Vagaries

Έχω γράψει κι άλλοτε ότι θεωρώ το Κολωνάκι μιά πολύ σουρεάλ περιοχή της Αθήνας.

Προς επίρρωσιν της πεποίθησής μου αυτής αναδημοσιεύω την ανωτέρω φωτογραφία απο το blog της Katie, Antiquated Vagaries. Και η ίδια η Katie, οξυδερκέστατη παρατηρήτρια της νεοελληνικής πραγματικότητας, την χαρακτηρίζει "surreal". Όπως με πληροφορεί η ίδια, η φωτό είναι τραβηγμένη σε καφενείο του Κολωνακίου (Αριστοδήμου και Ξενοκράτους).

(Many thanks Katie!)

Η πιό αξιοσημείωτη εμπειρία των ολιγοήμερων διακοπών μας (κλισέ νο 1076) ήταν η επίσκεψη στο σπήλαιο της Θεόπετρας. Την συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους βρεθείτε να διασχίζετε τον κάμπο από τα Τρίκαλα προς την Καλαμπάκα. Το σπήλαιο είναι πλέον ανοικτό στο κοινό, με ώρες επίσκεψης 8-2.30, εύκολα προσβάσιμο από τον Τρικάλων-Καλαμπάκας.

Στο δεξί σας χέρι στην κατεύθυνση προς Καλαμπάκα, η Θεόπετρα, θεόρατη πέτρα, είναι ούτως ή άλλως ορατή από απόσταση, αλλά και η σήμανση από το δρόμο σαφέστατη. Μπαίνοντας στο ομώνυμο χωριό η άνοδος για το σπήλαιο είναι μόλις 1,7 χλμ, με πλατύ δρόμο. Το χαμηλότερο κομμάτι άσφαλτος, το ανώτερο βατός χωματόδρομος (μας έκανε εξαιρετικά θετική εντύπωση ότι ενώ επισκεφτήκαμε το σπήλαιο στις 1.30 μεσημέρι καθημερινής με 40 βαθμούς Κελσίου οι εργάτες της οδοποιίας συνέχιζαν την εργασία τους).

Ο νεαρός φύλακας του σπηλαίου είναι ευγενικός, πρόθυμος και εξαιρετικά κατατοπισμένος, χωρίς τις συνηθισμένες "πατάτες" και εξυπνάδες που εκτοξεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Το σπήλαιο δεν φιλοξενεί αξιοθέατα κινητά ευρήματα αλλά σου δίνει τη μοναδική δυνατότητα να ρίξεις μιά ματιά στη ζωή των ανθρώπων πριν 130.000 χρόνια. Εδώ εντοπίστηκε ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα που χρονολογείται ήδη από την Παλαιολιθική εποχή αλλά το εύρημα που συγκινεί περισσότερο είναι 4 αποτυπώματα παιδικών ποδιών δίπλα σε μιά μεσολιθική πυρά...

(εκλαϊκευμένα άρθρα της ανασκαφέως Ν. Κυπαρρίση Αποστολίκα εδώ και εδώ)

(Vivien Leigh, 1958)

Nov 2 1958

My dearest Larry–

This is the third letter I have written you today.

You must forgive the fact that I make quick decisions. I believe they are the only true and instinctively correct way for people such as I am to express their feelings.

Because I have had a day almost entirely on my own in bed & able to think without interruption of our whole situation I have come to the conclusion (a fearfully painful one) that a clean and ABSOLUTE break is the only path to follow.

So I intend to divorce you on the grounds of desertion–mental and physical–as soon as both out present chores in the theatre & television are over and we are in any case separated.

I did not want to have to do this until you had finished your work here but our telephone conversation tonight led me to think I was talking to a complete stranger–which is what you have CHOSEN to become.

Your first letter has made it almost impossible for me to carry out my present arduous contact but I shall persevere to the best of my strength and ability.

I think our lives will lie in quite different directions. I feel confident I shall make my own life–you have ALWAYS made yours. I am sorry if this upsets your plans.

(via)

Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια μετά, θα γυρίσω για λίγο στην πρώτη μου ανασκαφή. Περιμένω να δω με αγωνία αν θα αναγνωρίσω ίχνη της εργασίας του παιδιού που ήμουν τότε.

ADDENDA

Ένα λεωφορείο που ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Όχι στη δικιά μας Αθήνα. Archaeobus!

O Κήπος με τα Αγάλματα (του Έντεκα!)

Mια πολύ αξιέπαινη προσπάθεια: "Καμ γουίδ μι για να τη βρεις"

More Τales of the Unexpected (ευχαριστώ Transformers!)

