Χωρίς πολλά λόγια

με αφορμή αυτό

είπα να γεμίσω το μπλογκ με την ομορφιά αυτού του απόλυτου αρσενικού

Αμέρικα Αμέρικα

Θέλω πολύ να ταξιδέψω κάποια στιγμή στην Αμερική.

Στο μεταξύ με "ταξίδεψαν" ωραία η Μιραντολίνακαι ο BigFatOpinion.

Όχι, όχι εκεί που γράφουν συνήθως. Το οδοιπορικό τους είναι εδώ: Deep Blues Travelogue.

Φίλοι, ακούω τη φωνή σας

Ανάμεσα σε όσα όμορφα γράφονται βουτώντας την πένα στη μνήμη...

απόψε σε ακούω που βουτάς την πένα στην απελπισία.

Υδρώτας

Σκόρπιες σκέψεις και εντυπώσεις από τις μέρες και τις νύχτες της Ύδρας.

Λάτρεψες τη θέα από τον Άγιο Κωνσταντίνο. Αν μπορούσα θα σου αγόραζα το σπίτι που σου άρεσε.

Πότε θα σε ξαναδώ έτσι χαρούμενο;

Πόση αυτοσυγκράτηση έχω! Μετά από δύο ποτά, ναι- δεν έκανα σκηνή με την "ωραιότατη κοπέλα" για πάρτη σου. (Αλλά σου άξιζε η ποινή που σου επέβαλε ο npl)

Πόση βαθιά απύθμενη αηδία να βλέπει κανείς τον εβδομηντάχρονο εφοπλιστή με φάτσα καραμπινάτου κύναιδου να "συνοδεύεται" από ένα σχεδόν ανήλικο κορίτσι. Απροκάλυπτη πορνεία.
Κι εσύ χοντρέ με το καταπληκτικό τατού (κεφαλή της Αφροδίτης του Μποτιτσέλλι) μην την κοιτάς. Αν είχε μυαλό ή αν είχες λεφτά θα ήταν μαζί σου. Πιές το ποτάκι σου κι άκου την τέλεια μουσική του "Πειρατή".

Μ'αρέσει που μου κάνεις όλα τα χατήρια.

Εντάξει: δεν μου κάνει πιά το άσπρο φόρεμα. Να: το γράφω και στο blog! Όμως έχω το πιό ωραίο καφτάνι της Ύδρας κατά γενική ομολογία. Χιχι.

Στη Βεράντα, στην Υδρονέττα, στην Κοντυλένια.

Στο μπαλκόνι μας, τα αστέρια στα μάτια σου.

Ήπιες το σιρόπι για το λαιμό σου;

Έχει. κι άλλο magnum!

Γευστικότερη λιχουδιά της Ύδρας. Το αλάτι στο δέρμα σου.

Μαραθώνιος Μπομπ Σφουγγαράκη!

Ποιός ζει στη θάλασσα σε ανανά;
ο Μπομπ Σφουγγαράκης!
Κίτρινος είναι και είναι μπελάς!
ο Μπομπ Σφουγαράκης!
Πάρε ένα ψάρι και πάμε κοντά!
ο Μπομπ Σφουγγαράκης!
Να δεις ένα σπόγγο μες στα νερά!
Μπομπ Σφουγγαράκης Τετραγωνοπαντελωνήήής!

Τι ευγενικός ο κύριος που μας έδειξε πώς να βγαίνουμε από τη θάλασσα στο Καμίνι!

Γέλια στο θαλάσσιο ταξίίίίίίί......

Αμύγδαλα! Σίγουρα θα κέρδιζα στο Survivor!

Ρετιρέ!

Μαύρισα καθόλου;

Επιτέλους δεν μπορεί κανείς να παίξει το κλαρίνο του με την ησυχία του σε αυτό το νησί!

Σταθερή αξία: ο χοντρός με το καμπάρι και το περιοδικό στην ταράτσα του.

Οι Γαμπροί της Ευτυχίας. Τα.τατατατατατα.τατα. Oh que belle poisson!

Δυό γυναίκες-φαντάσματα αναμετριούνται με το βλέμμα μέσα στο Αρχείο. Πλάκα έχουν.

Το κατάλαβα ότι έχεις ξανάρθει. Μόνος. Χωρίς εμένα. Ζήλεψα. Κι ας ήταν μια άλλη ζωή.

*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*`*

Γκρίνιες

Αγαπητοί Υδραίοι:

1. φτιάξτε ένα μονοπάτι ανάβασης προς τον Άγιο Αθανάσιο και τους ανεμόμυλους. Δεν λέω άξιζε το ξεποδάριασμα μέχρι το μεξικάνικο καμπαναριό, αλλά θα ήταν κρίμα να σπάγαμε και κανένα πόδι!

2. το άγαλμα του Μιαούλη στο λιμάνι δεν είναι ντισκομπάλα. Αισχρός ο φωτισμός του. Έχει θυμώσει και ντρέπεται.

3. Οι κάδοι σκουπιδιών δεν θα έπρεπε να είναι τόσο ακριβοθώρητοι.

Ύδρα σου'ρχομαι -15 χρόνια μετά

Αγαπητοί μου φίλοι,

για λίγες μόνον ώρες εντός των τειχών.

Έπέζησα της εθνικής οδού και -ω Θέε μου γκαντεμιά!- νομίζω τσίμπησα κλήση για ταχύτητα εντός Αθηνών! Όταν είδα τους λεβέντες με τα γαλάζα να με φωτογραφίζουν ήταν αργά. Άρα έχω λαμβάνειν.
Σημείωση προς υπευθύνους: ή πάρτε το δίπλωμα από τους γέρους ή υποχρεώστε τους να βάλουν ένα τεράστιο Γ (Γέροοοος) στο πίσω παρμπρίζ (κατά το Νέος)

Κατά τα λοιπά, όπως σας ενημέρωσε στα σχόλια του προηγούμενου ποστ ο "καλός" φίλος Non Private Life είμαι ήδη σε επαφή με τον Φίλιππο Καμπούρη. Από Σεπτέμβρη θα κάνω αποκαλύψεις στην εκπομπή του "Δεν ήξερες, δεν ρώταγες" -την μόνη original trash ανάσα στην τηλεοπτική χωματερή.

Ορισμένοι αισθάνονται τις καρέκλες τους να τρίζουν, τα πληκτρολόγια να αναστενάζουν, κλπ. Οι προσβολές που δέχομαι στην υπερτριακονταετή μου καλλιτεχνική πορεία πρέπει να λάβουν τέλος!

Τέλος πάντων, έχουμε χρόνο γι'αυτά...

Στο μεταξύ ετοιμάζομαι για Ύδρα. Δεν θα δοκιμάσω να ανέβω σε γαϊδουράκι -κρίμα να εγκαινιάσω την επίσκεψή μου εκεί με θλιβερά γεγονότα.

Τώρα μόλις συνειδητοποιώ ότι στο νησί είχα πάει με φίλες-συμφοιτήτριες δεκαπέντε χρόνια πριν. Ήμουν κρυφά ερωτευμένη με τον άντρα θα με περιμένει σήμερα το απόγευμα στην αποβάθρα.

Αυτά τα λίγα. Πάω να παρφουμαριστώ, να ντυθώ, να σενιαριστώ (που λέει και η θεία μου η Χρυσούλα).

Ελπίζω να μην είστε καλά παιδιά μέχρι να γυρίσω!

xxx

Έκτακτο ανακοινωθέν

Αγαπητοί μου φίλοι,

με βαριά καρδιά σας ανακοινώνω ότι η κάτωθι υπογεγραμμένη, συγγραφέας του παρόντος ιστολογίου, αναγκάζομαι να σας αποχωριστώ δι'ολίγας ημέρας.

