην επιλογή νέων ηγετών.

Πολλοί νέοι, το τονίζω ΝΕΟΙ, άνθρωποι με οράματα γι'αυτόν τον τόπο ξεκινούν να προσφέρουν άδολα, να υλοποιήσουν ιδέες, να λύσουν προβλήματα, να μας οδηγήσουν στην ανατολή μιάς νέας μέρας γι'αυτόν τον πολύπαθο τόπο.

Τι κι αν δεν προέρχονται οι άνθρωποι αυτοί από πολιτικά τζάκια; Υπολείπονται σε πατριωτισμό ή διάθεση προσφοράς; 

Τι κι αν δεν δικαιώθηκαν στο επάγγελμα του δικηγόρου και του γιατρού, που (κακά τα ψέμματα) είναι τα κατεξοχήν επαγγέλματα που τροφοδοτούν τα εκλεγμένα κοινοβούλια και τις δημοτικές παρατάξεις;

Είναι τάχα λιγότερος ένας άνθρωπος που δικαιώθηκε στο επάγγελμα λειτούργημα καλύτερα του λαϊκού καλλιτέχνη;

Φρονώ πώς όχι, μα η απόφαση είναι τελικώς πάντοτε δική σας.

Κι εσείς, ναι εσείς προσωπικά, όλοι εμείς φταίμε που νέοι άνθρωποι σαν τον θαυμάσιο Γιώργο Σταυρόπουλο δεν βρίσκονται σήμερα στα βουλευτικά έδρανα ή στο δημοτικό συμβούλιο μιάς μικρής έστω πόλης.

Κι αν νομίζετε πώς αστειεύομαι, πλανάσθε.

Ελπίζω ότι δεν υπάρχει ανάμεσά σας άνθρωπος που δεν γνωρίζει το όνομα και το έργο του φίλτατού μου Γιώργου Σταυρόπουλου, ενός αν μη τι άλλο ειλικρινούς περφόμερ, γνωστού και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο "Μίστερ Μπούτια".

Αν κάποιος τον αγνοεί, τον παραπέμπω, όπως συνηθίζω, στην σχετική βιβλιογραφία και δη στην αυτοβιογραφία του κου Σταυρόπουλου "Πιστοποιητικό Αγνότητος" που πωλείται στο βιβλιοπωλείο Παπαδήμας, Ιπποκράτους 8.

Για εσάς τους λάτρεις της οπτικής ενθάρρυνσης υπάρχει πληθώρα υλικού στο youtube, αλλά ρίξτε μιά ματιά εδώ, όπου μετά από ένα σύντομο απόσπασμα από τον Ματωμένο Γάμο, ο καλλιτέχνης αυτοπαρουσιάζεται εν συντομία.

Μεγαθυμία

Εισαγωγή - μα στα αλήθεια η ουσία

Ο Γεώργιος Μυλωνάς υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους έλληνες αρχαιολόγους του 20ου αιώνα. Σημαντικός πανεπιστημιακός δάσκαλος, οξυδερκής ανασκαφέας και ακαδημαϊκός, διενήργησε ανασκαφές στην Όλυνθο, την Ελευσίνα  και τον Άγιο Κοσμά, αλλά το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με το πολλαπλό έργο που προσέφερε στις Μυκήνες. 

Δεν είναι πρόθεσή μου εδώ να παρουσιάσω την προσωπικότητα αυτού του αληθινά μεγάλου, αισθάνομαι πώς ό,τι κι αν γράψω θα τον αδικεί. Τύχη αγαθή φρόντισε να βρεθώ σε θέση να εκτιμήσω την ευφυΐα του τόσο ώστε να κατηγορώ διαρκώς την κακή μου τύχη που δεν ευτύχησα να τον γνωρίσω. Γιατί όλοι όσοι τον γνώρισαν με βεβαιώνουν όχι μόνον για το οξύ του πνεύμα αλλά και για την πραότητά του, την προσήνεια και την αγάπη που έδειχνε προς τον άνθρωπο και δεν έχανε καμιά ευκαιρία να εκφράσει εμπράκτως.

Όσοι αναγνώστες ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για εκείνον ας ξεκινήσουν με το σχετικό λήμμα της αγγλόφωνης wikipedia (γραμμένο από άγνωστό μου συγγραφέα ο οποίος (ή η οποία) είμαι σε θέση να αντιληφθώ ότι γνώριζε προσωπικά τον Μυλωνά). Όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα ας συνεχίσουν με το μικρό αφιερωματικό βιβλίο που εξέδωσε η Αρχαιολογική Εταιρεία, Γεώργιος Ε. Μυλωνάς, Ο βίος και το έργο του, Βιβλιοθήκη της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας αρ. 100, Αθήνα 1989.

Στο προκείμενο - η αφορμή

Ο Γεώργιος Μυλωνάς έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου 1988 σε ηλικία 90 ετών.