POSTSCRIPTUM

Μμμμ, δεν ξέρω, αλλά εμένα το Ρουλάκι μου φαίνεται λιγάκι θυμωμένο. Εσείς τι λέτε;

Πες μου ποιόν αγαπάς αλήθεια;

Παρακολουθώντας την πρόσφατη εξέλιξη για την περικοπή του φιλμ του Κ. Γαβρά που προβάλλεται στο Μουσείο Ακροπόλεως, σκέφτομαι ότι ο κος Παντερμαλής εφόσον θέλει τα γένεια θα πρέπει να σπεύσει να προμηθευτεί και τα χτένια, ώστε ουδαμώς τον λυπάμαι (οι σύγχρονοι ρασοφόροι ξέρουν καλά από γένια, ας ρωτήσει να του πουν).

Η ουσιαστική αξία των ελληνικών αρχαιοτήτων που δεν έχουν την "τύχη" να προέρχονται από τον πολυφίλητο Παρθενώνα ή να εξυπηρετούν άλλως πως το εθνικιστικό μας φαντασιακό συνεχές είναι μηδαμινή.

Θεωρώ την συνομιλία Βλαστού - Τρομπούκη απολύτως ενδεικτική για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα αρχαία ακόμη και από τον λεγόμενο υπόκοσμο (τι όρος αλήθεια, λες και υπάρχει υπέρκοσμος). Τον παραθέτω εδώ, από εδώ, αφού ελάχιστα αναπαράχθηκε και ασφαλώς καθόλου δεν απασχόλησε το πλατύ ελληνικό κοινό που λατρεύει να μισεί τους κακούς Βρετανούς που μας στερούν τα μάρμαρά μας.

Ο διάλογος αφορά την λαθρανασκαφή του Τρομπούκη σε κάποια περιοχή έξω από το Αγρίνιο και την αγωνία του να διοχετεύσει τις αρχαιότητες στην αγορά (τις οποίες σε λίγα χρόνια θα ζητάμε απ'έξω με εθνικές εκστρατείες, με πανώ, διαμαρτυρίες, μέχρι και διαδικτυακά γκάλοπ στον Guardian, κλπ. κλπ.).

Τα εξυπνακίστικα σχόλια και οι επισημάνσεις δικά μου.

Τρομπούκης: Θες κανέναν για αρχαία να δώσω;
Βλαστός: Αρχαία;

(εδώ τα καλά αρχαία, αρχαία ωραία έχωωω)

Τρομπούκης: Ναι.

Βλαστός: Ασε, μην μπερδεύεσαι με μαλακίες. Πλάκα μου κάνεις;

(δεν αφήνουν κέρδη, πόσα να πάρει αυτός που τα βρήκε, πόσα ο μεσάζων, πόσα ο ομιλών, ίσα ο μπελάς τους)

Τρομπούκης: Τα 'χω βρει.
Βλαστός: Μην μπερδεύεσαι λέω μ' αυτά... (ακατάληπτο). Μεγαλύτερη μαλακία είναι αυτή, ξέρεις;

Τρομπούκης: Ξέρω.... (ακατάληπτο)

Βλαστός: Ε, εμένα θα μου πεις τώρα. Μην μπερδεύεσαι μ' αυτά.

Τρομπούκης: Και τι θα κάνω τώρα; Να τα πετάξω;
Βλαστός: Πες τους να πάνε να τα βάλουν στον κώλο τους αυτοί που τα 'χουνε... (ακατάληπτο). Κατάλαβες τι γίνεται;

(η θέσις που διαθέτουν δια τας ελληνικάς αρχαιότητας εν Ελλάδι οι ίδιοι οι Έλληνες)

Τρομπούκης: Ε, η δικιά μου τσάπα τα βρήκε.
Βλαστός: Α, η δικιά σου;

(ε, μα, τότε αλλάζει! από την παραγωγή στην κατανάλωση! φρέσκο πράγμα έχωωω!)

Βλαστός: Τι βρήκε; Βρήκε πολλά πράγματα;
Τρομπούκης: Βρήκε πολύ.

(εδώ κυρίες μου και κύριοι έχουμε την αξιολόγηση των αρχαιοτήτων σε ποσότητα και μάλιστα στο ουδέτερο. Το αρχαίον εστί πολύ, τύφλα να'χει ο Λυσίας)

Βλαστός: Σώπα ρε γίγαντα. Για κάτσε, τι βρήκε περίπου;

(η ανακάλυψη έλκει το ενδιαφέρον που της αρμόζει, ο φιλέρευνος Τρομπούκης ανέρχεται στο ύψος ενός γίγαντα στα μάτια του ομοτέχνου του)

Τρομπούκης: Εχω αύριο, θα σου 'χω τις φωτογραφίες, τώρα θα τα φτιάξω, θα τα καθαρίσω.