Αναχωρώ εντός ολίγων ωρών με κατεύθυνση Βόρεια, ενώ την Κυριακή, Θεού θέλοντος, θα καταβώ Νότια εις την νήσον Ύδραν, όπου σκοπεύω να παραμείνω μετά του καλού μου δια μίαν εβδομάδαν.
(Αν ακούσετε στις ειδήσεις για εμφάνιση Όρκας στο Σαρωνικό μη θορυβηθείτε)

Έτσι συνδυάζω Βόρεια και Νότια και σας απαλάσσω και από τα ψευδοδιλήμματά μου.

Την μόνη ευχή σας που επιθυμώ είναι να πάω και να γυρίσω σώα από την περίφημον Εθνική μας οδό.

Θα μου λείψετε. Να το ξέρετε.

Υ.Γ. Εύχομαι όταν γυρίσω να έχει τελειώσει το μαρτύριο των κατοίκων και επισκεπτών του Λιβάνου. Μαθαίνω από φίλη ότι στις Βρυξέλλες υπάρχει έκτακτη κινητοποίηση. Αν υπάρχει Θεός και ακούει, ας βάλει το χέρι του.

Θα προσέχετε κι εσείς, ναι;

?

Stuck between a rock and a hard place...

Η Σολωμόντεια λύσις

Και Βόρεια και Νότια.

Το δίλημμα

Αναρωτήθηκα.

Να πάω Βόρεια;

Να πάω Νότια;

Καλημέρα

Moritz von Scwind, Early Morning, 1858


Αν θέλετε να αρχίσετε καλύτερα την ημέρα σας και την εβδομάδα κάνοντας κάτι ουσιαστικό,
υπογράψτε την αίτηση σωτηρίας των Λιβανέζων πολιτών.

πατώντας ΕΔΩ

ή πληκτρολογώντας την ακόλουθη διεύθυνση:

http://julywar.epetitions.net

Καλημέρα.

Μπέσυ Μπίφας

Η Μπέσυ Μπίφας είναι τραγουδίστρια. Του λαϊκού ρεπερτορίου. Όχι από τις γνωστές βέβαια, αν και στην εποχή της έκανε στράκες όπου εμφανιζόταν και όσο να πεις τον κόσμο της τον είχε.

Χυμώδης, με μακριά ξανθοκόκκινα μαλλιά, γυναικάρα που λέμε. Είχε σουξέ στους άνδρες, αλλά το μυαλό της δεν ήταν εκεί. Αυτή ζούσε για να τραγουδάει, να ντύνεται τα λουσάτα της φορέματα και να ανεβαίνει στην πίστα. Καμιά φορά μου λέει: Αν ήθελα αγάπη μου γάμους και παιδιά, τώρα θα ήμανε η βασίλισσα της Πιερίας. -Ωραίο ακούγεται ρε Μπέσυ: η Βασίλισσα της Πιερίας...

Δούλεψε μερικά χρόνια στην επαρχία, κανά δυό στην Αθήνα, αλλά τη "μεγάλη καριέρα", ας την πούμε έτσι -δεν παρεξηγείς Μπέσυ ε;-, την έκανε στη δεκαετία του '60 σε ελληνικά μαγαζιά της Αμερικής. Ακολούθησε ένα αμόρε και μετά που αυτός την κοπάνησε για την ημεδαπή, αυτή ξέμεινε.

Με δίσκους και τέτοια δεν ανακατεύτηκε ποτέ. Εκεί στην Αμερική δοκίμασε να ηχογραφήσει σε στούντιο, αλλά τζίφος. Η Μπέσυ ήθελε ζωντανό κοινό, λουλούδι, πιάτο και ψηλοτάκουνο. Στο στούντιο δενόταν η γλώσσα της κόμπος. Ίδρωνε, ξεφύσαγε, δεν γούσταρε ρε παιδί μου πώς το λένε; Ε, κι έτσι δεν το'ψαξε περισσότερο.

Η Μπέσυ είναι αυτό που λέμε straight άτομο. Ό,τι έχει να πει στο λέει και γαία πυρί μειχθήτω. Εγώ δυστυχώς δεν είμαι έτσι. Η Μπέσυ λέει ότι είμαι όλο τζιριτζάντζουλες και διπλωματία και αποτέλεσμα μηδέν. Και δεν έχει κι άδικο. Τέλος πάντων μεταξύ μας κάπως τα βρίσκουμε.

Πέθανε από καρκίνο, ευτυχώς σχετικά γρήγορα κι ανώδυνα, κι έκτοτε μένει μέσα μου. Πολύ κυρία, μιλάει όταν έχει κάτι να πει και δεν ζορίζει κανέναν. Μόνο που θα ήθελα να είχε κάτι ηχογραφήσει -ναι ρε συ Μπέσυ- να το βάζω να παίζει και να θυμόμαστε -ό,τι θυμόμαστε- παρέα.

Καλορίζικο!

Η Λίλη γέννησε:

νά το μωρό!

Στη Ραμά

Guido Reni, Massacre of the Innocents, 1611.

Όταν κατάλαβε ο Ηρώδης πως οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ. Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα παιδιά από δύο χρονών και κάτω, σύμφωνα με το χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους.

Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας:

Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή,
θρήνος, κλάματα και
στεναγμός βαρύς.
Για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ
και πουθενά δε βρίσκει παρηγοριά,
γιατί δεν υπάρχουν πιά στη ζωή.

Κατά Ματθαίον 2, 17-18.

Όταν καταπίνει

Όλη μέρα σήμερα επανέρχεται στο μυαλό μου η ίδια σκέψη. Η ίδια εικόνα. Αναρωτιέμαι.

Αυτός που έδωσε την εντολή για την Σφαγή των Νηπίων στην Πόλη του Γάμου και το ίδιο βράδυ ξάπλωσε στο κρεβάτι του, έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να κοιμηθεί.

Ένιωσε τη γεύση του αίματος στο στόμα; Την ξυνή μυρωδιά του;
Ένιωσε το αίμα να κυλάει στο πίσω μέρος του λαιμού του; Να το καταπίνει με δυσκολία; Να του πνίγει την ανάσα; Τρόμαξε μήπως πνιγεί;

Θα ήθελα αλήθεια να μάθω την απάντηση.

Guess what? I'm back...

Καλώς όρισα και καλώς σας βρήκα και με το καλό να μπορέσω να ξαναφύγω.

Πέρασα σούπερ! Το καλό μου αγόρι που ήταν έξτρα καλό και αξιαγάπητο και λατρεμένο μου έκανε όλα τα χατήρια! Και ήταν σε γενικές γραμμές στα κέφια του -εκτός από χτες που ήρθε η ώρα να ετοιμαστούμε για την επιστροφή.

Και η επιστροφή καλή -μόνο έναν έβρισα στην εθνική: τον γνωστό τύπο που μου παίζει τα φώτα στην αριστερή λωρίδα ενώ βλέπει ότι προσπερνάω φορτηγό στη μεσαία που προσπερνάει φορτηγό στην αριστερή... Δε βαριέσαι.

*~*~*~*

Στο υπέροχο χωριό μας -μακριά από τον κανονικό κόσμο- είδαμε ένα σωρό μαγικά πράγματα: χρυσά μανιτάρια, άσπρους γάιδαρους, αυθεντικά cow parades, βροχή και ήλιο και χαλάζι σε μέγεθος στραγαλιού, πονηρούς νυχτόβιους σκαντζόχοιρους, φιλοσοφημένες χελώνες, σαϊνια, καρδερίνες, κουρούνες και άλλα πετεινά, μέχρι και άγριες φράουλες τέτοια εποχή! Θα ανεβάσω καμιά φωτογραφία τις επόμενες μέρες.