Σύμφωνα όμως με τον διαδικτυακό τόπο του έγκριτου κατά τα άλλα εκδοτικού οίκου της Εστίας φέρεται να έχει συγγράψει πλήθος πονημάτων μετά θάνατον. Όχι, δεν πρόκειται για μετά θάνατον εκδόσεις. Πρόκειται για έργα που έγραψε κάποιος άλλος Γ. Μυλωνάς και η Εστία προφανώς θεωρεί ότι οι δύο συγγραφείς ταυτίζονται.

Έτσι μόνον μπορεί να ερμηνευθεί το γεγονός ότι ο συγγραφέας σπουδαίων έργων όπως το Ελευσίς και Ελευσίνια Μυστήρια και Μυκηναϊκή Θρησκεία, Ναοί, Βωμοί και Τεμένη, συνδέεται με τα κάτωθι πονήματα...

Μέλι στο κορμί της (2001)

Το μεγάλο βιβλίο του διαλογισμού. Πλήρης οδηγός για σύγχρονους αναζητητές και μύστες (2008)

www.ελενη-όνειρα.gr (2007)

Δεν είμαι βέβαια τόσο ηλίθια ώστε να μην αντιλαμβάνομαι ότι το λάθος δεν είναι σκόπιμο αλλά προφανώς οφείλεται σε κάποιου είδους αυτοματοποιημένη ηλεκτρονική λειτουργία που συνδέει άκριτα τίτλους κι ονόματα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι άλυτο: η βάση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου biblionet το έχει αντιμετωπίσει αποτελεσματικά με την χρήση του αρχικού γράμματος του πατρωνύμου, π.χ. "Γεώργιος Ε. Μυλωνάς".

Επομένως η επίγευση από την επίσκεψη στον διαδικτυακό τόπο της Εστίας παραμένει δυσάρεστη εφόσον προδίδει αδιαφορία - για να μην πω παραπληροφόρηση (ή, ακόμη χειρότερα, αυτό που φιλότιμα αποφεύγω να πω: προσβολή του τεθνεώτος).

Επειδή ως φαίνεται δεν διαθέτω την περιώνυμη μεγαθυμία του Μυλωνά, εξακολουθώ να θυμώνω αληθινά όταν οι άνθρωποι που ασχολούνται και αγαπούν το βιβλίο κάνουν σφάλματα που προξενούν τόσο γελοία αποτελέσματα.

Μάνη - στη στοιχειωμένη ώρα του μεσημεριού

Στη Μέσα Μάνη, τα φαντάσματα τριγυρίζουνε την πιό ζεστή ώρα της ημέρας το καλοκαίρι, και το χειμώνα την πιό σκοτεινή ώρα της νύχτας.
Αν ο θνητός τους πρόγονος έχει σκοτωθεί απ' έναν εχθρό ικετεύουνε θρηνώντας για εκδίκηση.
Τα φαντάσματα του καλοκαιριού συχνάζουνε στα νεκροταφεία, στις ερειπωμένες εκκλησιές και τα σταυροδρόμια.
Τ'ανθρώπινο αίμα φωνάζει δυνατά την προηγούμενη μέρα του θανάτου, κι αν κανείς χαθεί από βίαιο θάνατο, το αίμα του μένει υγρό εκεί που σκοτώθηκε μέχρι να τοποθετησουνε στο μέρος αυτό έναν σταυρό. Τότε στεγνώνει ή χάνεται.



Όπως φαίνεται απαντιέται συνήθως απ'τις γυναίκες, που τρέχουν σκούζοντας μεσα απ' τους βράχους και τα λιόδεντρα πανικόβλητες. Νά'ναι, άραγε, ο ίδιος ο Πάνας, στο παλιό του παιχνίδι με τους σύγχρονους απόγονους της Σύριγγας και της Ηχούς;

Οι νηρηίδες, οι ωρεάδες, οι δρυάδες, οι χαμανδρυάδες και οι γοργόνες ζουν όλες, μεταφερμένες στο πνεύμα των Ελλήνων της υπαίθρου. Ο Μακρύνας μπορεί να είναι ο κύριος θεός των δασών.

Patrick Leigh Fermor, Μάνη, London 1950 (μτφ. Τζ. Τζανετάκης, εκδ. Κέδρος 1972)

Κοντά στη Λακεδαίμονα, την πρώτη πόλη της Αχαΐας, λίγο πιό πέρα, σε απόκεντρα και κρυφά μέρη είναι το Ταίναρο, πλατύ παράθυρο του Άδη. Από κει φαίνεται ένας δρόμος άγνωστος στους ανθρώπους που σε φέρνει κατευθείαν στο παλάτι του Πλούτωνα.

Πρόσεχε όμως, όταν μπαίνεις, πρέπει να έχεις σε κάθε χέρι σου μιά κριθαρόπιτα με μέλι και δυό οβολούς μέσα στο στόμα σου

Απουλήϊος, Ο χρυσός γάϊδαρος ή Οι μεταμορφώσεις (επιμ. Α. Αϊβαλιώτης, εκδ. Νεφέλη 1982)

C.N. Seremetakis, The last word: women, death, and divination in Inner Mani, University of Chicago 1991, 231