(ο φιλέρευνος Τρομπούκης, σαν αληθινός αρχαιολόγος, υπεκφεύγει και επιφυλάσσεται. Αποφεύγει να χαρακτηρίσει το εύρημά του. Αλλά και σαν αληθινός αρχαιοκόμος ενδύεται τον ρόλο του συντηρητή (γιατί την πονάει αυτός την Ελλάδα μας και δακρύζει στον εθνικό ύμνο και όλα) αλλά και του μελετητή που θα φωτογραφίσει με μεράκι και γούστο για να αναδείξει την αξία των αρχαιοτήτων)

Βλαστός: Ναι μη μου το στείλεις, μη μου το στείλεις με το κινητό. Τρελός είσαι;... (ακατάληπτο) τις φωτογραφίες POLAROID.
Τρομπούκης: Ναι, όχι από το κιν... όχι.

Βλαστός: Ναι, κατάλαβα.

(οι δύο ομότεχνοι συμφωνούν στην ανταλλαγή πληροφοριών και κυρίως φωτογραφιών αφού και ο αγοραστής δεν μπορεί να πάρει γουρούνι στο σακί, πρέπει να δει τι παίρνει)

Από εκεί και πέρα το πράγμα θα πάρει το δρόμο του. Κυριολεκτικά.

Όχι και τόσο απροσδόκητα

Ο Tim Walker φωτογραφίζει τον Burton και την Bonham Carter για τη Βρετανική Vogue.

Πέρασα όλη την προηγούμενη εβδομάδα με τη μαμά μου. Ο Θ. δούλευε πολύ, κουράστηκε πολύ και δεν έχω τρόπο πιά να τον ξεκουράσω, δεν έχω κέφι να τον κεφίσω. Απέμεινε πιά μόνος του να παλεύει. Τέλος πάντων. Ήταν περίεργα που μέναμε πάλι τόσες ώρες με τη μαμά μου. Ώρες-ώρες άβολα, ώρες-ώρες τόσο γνώριμα. Κάποια στιγμή εκεί που ράβαμε μαζί κουρτίνες, σκέφτηκα την πιό κατάλληλη υπόκρουση. Έβαλα να παίζουν όλα τα dvd της Λωξάντρας. Κι όταν κουραστήκαμε φτιάξαμε καφέ και ψήσαμε χαλβά.

Παρά το ότι κινούμαι πιά μονίμως μέσα στην κατσαρόλα μου με πιάνει πότε-πότε μιά διάθεση φιλοπαίγμων, μιά διάθεση να σκανδαλίσω και τότε αρχίζω να παρεμβάλω μέσα στα σοβαρά τα θεωρούμενα ασόβαρα. Παρηγοριέμαι όταν θυμάμαι τον Καβάφη. Μέχρι στιγμής έχω ανακοινώσει δύο τουλάχιστον συμμετοχές σε συνέδρια με τέτοιους ημισοβαρούς τίτλους. Εχτές σκεφτόμουν να παρεμβάλω μέσα στην οπτική παρουσίαση εξώφυλλα περιοδικών κόμικ που βρήκα εδώ. Ως το τέλος ποιός ξέρει τι άλλο θα σκεφτώ.

Οι γείτονες απέναντι ακούνε διαρκώς δημοτικά με κλαρίνο-κάνει ζέστη-κάνει ανυπομονησία-πουλάκι ξένο ξενιτεμένο-κάνει θλίψη-το φεγγάρι κάνει κύκλο στης αγάπης μου τον κήπο-

Ένα από τα πιό αγαπημένα μου blog. Το διαβάζω χωρίς να με αφορά, αισθάνομαι σχεδόν ενοχή, σαν να κατασκοπεύω τη ζωή άλλων ανθρώπων. Αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη. Δεν θυμάμαι να έχω αφήσει ποτέ μήνυμα, δεν νομίζω να τόλμησα, πάλι δεν ξέρω.

Jugend


Θα αποφύγω τη θάλασσα. Δι'ευνοήτους λόγους. Θα πάρω τα βουνά. Θα πάρω τα φαντάσματά μου και θα πάμε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Κι αν όλα πάνε καλά, μπορεί να περάσουμε καλά, να γυρίσουμε λίγο πιό καλά απ'ότι φεύγουμε. Ναι, καλά...