*~*~*~*

Και μια μεγάλη αποκάλυψη: εκεί που μου έκανε πέρισυ πρόταση γάμου, φέτος -έτσι ξαφνικά, μέσα στο πυκνό δάσος- ξεφύτρωσε ένα πετρόκτιστο εκκλησάκι. Αλήθεια: σας το ορκίζομαι! Καλός οιωνός, ναι;

*~*~*~*

Πώς καταπίνει κανείς το αίμα 38 παιδιών; Η ζωή συνεχίζεται;

*~*~*~*

Από τα πολύ χαρακτηριστικά της νεοελληνικής καλλιτεχνικής νοοτροπίας -σταχυολογώ από τη συνέντευξη του Αιμίλιου Χειλάκη, ο οποίος ερμηνεύει το ρόλο του Οθέλλου, στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία. Θαυμάστε!

"Δουλέψαμε τον Οθέλλο σαν έναν ενήλικο Ρωμαίο. Είναι ένας 35άρης ώριμος άνδρας, τη στιγμή που δύει η καριέρα του. Και όπως ο Ζιντάν, εκεί που φθάνει στην κορύφωσή του, ρίχνει την κεφαλιά στον άλλο, έτσι και ο Οθέλλος σκοτώνει τη Δυσδαιμόνα" [!!!]

"Έχω καταστήσει τον εαυτό μου χρήσιμο στους σκηνοθέτες, που μπορούν να μου εμπιστευτούν μεγάλους ρόλους. Ανά πάσα στιγμή, πιστεύω, ό,τι μου ζητηθεί μπορώ να το κάνω. Κι αυτό είναι ό,τι ποιό ματαιόδοξο κρύβω μέσα μου"

"Οι Έλληνες καλλιτέχνες είμαστε η Βουλή των Ελλήνων. Εμείς πραγματικά θέτουμε σε θέση μάχης τον πολίτη"

Έχω άδικο που κάτι τέτοιες ώρες θυμάμαι τον αγαπητό μου Γιάννη Φλωρινιώτη και το απίθανα φιλοσοφικό του τραγούδι:

Μεγάλε, είσαι μεγάλος, μεγάλε,

μετά από σένα το χάος,

μετά το χάος πάλι εσύ!

*~*~*~*

Ποιός πάει αύριο στη δουλειά; Ε; Ε;

Αφήνουμε το γάμο και πάμε για πουρνάρια

Αγαπητοί μου φίλοι,

φεύγω. Παίρνω τα βουνά.

V. Van Gogh, Trees and Undergrowth

Αναχωρώ αύριο μεσημεράκι και θα επιστρέψω στις 30 Αυγούστου (διόρθωση: Ιουλίου!, σε μια βδομαδούλα!) Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος.

Αν δεν περάσουμε όλο μας τον καιρό πάνω σ'ένα κρεββάτι ala Yoko Ono και John Lennon, ίσως έχω να σας δείξω φωτογραφίες και να σας πω ιστορίες όταν επιστρέψω. Δεν υπόσχομαι τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα. Είμαι ελεύθερη.

************

Θα πάρω μαζί μου να τελειώσω ένα σούπερ βιβλιαράκι του εξυπνότατου Λουκιανού: Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία ωνούμενον. Πολύ ωραία επιλογή και για δώρο!

Σας αντιγράφω εδώ από τις πρώτες κιόλας φράσεις του αγαπημένου μου Λουκιανού (μετάφραση αρκετά καλή του Νίκου Χάρλα): "Δηλαδή, νομίζεις ότι θα φανεί πώς είσαι "κάποιος" στη μόρφωση αγοράζοντας τα καλύτερα βιβλία. Ωστόσο, αυτό σε μειώνει και κατά κάποιο τρόπο αποδεικνύει πανηγυρικά την αμορφωσιά σου".

Δεν είναι απίθανος; Μακράν η πιό αιχμηρή πένα της Αρχαιότητας!

************

Πριν αναχωρήσω θα σας αφήσω food for thought με λίγα σχόλιά μου για την σημερινή Lifo. Την τσίμπισα το πρωί στην πλατεία και τη διάβασα με χαρά σκανδαλίζοντας τους γέρους στην Εθνική περιμένοντας τη σειρά μου. Παρεμπιπτόντως λατρεύω να σκανδαλίζω γέρους με τα αναγνώσματά μου στις αστικές συγκοινωνίες! Η καλύτερη μου πριν πολλά χρόνια όταν διάβαζα το Γλώσσα και Μαγεία στην Αρχαιότητα και παραλίγο να με κάψουν οι συνεπιβάτες στην πυρά του Σάλεμ.

Επισημαίνω καταρχήν το προφανές: το πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τα σημεία που μπορεί να κάνει κανείς υπαίθριο σεξ στην Αθήνα με φοβερή φωτό του Στάβερη -πλην όμως ελλιπέστατο και χωρίς φαντασία (Npl μην κάνεις σχόλιο εδώ σε σκότωσα!). Παραμένει όμως πρωτότυπη ιδέα και γι'αυτό την επαινώ.

Επίσης από τα καλά σημεία η παραίνεση στον Παντελή Θαλασσινό να κουρευτεί (συμφωνώ και επαυξάνω: ας χάσει και κανένα κιλό, δεν βλάπτει), καθώς επίσης και το άρθρο του Δ. Πολιτάκη για την μιζερογκρίνια-με-ολίγη-από-ψυχοπάθεια-δεν-θα-κάτσω-θα-το-πάρω-για-το-σπίτι (ήταν η ιδέα μου ή αναγνώρισα την έμπνευση του άρθρου σε έναν μπλόγγερ; Αν είναι έτσι, όπως έχω γράψει ξανά εδώ, τι καλύτερο από το να γίνεται κανείς μούσα ή μούσος με ή χωρίς μούσι!). Συμφωνώ με την παραίνεση της κυρίας Φωκίδη για επίσκεψη στον Μύλο Ματσόπουλου. Είναι ήδη στο πρόγραμμά μου. Επίσης πολύ καλογραμμένο το ζώδιο των Ιχθύων!

Υπάρχουν και αρνητικά, αλλά βαριέμαι πρωινιάτικα να γκρινιάζω. Άσε που φεύγω για διακοπές δεν ξέρω αν σας το είπα.

************

Απόψε θα πάω πάλι στον οδοντίατρο. Μου πέρασε από το μυαλό μήπως επίτηδες καθυστερεί να τελειώσει την απονεύρωση για να με βλέπει συνέχεια. Μήπως με βλέπει όπως έβλεπε ο Ιώβ τις συμφορές που του έστελνε ο Θεός -aka αναγκαίο κακό; Μήπως είναι μαζοχιστής; Μήπως να τον προτείνω για αγιοποίηση εν ζωή;
Too many questions, too little brain.

************

Αντί άλλου αποχαιρετισμού,

σας αφήνω ένα ματσάκι μη-με-λησμόνει.

Α' Ι.Π.Μ. 2. Η ώρα του Keats

Ήρθε η ώρα για το δεύτερο ποίημα της Α' Ι.Π.Μ. Η ώρα του Keats...

Όσοι πιστοί προσέλθετε... εδώ!

Αυτή τη φορά συνοδεύω τη συμμετοχή μου με μια δική μου μετάφραση τής δικής μου Ωδής σε Δύο Χείλη Κατακόκκινα (βλ. προηγούμενο ποστ εδώ).