Peter Liepmann


Μιά παλιά ιστορία

Ο μεγάλος μου φόβος ήταν πάντα η κατάρρευση. Η αποκάλυψη. Η πτώσις του προκαλύματος.
Κάτι λέει, αυτό φοβόμουν πάντα, κάτι άγνωστο, θα έκανε όλο το οικοδόμημα να καταρρεύσει, όλα θα έπεφταν κάτω σαν τραπουλόχαρτα, θα έπεφταν σαν δαρμένα από δυνατή βροχή.
Κι εγώ λέει θα αποκαλυπτόμουν όχι γυμνή, όχι απλώς γυμνή, αλλά τραυματισμένη, με όλες τις πληγές χαίνουσες, πληγές κακοφορμισμένες, με φλεγμονές πολυκαιρισμένες. Αηδιαστικά θλιβερή, πάντως άρρωστη. Και μετά θα είμαι άρρωστη αλήθεια.

Tales of the Unexpected

I lived with visions for my company
Instead of men and women, years ago,
And found them gentle mates, nor thought to know
A sweeter music than they played to me.
But soon their trailing purple was not free
Of this world's dust, their lutes did silent grow,
And I myself grew faint and blind below
Their vanishing eyes. *

They hail me as one living,
But don't they know
That I have died of late years,
Untombed although?

I am but a shape that stands here,
A pulseless mould,
A pale past picture, screening
Ashes gone cold. **

photographs via Unexpected tales

* E. Barrett Browning, Sonnet XXVI, Sonnets from the Portoguese, 1850

** Thomas Hardy, The Dead Man Walking, Time's Laughingstock's and Other Verses, 1909

Οι ανάγκες της ψυχής

Είμαι τόσο ψυχαναγκαστικό άτομο που διαβάζω ξανά το προηγούμενο βιβλίο της Ζυράννας για να έχω την καλύτερη δυνατή συνέχεια για το Πάθος Χιλιάδες Φορές. Δεδομένου του όγκου των δύο τόμων και το γεγονός ότι πλέον διαβάζω μόνον πριν κοιμηθώ προβλέπω να ξεμπερδεύω με τη Ζατέλλη κατά Αύγουστο μεριά. Δεν'κακό, σκέφτομαι από την άλλη.
Αυτό θα είναι το καλοκαίρι της Ζ.Ζ.

Βρέχει τόσο πολύ κάθε μέρα, τόσο μανιακά, τόσο επίμονα και αφοσιωμένα. Νερό, πολύ νερό, πολλές βροντές. Νερό, πολύ νερό.

Μα και βέβαια δεν είναι καλοκαίρι.

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν τέλειο. Κάναμε διακοπές στο σπίτι μας με έναν πολύ αγαπητό μας φίλο. Γέλια, πολύ φαγητό, πειράγματα, σοβαρές συζητήσεις, γέλια, ένα ταξίδι στα θαύματα και τα τραύματα της δεκαετίας του '80, σχέδια για άλλα ταξίδια, ξύδια.

Μέχρι και το "Βία και Κτηνωδία Αθήνα 2004" του Φωκίωνα Μπόγρη είδαμε, αλλά οφείλω να πω ότι αμφιβάλλω κατά πόσον γυρίστηκε το 2002 (με συμπληρωματικές σκηνές το 2004) όπως ισχυρίζεται ο σκηνοθέτης. Είναι τουλάχιστον προ της 1-1-2002 εφόσον αναφέρονται ποσά σε δραχμές (π.χ. 500 καφετιά), ενώ οι ενδυματολογικές επιλογές (π.χ. το ζακάρ πουλόβερ του αστυνόμου Νότη, οι μπότες της Άντζελας, κλπ.) χρονολογούνται ασφαλώς πολύ παλαιότερα).

Μα, διδάσκεται ο πολιτισμός;

Cultural rodeo

H καταπληκτική πτυχιακή εργασία της Eleanor Stewart στο Glasgow School of Art κάνει το γύρο του κόσμου μέσω YouTube.

Η ίδια έχει και blog με περισσότερα δείγματα της δουλειάς της (αν και όχι αρκετά). Eleanor, if you're reading this: you rock!

Η Ε' Ιστοσυνάντηση Ποιητικής Μετάφρασης άρχισε!

Προθεσμία υποβολής μεταφράσεων οι αρχές του Σεπτεμβρίου.

(note to self: να μην ξεχάσω!)

Ο Πρόβατος ξετρύπωσε μιά καταπληκτική διαφήμιση της Levi's ενόψει της αυριανής επετείου της Αμερικανικής ανεξαρτησίας. Ανεξάρτητα αν σας αρέσει η όχι, ΔΕΙΤΕ την ή μη μόνον για να ΑΚΟΥΣΕΤΕ την φωνή που διαβάζει το ποίημα America. Πιστεύεται ότι πρόκειται για τον ίδιο τον ποιητή Walt Whitman σε ηχογράφηση του 1888.

Περισσότερα για την εκπληκτική αυτή ηχογράφηση εδώ.

America

Centre of equal daughters, equal sons,
All, all alike endear'd, grown, ungrown, young or old,
Strong, ample, fair, enduring, capable, rich,
Perennial with the Earth, with Freedom, Law and Love,
A grand, sane, towering, seated Mother,
Chair'd in the adamant of Time.

από τη συλλογή Leaves of Grass

Στην ίδια ιστοσελίδα του αρχείου Whitman μην λησμονήσετε να φυλλομετρήσετε μιά σχετικώς άγνωστη πτυχή της ζωής του ποιητή: αγαπούσε πολύ να φωτογραφίζεται, γι'αυτό και υπάρχει πλήθος φωτογραφικών του πορτρέτων.

Η φωτογραφία που αναδημοσιεύω εδώ είναι από την εποχή της ηχογράφησης. Ο Whitman ήταν τότε περίπου 70 ετών.

Την ίδια εποχή γράφει αυτό

Queries to my seventieth year

Approaching, nearing, curious,
Thou dim, uncertain spectre—bringest thou life or death?
Strength, weakness, blindness, more paralysis and heavier?
Or placid skies and sun? Wilt stir the waters yet?
Or haply cut me short for good? Or leave me here as now,
Dull, parrot-like and old, with crack'd voice harping, screeching?

Μικροβιολογική οπτική

Τα χέρια μου μυρίζουν χλωρίνη. Πρωί-πρωί μάλωσα με τα μικρόβια. Καλά να πάθω. Η μυρωδιά της τώρα κυκλοφορεί μέσα μου, με μαλώνει, με εκνευρίζει, αρνείται να με εγκαταλείψει.

Ο πάγκος με τις κουρτίνες στη λαϊκή της γειτονιάς μου θυμίζει σκηνή σε τσίρκο, νομάδικη τέντα, την υφασμάτινη κλίνη ενός σεϊχη. Σε κάθε περίπτωση η πρώτη παρόρμηση είναι να ορμήσω πάνω στα τυλιγμένα υφάσματα, να τα σκορπίσω, να ξαπλώσω μέσα τους.

Ο Ιούδας ΜΕΣΑ στην εποχή του.



Δεν ξέρω αν υφίσταται η έννοια του ατομικού μποϋκοτάζ, αλλά μπορώ να σας βεβαιώσω για την μηδενική αποτελεσματικότητά του. Εξακολουθώ να μην αγοράζω φράουλες Μανωλάδας. Κι επειδή όλο αυτόν τον καιρό δεν βρίσκω φράουλες από αλλού, ε, έχω να φάω φράουλες πάνω από έναν χρόνο. Ούτε γρανίτες, ούτε τίποτα. Αρνούμαι, δεν μου πάει.


Και πόσο καλά κάνω...




Είναι ιδέα μου ή όντως η Μαρία Μπακοδήμου είναι φτυστή η Δούκισσα σε νεανική ηλικία;

Διαβάζουμε στο κρεββάτι.

Πες μου τι διαβάζεις αυτή τη στιγμή;

"Αυτά είναι ανοησίες, δεν υπάρχει δραστηριότητα, μπήκες στη μέση ο Ραζουμίχιν. Δύσκολα αποκτάει κανείς την ικανότητα της δραστηριότητας - δεν πέφτει από τον ουρανό. Κι εμείς έχουμε ξεσυνηθίσει από κάθε δραστηριότητα εδώ και διακόσια τόσα χρόνια... Οι ιδέες, φυσικά, κυκλοφορούν, γυρίζει και λέει στον Πιότρ Πετρόβιτς, και υπάρχει η διάθεση για το καλό, έστω και παιδική. Και τιμιότητα θα βρεις, μόλο που γέμισε ο τόπος από απατεώνες, και έτσι κι αλλιώς, λείπει η δραστηριότητα! Στηρίζεται σε δεκανίκια!"

Δεν είναι καλοκαίρι μέχρι αποδείξεως του εναντίου

Έξω αυτή τη στιγμή μαζεύει σύννεφα βροχής και μπουμπουνίζει...

Μπουμπούνισε και χτες εξαιτίας μου, αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία.

Δεν έχει έρθει βέβαια το καλοκαίρι. Δεν ξεγελιέμαι εγώ από τις θερμοκρασίες. Κι ίσως-ίσως να μην έρθει φέτος.

(άλλωστε δεν έχει αρχίζει να προβάλλεται το Ρετιρέ...)