Ode to Two Scarlet Lips

Psycopathy. Thy name is Iphimedea.
You came once more. Darkness. Night. Despair.
The end. Meaningless end.
Binding oath, that of Hippocrates.
Red lipstick on my tools.
Like blood. Blood. Memory.
She. In blood.

Αν ήθελε, θα μπορούσα να γίνω η μούσα του

Μόλις γύρισα από τον οδοντίατρο.



Gerrit van Honthorst, The Dentist, 1622

Αν είχε μπλογκ, θα γύριζε σπίτι τρέχοντας να ανεβάσει ένα ποστ να ξεδώσει και να με σχολιάσει ασύστολα στα σχόλια. Τίτλος του ποστ: "Μια (πολύ) δύσκολη μέρα. Ήρθε πάλι η τρελλή".
Αν διάβαζα το μπλογκ θα σχολίαζα κι εγώ, παίρνοντας το μέρος του. Θα ήταν τόσο πετυχημένο ποστ που θα έφτανε τα 670 σχόλια συμπαράστασης.

Αν γράψει ποτέ την αυτοβιογραφία του, θα μου αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Καμιά 20ρια σελίδες πάντως οπωσδήποτε. Ο τίτλος του κεφαλαίου: "Εκείνη που Δοκίμασε την Αντοχή μου". Εναλλακτικός τίτλος: "Εκείνη που με Οδήγησε στον Ψυχίατρο".

Αν γράψει ποτέ θεατρικό έργο, θα είναι τραγωδία με τίτλο "Ιφιμέδεια εν Οδοντιατρείω" και θα του έχω εμπνεύσει την ομώνυμη ηρωίδα. Το έργο θα βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών και θα παίζεται με μεγάλη επιτυχία -χωρίς διακοπή- για τουλάχιστον 5 σεζόν. Θα το ανεβάσει το Θέατρο Τέχνης. Στο ρόλο του οδοντίατρου ο Άρης Λεμπεσόπουλος. Στο ρόλο της Ιφιμέδειας η Καριοφυλλιά Καραμπέτη (δικό μου είναι το ποστ, ό,τι διανομή θέλω κάνω!)

Αν είναι μέλος ρεμπέτικης κομπανίας θα γράψει ένα πολύ πονεμένο τραγούδι:

Τον Αμανέ του Οδοντογιατρού.

Θέλω να κλείσω το ιατρείο μου
θέλω να σκίσω το πτυχίο μου
δεν την αντέχω άλλο την τρελλή
δεν πληρώνεται η κούραση αυτή

Αμάν, άμααααν


Αν ήταν ποιητής, θα του ενέπνεα την:

Ωδή σε Δυό Χείλη Κατακόκκινα

Ψυχοπάθεια. Τ'όνομα σου είναι Ιφιμέδεια.
Ήρθες πάλι. Σκοτάδι. Νύχτα. Απελπισία.
Το τέλος. Ένας σκοπός χωρίς νόημα.
Όρκος δεσμευτικός εκείνος του Ιπποκράτη.
Κόκκινο κραγιόν στα εργαλεία μου.
Σαν αίμα. Το αίμα. Η μνήμη.
Εκείνη. Στο αίμα.

(Σ.Σ. Για όσους δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα υψηλά νοήματα:
Στο ποίημα αυτό ο γιατρός διχάζεται ανάμεσα στον δεσμευτικό όρκο του Ιπποκράτη και την επιθυμία του να εξολοθρεύσει την ψυχοπαθή πελάτισσα)


Αν είναι ζωγράφος, απόψε θα ζωγραφίσει κάτι σαν αυτό...

Francisco Goya, Saturn eating his children, 1821-1823

Α' Ι.Π.Μ.

Ξεκίνησε η Α' Ι.Π.Μ.
Όσοι πιστοί προσέλθετε
εδώ!

Μια αληθινή ιστορία

Θέλω να πω μια ιστορία, αληθινή, που έγινε έτσι ξαφνικά, σαν για να δέσει τις δύο προηγούμενες καταχωρίσεις που πέρασαν από αυτό το ιστολόγιο. Κι έτσι ελπίζω στους λίγους έστω αναγνώστες να δωθούν απαντήσεις. Εγώ τις πήρα.

Προχτές το βράδυ ο αδελφός μου γύρισε αργά και με ξύπνησε ταραγμένος.
Είχε να μου διηγηθεί ένα περιστατικό.
Με δύο φίλους και φίλες του είχαν πάει βόλτα στη Βουλιαγμένη. Είχαν παρκάρει σε μιά άκρη του δρόμου με θέα τη θάλασσα, συζητούσαν, άκουγαν μουσική, ρέμβαζαν.

Ξαφνικά αντιλαμβάνονται ότι μέσα σε ένα άλλο πολυτελές αυτοκίνητο ένας άντρας γρονθοκοπά μια γυναίκα. Ταράζονται, προβληματίζονται πώς να αντιδράσουν. Εικοσι δύο χρονών παιδιά. Να ανακατευτούν; Αν έχει όπλο; Να φύγουν; Κάποιος λέει: "Έχουμε και οι τρεις μας αδελφές"...

Κλειδώνουν τις δύο κοπέλες στο δικό τους αυτοκίνητο, κατεβαίνουν και ορμάνε στον "μάγκα" της Μερσεντές. Βγάζουν την κοπέλα από το αυτοκίνητο, εκείνη λιποθυμά. Ο "μάγκας" απολογείται: "Εκείνη με χτύπησε πρώτη!". Του βάζουν τις φωνές για εκφοβισμό, απωθούν την επιθυμία να τον χτυπήσουν, ο αδελφός μου καλεί την Αμεσο Δράση.

Ο "μάγκας" συλλαμβάνεται. "Σας παρακαλώ να μου μιλάτε ευγενικά" απαιτεί.

Emil Nolde, Wildly Dancing Children, 1909


Δεν ξέρω πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί κανείς να κάνει στην καθημερινότητά του. Αμφιβάλλω αν μπορεί κανείς μεμονωμένα να αλλάξει την κοινωνία και να την κάνει καλύτερη. Νομίζω όμως ότι μεγαλώνοντας κανείς καλούς ανθρώπους, κάνει κάτι σημαντικό. Εγώ αισθάνθηκα ότι στην πράξη του αδελφού μου δικαιώθηκε η προσπάθειά μας να μεγαλώσουμε έναν σωστό άνθρωπο. Κι αισθάνθηκα πολύ περήφανη. Περισσότερο από το αν είχε πάρει ένα βραβείο, αν είχε πρωτεύσει σε έναν διαγωνισμό, αν είχε κερδίσει ένα μετάλλιο.

Το τέλος της Οδύσσειας;

Στο τέλος της Ιλιάδας ο Πρίαμος μπαίνει κρυφά, με κίνδυνο της ζωής του, στο στρατόπεδο των Αχαιών.
Νύχτα. Φτάνει στη σκηνή του Αχιλλέα και του ζητά τον νεκρό του΄Έκτορα.
Ό,τι κι όπως απέμεινε από την κακοποίησή του.
Πέφτει στα γόνατα και φιλά τα χέρια του φονιά.

"Βάσταξα πίκρες που κανένας άνθρωπος στο κόσμο δεν άντεξε. Ακόμα και το χέρι φίλησα αυτού που σκότωσε το παιδί μου."



Η Αντιγόνη τρελή από το θάνατο του αδελφού της θέλει να τον θάψει πάση θυσία...
Και λέει μάλιστα κάπου

"Αν πέθαινε ο άντρας μου, θα'βρισκα άλλον. Αν έχανα ένα γιό θα'κανα άλλον. Τώρα που πέθαναν η μάνα κι ο πατέρας μου, δεν θα αποκτήσω άλλον αδελφό."