4.2010.dk baby!

Ο Θ. μου έκανε δώρο το Μαγεμένο Χωριό! Pure magic!

(δεδομένου ότι ο Θ. μου κάνει δώρα κατεξοχήν όταν είμαι στενοχωρημένη για να χαρώ, τον Ιούνιο νομίζω οτι ξεπαραδιάστηκε...)

Αγάπη, το ξεχαρμάνιασμα στις δημόσιες υπερεσίες απαγορεύτηκε εδώ και 150 χρόνια. So ΝΟΤ 21st century.

Στην πολυκατοικία μας μένει μιά οικογένεια Αιγυπτίων. Πολύτεκνη. Όταν αποφασίζουν να φωνάξουν ο ένας στον άλλον έχεις μιά ανεπανάληπτη αίσθηση εξωτισμού: Μουσταφά! Αμπντέλ! Χάννα!

Ως γνήσια κοιλιόδουλο πλάσμα και γνωστή αμετανόητη γλυκατζού προμηθεύτηκα φέτος και παγωτομηχανή. Πλέον βήχω ασύστολα διότι έχω ήδη καταναλώσει άπειρες ποσότητες παγωτού.

Θυμήθηκα τον Ξενόπουλο και μιά επιφυλλίδα του στη Διάπλασι των Παίδων και για να μην πάθετε κι εσείς καλά μου παιδάκια ό,τι έπαθα εγώ, ιδού οι σκαναρισμένες συμβουλές του "Φαίδωνα" για τα φυσικά παγωτά !

Στο Star Trek V ο Sybok, ετεροθαλής αδελφός του Spock, φέρνει όλους τους επιβαίνοντες του Enterprise σε επαφή με τον "ενδότερο πόνο" τους, με την ενοχή τους, το παράπονο που όλοι κρύβουν κάπου βαθιά μέσα τους. Η διαδικασία λειτουργεί για όλους θεραπευτικά και φέρνει τη γαλήνη.

Μόνος ο Kirk αντιστέκεται και αρνείται να "κοιτάξει πίσω". Όταν ακόμη και ο γιατρός McCoy τον ενθαρρύνει, "Jim, try to be open about this", o Kirk ξεσπά "About what? That I've made the wrong choices in my life? That I went left when I should've gone right? I know what my weaknesses are. I don't need Sybok to take me on a tour of them" και συνεχίζει προς τον γιατρό: "Dammit, Bones, you're a doctor! You know that pain and guilt can't be taken away with the wave of a magic wand. They're things we carry with us - the things that make us who we are. If we lose them, we lose ourselves. I don't want my pain taken away. I need my pain".

Έχει δίκιο ο Kirk;

Έξω από το δέρμα

Του πήρε 50 χρόνια, αλλά επιτέλους χθες βράδυ ο Michael Jackson δραπέτευσε από το δέρμα του που μισούσε τόσο. Έτσι, σχεδόν ξαφνικά. Άφησε πίσω το λευκό πουκάμισό του.

Χτες τη νύχτα έμεινα να παρακολουθώ στο CNN τη μουδιασμένη Αμερική και τις αντιδράσεις της. Καλώς-κακώς η παρουσία του έχει απολύτως σφραγίσει μουσικά τα ακούσματα της εφηβείας μου. Δεν νοείται δεκαετία του '80 χωρίς τον Michael Jackson. Κι έτσι στα 37 μου έπρεπε να μείνω να χαζεύω και να σκέφτομαι ως τις 3 το πρωί.

Ο Jackson ήταν όντως ένα περίεργο φαινόμενο. Δεν ήταν ποτέ όμορφος άνδρας, πολύ περισσότερο όταν άρχισε να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία, κι έτσι μπορούσε να καυχάται ότι ο περισσότερος κόσμος τον παρακολουθούσε μόνο για τη μουσική του. Μιά μουσική ιδιαίτερη, πιό πολύ μιά ερμηνεία ιδιότυπη, συνοδευόμενη από τις trademark χορευτικές κινήσεις του. Όπως και να είχε, έτρεξα κι εγώ να αγοράσω την κασέττα του Thriller που βγήκε το 1982! Ένα πολύτιμο λάφυρο. Η απόδειξη ότι υπήρξα 10 χρονών υπάρχει ακόμη μέσα σε ένα κουτί στην αποθήκη μας...

Θα ήθελα αυτό το ποστ να είναι μόνο για την μουσική του, αλλά βεβαίως δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό.

Ο Jackson βγαίνοντας από τα ψευτικά νέφη των βιντεοκλίπ του εισέβαλε στο δύσοσμο νέφος των κατηγοριών για παιδεραστία.