Σε όλα αυτά τα χώματα, στα ποτάμια της Βέροιας, σε αυτή την απέραντη χωματερή, πουθενά δεν θα βρεθεί ένα κομμάτι ύφασμα, ένα κομμάτι να θάψει αυτή η γυναίκα;
Ως πότε θα της αρνούνται κι αυτό ακόμη το δικαίωμα να θάψει το νεκρό της;

Δυό παιδιά για πάντα ασφαλή

John Singer Sargent, Garden Study of the Vickers Children, c. 1884

Αυτό το πιό αγαπημένο μου έργο του Sargent υποτίθεται ότι είναι μια ανολοκλήρωτη μελέτη για μια από τις κατά παραγγελία προσωπογραφικές του συνθέσεις.
'Ομως από την πρώτη στιγμή που το είδα σκέφτηκα ότι το έργο ήταν ήδη απολύτως ολοκληρωμένο και εκείνος, μόλις το κατάλαβε, επίτηδες άφησε κάτω το πινέλο.

Αυτά τα δυό αδέλφια θα είναι για πάντα ασφαλή στον υπερρεαλιστικό κήπο τους.
Θα ποτίζουν κάθε μέρα μαζί τους αιωρούμενους κρίνους και θα παίζουν ευτυχισμένα, για πάντα ξένοιαστα, για πάντα αδέλφια, αυτάρκη κι ελεύθερα.
Ο κήπος θα είναι όλος ο δικός τους κόσμος, δεν θα πληγωθούν, δεν θα μεγαλώσουν, δεν θα γεράσουν, δεν θα πεθάνουν ποτέ. Θα είναι πάντα ασφαλή.

Σε έναν τέτοιο κήπο έχουμε φυλάξει με τον αδελφό μου την αγάπη μας. Και μερικές φορές πηγαίνουμε εκεί μαζί και ποτίζουμε τους αιωρούμενους κρίνους, λουλούδια χωρίς ρίζα, λουλούδια του αέρα. Παρά το γεγονός ότι είμαι δώδεκα χρόνια μεγαλύτερή του, νιώθω πώς είμαστε ακριβώς σαν αυτά τα δυό παιδιά στον πίνακα του Sargent.

Δωροθέα δείξε μου το δρόμο

Νομίζω ότι απαλλάχθηκα.
Δηλαδή τι νομίζω;
Απαλλάχθηκα.
Δηλαδή όχι τελείως.
Σχεδόν.
Σχεδόν απαλλάχθηκα.
Για λίγο απαλλάχθηκα.


Πάντως αισθάνομαι καλά.
Σχεδόν καλά.

Κι εκεί που αισθανόμουν σχεδόν καλά,
σκέφτηκα, τώρα που θα πας;
Που θέλεις να πας;

Δεν ξέρω που θέλω να πάω.
Θα κάτσω λίγο πρώτα να δω.
Και μετά θα δω.
Θα δω τι θα κάνω δηλαδή.

Η Δωροθέα μου είπε να πάω προς τη Δύση.

Καφές με έναν Πρίγκιπα

Σήμερα το μεσημέρι ήπια καφέ με τον Μικρό Πρίγκιπα.


Φορούσε ένα ωραίο καρπουζί T-shirt και καφέ βερμουδάκι. Αλλά το πιό σούπερ πράγμα πάνω του ήταν σίγουρα τα χρυσά μαλλιά του! Αληθινά χρυσά, εκτυφλωτικά λαμπερά, φτιαγμένα από ήλιο!
Του φαίνεται περίεργο που όλοι κοιτάζουν και θαυμάζουν τα μαλλιά του, αλλά πώς να γίνει; Είναι τόσο σπάνια τα αληθινά χρυσά μαλλιά!

Σήμερα μου έλεγε ότι αισθάνεται μοναξιά στον πλανήτη του και σκέπτεται τον Αύγουστο να πάει διακοπές σε ένα μαγικό νησί. Κανονικά, έτσι μικρός που είναι δεν θα έπρεπε να ταξιδεύει μόνος, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα πιό πολλά ταξίδια του μόνος τα έχει κάνει κι έτσι έχει αποκτήσει πείρα μεγάλη! Άλλωστε είναι πολύ γενναίος.


Ο Μικρός Πρίγκιπας έχει ένα μυστικό: είναι Μεγάλος Μάγος! Ξέρει ένα σωρό κόλπα κάθε είδους. Να, για παράδειγμα, σήμερα που μιλάγαμε μαζί, μου έδωσε κάποια στιγμή -χωρίς να το καταλάβω!- πολύ κουράγιο! Κι άλλες φορές μου έχει δώσει κέφι, γέλιο και καλές συμβουλές... Είναι καταπληκτικός!

Ο καλός μου Πρίγκιπας είναι πληγωμένος. Πονάει, πότε λίγο, πότε πολύ, και πότε-πότε ξεχνιέται και δεν πονάει τόσο. Τα άσχημα λόγια και οι άσχημες πράξεις έχουν ανοίξει πληγές στην καρδιά του, αλλά είπαμε, εκείνος είναι γενναίος. Συνεχίζει τα ταξίδια του τολμηρός, γιατί αποφάσισε να ζήσει τη ζωή με όρεξη κι έχει ακόμη πολλά να κάνει.

Όποιος τον δει φέτος στο μαγικό νησί και τον αναγνωρίσει από τα χρυσά μαλλιά του, ας του μιλήσει με αγάπη ή ας του κλείσει έστω το μάτι. Αρκεί να μην τον πληγώσει.

Μικρέ Πρίγκιπα, θέλω να πιούμε σύντομα κι άλλο καφεδάκι και να μου κάνεις πάλι τα ωραία μαγικά σου κόλπα!

Γιαγιά γειά...ή Καλοκαίρι στο χωριό

Είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου.
Αυτήν που πέθανε τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Στην πιό περίεργη κηδεία που έχω πάει.
Είχε γέλιο, ανακούφιση κι αμηχανία. Πιό πολύ τα δύο πρώτα.

Η γιαγιά μου όσο ζούσε δεν με χώνευε.
Θυμάμαι ότι όταν πήγαινα να τη δω στο χωριό το καλοκαίρι ήταν η χειρότερή μου αγγαρεία.
Με χαιρετούσε τυπικά και συνέχιζε τις δουλειές της. Καθόμουν αμήχανη σε μια μεριά μέχρι να περάσει λίγο η ώρα και να μπορώ να γυρίσω στο σπίτι χωρίς να κινήσω υποψίες ότι δεν πραγματοποίησα την κοινωνική μου υποχρέωση.
Στο μεταξύ ή που δεν μου μίλαγε καθόλου ή μου έκανε ερωτήσεις του στυλ πόσα λεφτά βγάζει τώρα ο μπαμπάς σου, κτλ. ή μου μίλαγε για την άλλη.

Πριν φύγω μου έδινε ως κέρασμα ένα ευτελές ποσόν -τόσο ευτελές που ντρεπόμουν που ήμουν αναγκασμένη να το πάρω. Ίσως το έκανε ακριβώς γι'αυτό. Γιατί ήξερε ότι δεν έπρεπε να πω όχι και θα το έπαιρνα. Μου έδινε και λίγα αυγά για το σπίτι.

Η άλλη ήταν η μεγάλη αδυναμία της. Η άλλη εγγονή που είχε το όνομά της. Πρώτη μου ξαδέλφη, κόρη του θείου μου. Κάθε φορά που με έβλεπε, αντί να με ρωτάει ή να συζητάμε για μένα, μου έλεγε όλα τα νέα της άλλης, πόσο έξυπνη είναι, πόσο προοδεύει στο σχολείο, πόσο την καμαρώνουν όλοι κλπ. Εννοείται ότι αυτή τσέπωνε όλο το χαρτζιλίκι.