Ποιός ξέρει τι είδους άνθρωπος ήταν τελικά, πώς παγιδεύτηκε μέσα στα πλαστικά χειρουργεία, γιατί γύρευε να διορθώσει την παιδική του ηλικία καταστρέφοντας την παιδική ηλικία άλλων παιδιών, τι είδους σχέση είχε με τα δικά του παιδιά.

Και παραμένει απορίας άξιο, αλλά τελικά απολύτως ενδεικτικό για την εποχή μας και τον κόσμο που ζούμε, πώς ένας άνθρωπος με τόσα καταφανώς σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα κατόρθωσε τόσα πολλά πράγματα στη ζωή του. Ίσως, το κυριώτερο, να μην δικαστεί ποτέ γιά τα φρικτά που του καταμαρτυρούσαν.

Η κατσαρόλα με τα μακαρόνια

Η τηλεόραση εμέσει την 'αηδία της χρονιάς'. Την κλείνω πάραυτα και φωνάζω τον Michael Nyman να καθαρίσει το σπίτι μου. Φέρνει την έγχορδη μελωδία του The End of the Affair και κάνει ό,τι μπορεί. Εγώ τρέχω στην κουζίνα.

Αυτή την εποχή ζω στον πάτο μιάς κατσαρόλας γεμάτης μακαρόνια. Όπου και να γυρίσω βλέπω τα πλοκάμια τους, είναι γύρω μου, κάτω από τα χέρια μου, μέσα στα μαλλιά μου. Αναδύουν την οικεία μυρωδιά του βρασμένου υδατάνθρακα. Δεν προσπαθώ καθόλου να σκαρφαλώσω στην άκρη της κατσαρόλας. Μόνο αναδεύομαι πότε-πότε και κοιτάζω προς τα πάνω.

Βλέπω τον κόσμο με την άβολη θέαση της παιδικής ηλικίας, από κάτω προς τα πάνω, κι αυτό αναπόφευκτα προκαλεί παιδικές αντιδράσεις. Δέος, φόβος, υπέρμετρη χαρά, αυθόρμητη έκφραση, ξαφνική θλίψη, παράλογες σκέψεις. Ο κόσμος των μεγάλων παρέμεινε για μένα εν πολλοίς ένα μυστήριο. Τα παιχνίδια τους εξακολουθούν να έχουν άγνωστους κανόνες, οι συμβάσεις τους με ενοχλούν, δεν μπορώ να διαβάσω τα συναισθήματά τους. Υπάρχουν μεγάλοι που δεν με παίζουν. Υπάρχουν μεγάλοι που δεν θέλω να τους παίζω.

Ο Nyman μου λέει ότι είναι ηλίθιο εκ μέρους μου να κρύβομαι έτσι, αν και με συμπονά. Θέλω τη συμπόνια σου Michael. Θέλω την προσοχή σου. Δεν θέλω τις παρατηρήσεις σου. Ούτε την κριτική σου. Το καπάκι κλείνει. Θα κάνω ό,τι θέλω. Τα μακαρόνια κουνιούνται καθησυχαστικά. Κάνει μιά ευχάριστη ζέστη.

Η μουσική ακούγεται από το διπλανό δωμάτιο.

Βγες από 'κεί.

Όχι δεν βγαίνω είπα.

Θα κάτσω εδώ, μέσα στα μακαρόνια, θα γλιστράω ανάμεσά τους, θα ρουφάω τους ατμούς τους, θα κλείνω τα μάτια να ακούω τη μουσική, θα κοιμηθώ, θα ξεκουραστώ.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που ζουν πάνω στο μάτι της κουζίνας μέσα στις κατσαρόλες τους. Σε κάθε περίπτωση το συστήνω. Είναι μιά πολύ καλή κρυψώνα. Κανείς ποτέ δεν σκέφτεται να σηκώσει το καπάκι και να ψάξει εκεί μέσα.

Το τραγούδι της αυτοπεποίθησης

Phenomenal Woman

της Maya Angelou

Pretty women wonder where my secret lies.
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them,
They think I'm telling lies.
I say,
It's in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It's the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can't touch
My inner mystery.
When I try to show them
They say they still can't see.
I say,
It's in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Now you understand
Just why my head's not bowed.
I don't shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It's in the click of my heels,
The bend of my hair,
the palm of my hand,
The need of my care,
'Cause I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Οι τρεις ζωές της Καλλίτσας Γιαννοπούλου-Τσιάκα

Η κα Καλλίτσα Γιαννοπούλου Τσιάκα, πρόσωπο υπαρκτό, είναι ένας άνθρωπος απολύτως μαγικός, ένας άνθρωπος που έχει ζήσει ως τώρα τρεις ζωές.