Όταν η άλλη σταμάτησε να "προοδεύει" μετά το σχολείο κι εγώ -πανάθεμά με- συνέχισα, νομίζω τότε ακριβώς άρχισε να με μισεί περισσότερο και να μου το δείχνει. Τότε βέβαια είχα μεγαλώσει πιά κι εγώ και κάτι τέτοια δεν με χαλάγανε πολύ πιά.


Είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά μου.
Αυτήν που πέθανε τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Δεν την είδα δηλαδή ακριβώς.
Ονειρεύτηκα ότι με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι η άλλη βγήκε πρώτη στο Dream Show και ότι όλοι πρέπει να καμαρώνουμε και ότι αυτή είναι η καλύτερη, πρέπει να την συγχαρώ, κλπ. Θυμάμαι ότι ήθελα να της κλείσω το τηλέφωνο στα μούτρα.

Γιαγιά, αν βρήκες τρόπο να με παίρνεις τηλέφωνα από κει πάνω, μην ξεχνάς ότι ακόμα κι έτσι μπορώ να στο κλείνω. Αν θες να μιλήσεις με κάποιον πάρε την άλλη -αυτή που δεν ήρθε στην κηδεία σου.

Αυστηρώς ακατάλληλον

ΣΗΜΕΡΟΝ

Α' προβολή

ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΓΙΑ ΚΡΕΒΒΑΤΙ

Έγχρωμον

Η Ελεωνόρ είναι μια νεαρά χωριατοπούλα. Είναι τρελλά ερωτευμένη με τον Μπλού, αλλά εκείνος είναι πολύ δειλός. Βρίσκει διαρκώς δικαιολογίες για ν' αποφεύγει να συναντιώνται χωρίς την παρουσία τρίτων. Και όταν τύχει να βρεθούν καμιά φορά μόνοι, πάλι κάτι θα βρη για να μην της κάνει έρωτα. Η Ελεωνόρ είναι πολύ δυστυχισμένη. Για να ξεχάσει τον πόνο της αποφασίζει να πάει στο Παρίσει [sic] και να...

Το ανωτέρω κείμενο αντέγραψα από το εκπληκτικό πόνημα του Δημήτρη Φύσσα, Αυστηρώς Ακατάλληλον, Προγράμματα Αθηναϊκών Κινηματογράφων SEX, εκδόσεις Δελφίνι.

Από την ίδια πηγή και το παρακάτω που βρίσκω ότι έχει και μια λογοτεχνική αξία καθώς δημιουργεί στον θεατή την προσμονή της παρακολούθησης της ταινίας...

ΣΗΜΕΡΟΝ

ΕΝΑ ΚΟΥΝΕΛΑΚΙ ΓΕΜΑΤΟ ΦΩΤΙΑ

Έγχρωμον

Λίγα Λόγια για την Ταινία

Μια ιστορία κοριτσιών που θέλησαν να χορτάσουν τον έρωτα σε όλη του την έκτασι χωρίς κανένα περιορισμό και φραγμό. Πεντάμορφες νέες με αγαλμάτινα κορμιά, ζητούν την ηδονή, αδιαφορώντας για το μέλλον. Το παρόν είναι η ζωή τους και γι'αυτό ζουν με μόνη τους σκέψη πώς θα παρατείνουν περισσότερο το σήμερα. Μία μεγάλη πραγματικά ταινία που σπάνια βλέπει κανείς στον κινηματογράφο. Θα σας προβληματίση και θα σας βάλη σε χίλες σκέψεις και ερωτηματικά, ενώ παράλληλα θα απολαύσετε τις υπέροχες όσο και ερεθιστικές σκηνές της...

Μάτσι-μούτσι

Ονειροτράγουδο

Έλα ύπνε πάρε το,
σ'ένα κήπο βάλε το.

Αρμπαρόριζα και μέντα
και στη μέση δύο δέντρα:

Ένα δέντρο πράσινο μ'ένα τριαντάφυλλο
κι ένα δέντρο κόκκινο μ'ένα βερικόκοκο.

Έρχεται με το άλογο ο βασιλιάς της Τρίλιζας.
Βάζει το τριαντάφυλλο στο στήθος της βασίλισσας.

Έρχετ'η βασίλισσα Ρόζα Ροζμαρίλιζα.
Προσφέρει το βερίκοκο στο βασιλιά Ερρίκοκο.

Κι αυτός στα δυο το κόβει και το βερικοκόβει,
της δίνει το μισό.

Μοιράζονται ολόψυχα γλυκιά βερικοκόψιχα,
βερίκοκο χρυσό.

Και φιλιούνται μάτσι-μούτσι,
ώσπου βρίσκουν το κουκούτσι.

Η βασίλισσα το κρύβει
σα ρουμπίνι σα ζαφείρι.

Μ'ένα ροδοπέταλο τώρα μυρωμένο
το έχει τυλιγμένο τριανταφυλαγμένο.

Και με χάδια το κοιμίζει,
με φιλιά το νανουρίζει:

Έλα ύπνε πάρε το,
σ'ένα κήπο βάλε το.

Αρμπαρόριζα και μέντα
και στη μέση δύο δέντρα.



Από το βιβλίο Νανουρίσματα, Ονειροτράγουδα και Παρατράγουδα του ποιητή Κρίστιαν Μόργκενστερν ζωγραφισμένα από την Λίζμπεθ Ζβέργκερ.
Την (καταπληκτική) απόδοση των ποιημάτων έκανε η Μαριανίνα Κριεζή και ο Κωστάκης Ι. Κριεζής.

Λόγια του αέρα

Πέρασε η φωτιά,
ήρθε ο αέρας,
φούσκωσε η θάλασσα.

Σήμερα μαζεύτηκαν γύρω μου πάλι τα σκουπίδια, αλλά νομίζω ότι αν κάνω λίγη υπομονή ο αέρας θα τα πάει παρακάτω.

Πόσο δυσκολεύομαι να δεχτώ την κακία των ανθρώπων. Πάντοτε με εκπλήσσουν οι τρόποι που βρίσκει να εκδηλώνεται.
Και είναι τόσο κρίμα η φαντασία να διοχετεύεται σε νέους τρόπους να βλάψεις.

Πρέπει να φυσήξει κι άλλο.
Να καθαρίσει η ατμόσφαιρα.
Να πετάξει η κακία μακριά.

Τουλάχιστον δεν φοβάμαι τόσο πιά.

Καμένοι από χέρι

Το μεσημέρι, καθώς κατέβαινα τον Κηφισό, σε ένα σημείο η διαχωριστική νησίδα είχε πάρει φωτιά.
Και μου φάνηκε στην αρχή σούρεαλ να οδηγούμε δίπλα στη φωτιά χωρίς να τρέχει μία.
Και μετά κατάλαβα ότι ήταν απολύτως φυσιολογικό και εντελώς ταιριαστό. Κατά μία έννοια ωραίο.

Είμασταν οι πιό πολλοί καμένοι από χέρι -κι ας μην το ξέραμε.
Κι ο αέρας σκόρπαγε τις στάχτες.

Έτσι σκόρπια κι ασύνδετα

Απέχω ηθελημένα από την αγάπη που με πλήγωσε νομίζοντας ότι θα επουλώσω τις πληγές και θα ανανεώσω τον έρωτα. Λες;

Η απόσταση θα μεγαλώσει τη λαχτάρα ή θα μου αποδείξει ότι μπορώ μια χαρά να ζήσω και χωρίς;

Γιατί δεν αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και όλο ψάχνω δικαιολογίες;

Θα βρω το θάρρος να κάνω την τομή;
Θα ξαναγυρίσω;
Θα αγαπάω το ίδιο;
Τι ρόλο θα παίξω στο νέο έργο;

Κι όλα αναρωτιέμαι:

Τι θα γινόταν αν έλεγα πραγματικά τι πιστεύω;

Στα βάθη του κενού μου

Leon Spilliaert, Moonlit Beach, 1908



...Κι όπως κυλώ στα βάθη του κενού μου,
σαν άστρο φλογερό στον άξονά του,
-δε νιώθω πια να ζει , παρά το Νου μου,
στην Απεραντοσύνη του Θανάτου...


Ν. Λαπαθιώτης, Θάνατος


Ένα ποστ του Μάρκου

Κι αν δε σε βλέπω δε σε ξεχνώ

Νικόλας Λύτρας, Ιστιοφόρο

Άσπρο φτερό στον ορίζοντα, περ'απ'τα μπλαβ'ακρωτήρια, το καίκι σκίζει την θάλασσα. Ουσία που δεν πιάνεται, έξω ή μέσα στον εαυτό μας, γάλα χυμένο, εκμαγείο, όλους τους χαρακτήρες αποτυπώνει ανύποπτη η θάλασσα, λουλάκι. Λάμπει ασημένια με μύρια ανοιχτά, χρυσά κι ορφυά σημάδια, πρώτη ζωή, πολύμορφη. Κάθε ρεύμα αισθήματος ρυτιδώνει ποικίλα την όψη της. Άλλοτε γαλήνια σαν το λάδι, από ριπή ανέμου αναταραγμένη, άλλοτε μυκάται αγιεμένη. Καθαρότατο βαθύχρωμο γυαλί καθρεφτίζει τον ουρανό. Εκεί που ο λογισμός πετά, αγριοπερίστερο...

Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, Ο μοναχός στη βρύση

Συντηρητικός Αναρχικός Ρομαντικός

Ο αγαπητός μου διαδικτυακός φίλος Cobden έγραψε εδώ ένα θαυμάσιο κείμενο για το λεγόμενο Ελαφρό τραγούδι, ένα είδος που αγαπώ πολύ.

Τον ευχαριστώ θερμά για την αφιέρωση των υπέροχων στίχων κι ας μου επιτρέψει από τις σελίδες αυτού του ιστοτόπου να του ανταποδώσω αυτή την ωραία του χειρονομία με τους στίχους ενός πολύ αγαπημένου μου τραγουδιού.


Το 'θελα κι’ εγώ σαν τρελή
το 'θελες κι’ εσύ πιο πολύ
κι’ έγινα παιδί μου για πάντα δική σου
Όμως ούτε το 'χα σκεφτεί
ούτε το 'χα ονειρευτεί
πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά
μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά
όλη μέρα γελάς λόγια λες τρυφερά
και γεμίζεις το σπίτι χαρά
Πόσο χαίρομαι που μ’ αγαπάς
πάντα κάπου τα βράδια με πας
και τις νύχτες ρωτάς αν κι’ εγώ σ’ αγαπώ
αλλά πια δεν μπορώ να τα πω

Βρίσκουμε τις μέρες μικρές
που περνούν γεμάτες χαρές
πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη
άλλο δεν προσμένω καλό
και μονάχα παρακαλώ
στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει

Μουσική: Κυπαρίσσης Γιάννης
Στίχοι: Γιαννακόπουλος Χρήστος

Κάνει ζέστη...

A woman who my mother knows
Came in and took off all her clothes.

Said I, not being very old,
'By golly gosh, you must be cold!'

'No, no!' she cried. 'Indeed I'm not!
I'm feeling devilishly hot!'

Roald Dahl, Hot and Cold

Αυτό το καλοκαίρι

Στην άμμο θα έβρισκα κοχύλια,
θα έκαιγε ο ήλιος
η θάλασσα θα ήταν ζεστή.
Θα φύσαγε ένα απαλό αεράκι
Θα ήταν τα μαλλιά μου βρεγμένα
το δέρμα σου αλμυρό

Θα έχει ζέστη, πολλή δουλειά, πολλή κούραση και τρέξιμο, ελάχιστες διακοπές.
Θα έχει εσένα.
Θα είναι ωραία.

Man with a knife

Jackson Pollock, Naked Man with Knife, ca. 1938-1940

"Ποτέ δεν τους άρεσε σ' εμένα το ότι πάντοτε και σε κάθε ευκαιρία τούς ανέλυα, πραγματικά ανενδοίαστα, μα είχα πάντοτε ένα ελαφρυντικό: ανέλυα πολύ περισσότερο τον εαυτό μου, δεν μου χαριζόμουν ποτέ, διαμέλιζα σε κάθε ευκαιρία τον εαυτό μου σε όλα τα συστατικά στοιχεία, καθώς θα έλεγαν, είπα μέσα μου στην μπερζέρα, με την ίδια αταραξία, με την ίδια χυδαιότητα, με την ίδια αμείλικτη μέθοδο. Έπειτα έμεναν από μένα τον ίδιο πάντοτε πολύ λιγότερα απ' όσα από κείνους, είπα μέσα μου."

Τόμας Μπέρνχαρντ, Ξύλευση. Ένας ερεθισμός (μτφ. Βασίλης Τομανάς).

Ένα ακόμη ποστ του Μάρκου.

Happy Thought

Happy Thought

The world is so full of a number of things,
I'm sure we should all be as happy as kings.

Robert Louis Stevenson, A Child's Garden of Verses, 1885

Κάθοδος

I felt a funeral in my brain,

And mourners, to and fro,

Kept treading, treading, till it seemed

That sense was breaking through.

And when they all were seated,

A service like a drum

Kept beating, beating, till I thought

My mind was going numb

And then I heard them lift a box,

And creak across my soul

With those same boots of lead, again.

Then space began to toll

As all the heavens were a bell,

And being, but an ear,

And I and Silence some strange Race

Wrecked, solitary, here.

Emily Dickinson, I Felt a Funeral in my Brain

ένα ποστ του Μάρκου

Norma

Yes, there was something special about me, and I knew what it was. I was the kind of girl people expect to find dead in a hall bedroom with an empty bottle of sleeping pills in her hand.

...και ένα ποίημα

“To the Weeping Willow”

I stood beneath your limbs
And you flowered and finally
clung to me,
and when the wind struck with the earth
and sand—you clung to me.
Thinner than a cobweb I,
sheerer than any—
but it did attach itself
and held fast in strong winds
life—of which at singular times
I am both of your directions—
Somehow I remain hanging downward the most,
As both of your directions pull me.

Ένα τηλεγράφημα...

Feb. 27th

Marilyn Monroe
Nurological Institute Clinic
Presbyterian Hospital
168th & Broadway
New York City, N.Y.

Dear Marilyn,

The best reappraisals are born in the worst crisis. It has happened to all of us in relative degrees. Be glad for it and don't be afraid of being afraid. It can only help. Relax and enjoy it. I send you my thoughts and my warmest affections.

Marlon

Στην άκρη του δρόμου

Itsuki no Komoriuta

(απόδοση: Π)

Θα μείνω μέχρι τις γιορτές
κι ύστερα πάλι θα χαθώ.
Aν φέτος πέσουνε νωρίτερα
κι εγώ θα φύγω πιο νωρίς.
Eίμαι φτωχούλης σα ζητιάνος.
Zητιάνος...
Eσείς είστε άνθρωποι καλοί,
μ' όμορφα ρούχα και ποδιές.
Mα εμένα αν τύχει και πεθάνω,
ποιός τότε θα με κλάψει;
Mόνο τζιτζίκια τραγουδάνε
πάνω στο λόφο εκεί στα πεύκα.
Mα δε θα είναι τα τζιτζίκια,
η αδερφούλα μου θα κλαίει.
Mην κλάψεις αδερφούλα
δεν το βαστάει η καρδιά μου.
Σαν έρθει να πεθάνω
δίπλα στο δρόμο να με θάψτε,
για να μπορεί κάθε διαβάτης
ν' αφήσει ένα λουλούδι.
Kαμέλιες θέλω νά'ναι.
Kι ίσως να πέφτει το νερό
ψηλά απ' τους ουρανούς.

Όταν ο Wynken, ο Blynken και ο Nod βγήκαν βόλτα με το μαγικό παπούτσι τους σ'αυτό το ιστολόγιο (εδώ), δεν φανταζόμουν με τι ψαριά θα γυρνούσαν!

Μου έφεραν πίσω ένα πολύ συγκινητικό Ιαπωνικό νανούρισμα που μετέφρασε ο αγαπητός φίλος Π και μου επέτρεψε να αναπαράγω εδώ σε χωριστή καταχώρηση. Τον ευχαριστώ.

Τι θράσος Θεέ μου!

Να θέλω να συνομιλήσω με τον Ansel...

Σκουπίδια;

Oderint, dum metuant

Το πρόσωπό σου, παγωμένο

Το πρόσωπό σου, παγωμένο, δεν το φοβήθηκα.
Σε κοίταξα στα μάτια, αναμετρήθηκα μαζί σου στα ίσια.
Σε κοίταξα στα μάτια, ώσπου το βλέμμα έριξες πρώτος εσύ.

Δεν το περίμενες.
Και πάγωσες.
Πάγωσες και αποσύρθηκες.
Έχασες πάλι.
Αποσύρθηκες.

Με κοιτάζεις;
Με κοιτάζεις.
Με βλέπεις;

Τι σκέφτεσαι τώρα πιά;
Ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει νόημα;
Εγώ το ήξερα.
Εσύ το έμαθες.

Σου εύχομαι να χαθείς στη λήθη. Να καταφέρεις να ξεχαστείς.
Να γίνεις ένα με την ουσία του κόσμου.
Αλήθεια, στο εύχομαι με αγάπη.
Σου εύχομαι να ξαναγίνεις τίποτα.

Έτσι, για καληνύχτα

Wynken, Blynken, and Nod one night
Sailed off in a wooden shoe ~
Sailed on a river of crystal light,
Into a sea of dew.

"Where are you going, and what do you wish?"
The old moon asked the three.
"We have come to fish for the herring fish
That live in this beautiful sea;
Nets of silver and gold have we!"
Said Wynken,
Blynken,
And Nod.

The old moon laughed and sang a song
As they rocked in the wooden shoe,
And the wind that sped them all night long
Ruffled the waves of dew.
The little stars were the herring fish
That lived in the beautiful sea ~
"Now cast your nets wherever you wish ~
Never afeard are we";
So cried the stars to the fisherman three:
Wynken,
Blynken,
And Nod.

All night long their nets they threw
To the stars in the twinkling foam ~
Then down from the skies came the wooden shoe,
Bringing the fishermen home;
'Twas all so pretty a sail it seemed
As if it could not be,
And some folks thought 'twas a dream they'd dreamed
Of sailing that beautiful sea ~
But I shall name you the fishermen three:
Wynken,
Blynken,
And Nod.

Wynken and Blynken are two little eyes,
And Nod is a little head,
And the wooden shoe that sailed the skies
Is a wee one's trundle-bed.
So shut your eyes while mother sings
Of wonderful sights that be,
And you shall see the beautiful things
As you rock in the misty sea,
Where the old shoe rocked the fishermen three:
Wynken,
Blynken,
And Nod.

Eugene Field, Wynken, Blynken and Nod; Dutch Lullaby, 1910.

Επάγγελμα;

Επιμελήτρια στο φανταστικό μουσείο μου.

Και συνεχίζω να περπατώ

Homo hominis lupus

Περπατώ μές στο δάσος ακόμη κι όταν ο λύκος είναι εδώ.
Προσπαθώ να τον αποφύγω, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.
Πολλές φορές ακούω τα ουρλιαχτά του από μακριά.
Μερικές φορές αισθάνομαι πίσω μου την ανάσα του. Δε γυρίζω το κεφάλι. Συνεχίζω να περπατάω.
Άλλες φορές πετάγεται μπροστά μου να με τρομάξει. Με τρομάζει.
Μου στήνει παγίδες. Κάποιες φορές πέφτω μέσα. Άμα πέσω, περιμένω λίγο, μετά σκαρφαλώνω με κόπο, βγαίνω και συνεχίζω να περπατάω.

Όταν με πιάνει, με στριμώχνει, με φοβίζει, με δαγκώνει.
Τρέχει αίμα. Το σκουπίζω.

Δε με τρώει, για να μπορεί να με ξανακυνηγήσει την άλλη μέρα.
Και έτσι συνεχίζω να περπατάω. Κάθε μέρα.

Μερικές φορές εύχομαι να με φάει να τελειώνουμε.
Αλλά τις πιό πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να τον σκοτώσω πρώτη εγώ.

Του νεκρού παιδιού

Πριν λίγες μέρες συζητούσαμε για το ποίημα του Neruda, Fable of the Mermaid and the Drunks, κανά δυό ποστ πιό κάτω, που μιλά για το Θάνατο της Αθωότητας.
Νόμιζα ότι χρησιμοποιούσε μεταφορές, υπερβολές, παρομοιώσεις, συμβολισμό.
Πόσο φρικτά κυριολεκτικό ήταν τελικά ε;


Φρικτά γεννήματα σάπιας κοιλιάς,
σκουλίκια που μισείτε τα πουλιά,
σκουλίκια
τι κρίμα που γεννιέστε και μεγαλώνετε έτσι,
που σέρνεστε ανάμεσά μας,
τι κρίμα που σας βρίσκουν άλλοθι, σας αθωώνουν, σας εφησυχάζουν,
γεννήματα μιας σάπιας μάνας,
καθρέφτες μιας σάπιας κοινωνίας,

πότε θα έρθει το τέλος που πρέπει;
ποιό είναι το τέλος που πρέπει;

Από δω ως την αιωνιότητα

Δυό σώματα που ενώνονται γυμνά,
Μόνα στην πολιτεία που κατοικούνε τα άστρα,
Εφευρίσκουν ακατάπαυστα την επιθυμία.
Δε βλέπονται όταν αγαπιούνται,
Ωραία ή φρικτά φλέγονται σαν δυό κόσμοι
Που συναντιούνται στον ουρανό κάθε χίλια χρόνια.
Μόνο στο λόγο, ανώφελο φεγγάρι, βλέπουμε
Πώς είναι τα δυο σώματά μας όταν αγκαλιάζονται,
Ενώνονται, φτύνουν, μαζεύουν, βράχοι που καταστρέφονται,
Αστέρια που μισούνται, αυτοκρατορίες που προσβάλλονται.
Θωπεύονται εφήμερα μέσα σε χίλιους ήλιους
Που θρυμματίζονται, φιλιούνται ώς με τα βάθη,
Πηδάνε σαν δυο λευκά δελφίνια την ημέρα,
Σαν μια και μόνη πυρκαγιά διασχίζουνε τη νύχτα.

Χόρχε Γκαϊτάν Δουράν, Ενώνονται γυμνά
(μετάφραση Ρήγας Καππάτος)