Η Πρώτη Ζωή

Στην πρώτη ζωή της η κα Καλλίτσα -ας μου επιτραπεί η οικειότητα, αν και δεν έχω την τιμή της προσωπικής γνωριμίας- υπήρξε φιλόλογος-ιστορικός και εργάστηκε επί σειρά ετών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνταξιοδοτήθηκε ως "επίτιμη Διευθύντρια της Διεύθυνσης Δημοσιευμάτων και Εκδόσεων των του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών».

Πράγματι, μια μικρή σχετική έρευνα στο διαδίκτυο, όχι μόνον επιβεβαιώνει την πληροφορία αυτή, αλλά επιπλέον φωτίζει μια ακόμη πλούσια πτυχή αυτής της Πρώτης Ζωής της κυρίας Καλλίτσας. Ως φαίνεται από το συνήθως ανεπαρκές για σχετικά ζητήματα σύνολο των ελληνικών ιστοσελίδων, η κυρία Καλλίτσα υπήρξε εναργέστατη ερευνήτρια-φιλόλογος με συμμετοχές σε πολλά σημαντικά συνέδρια, παρουσιάσεις βιβλίων, κλπ.

Σημειώνω εδώ δειγματοληπτικά παραπέμποντας στις σχετικές ιστοσελίδες:

ομιλία με τίτλο "Γεράσιμος Μικρογιαννανίτης" στο 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Θρησκευτικής Ποίησης, Θεολογικού Λόγου και Μέλους, Μητρόπολη Αττικής, εδώ

ομιλία με τίτλο "Η Επισκοπή Λιτζάς και Αγράφων κατά την Τουρκοκρατία" στο τριήμερο συνέδριο Τα Άγραφα στη Διαδρομή της Ιστορίας, εδώ

ομιλία με τίτλο «Στις πλαγιές του Τυμφρηστού: Μερκάδα – Μαυρίλλο – Νεοχώρι» στο Ε' Ονοματολογικό Συνέδριο "Ονοματολογικά Φθιώτιδος", Λαμία 3-5 Οκτ. 2008, εδώ

ομιλία με τίτλο "Οι Δελφικές εορτές-Άγγελος Σικελιανός", στο 1ο Διεθνές Συνέδριο για τον Ελληνικό Πολιτισμό, εδώ

ομιλία με τίτλο "Το Καρπενήσι στην αρχή και το τέλος του 20ου αιώνα", εδώ

παρουσίαση του βιβλίου του Ι. Τσάτσαρη, "Ο Άνθρωπος στην Άγνωστη Πορεία του - Η Αποκάλυψη", 15-6-2005, εδώ

παρουσίαση βιβλίου του Ι. Τσάτσαρη, "Το Επόμενο Βήμα της Δημιουργίας - Η Αποκάλυψη", 7-2-2003, εδώ

Η Δεύτερη Ζωή

Επιπλέον της ερευνητικής δραστηριότητας στην Πρώτη της Ζωή, η κυρία Καλλίτσα έζησε μιά δεύτερη ζωή. Είναι σημαντικότατη ποιήτρια με διεθνείς διακρίσεις. Παρά το απογοητευτικό γεγονός ότι το κατά τα άλλα εξαιρετικά ενημερωμένο biblionet αγνοεί προκλητικά το έργο της, η κυρία Καλλίτσα έχει εκδόσει πλήθος ποιητικών συλλογών, που έγιναν θερμότατα δεκτές από την σύγχρονη φιλολογική κριτική.

Ενδεικτικά, αντιγράφω εδώ την κριτική του αρθρογράφου Γιάννη Καραβίδα από τον 'Ριζοσπάστη' της 1ης Ιούνη (sic) για την ποιητική συλλογή "Λυρικά"

Είναι πράγματι «Λυρικά» τα ποιήματα της Καλλίτσας Τσιάκα - Γιαννοπούλου. Φθόγγοι πουλιών, που ανεβάζουν μέσα απ' την καρδιά της μια «προσευχή» στην Αγάπη: «Είναι μια δέσμη μουσική/ που κλείνει μέσα σ' όλα τα στολίδια/ το μαγικό με το απίστευτο».

Για την ποιήτρια, ο έρωτας είναι το «νυχτολούλουδο», που αποπνέει «το πιο όμορφο όνειρο». Καθώς στοχάζεται και φιλοσοφεί πάνω στην ομορφιά της ζωής, πείθει ότι αγάπη είναι η ελευθερία του δίκιου κι όχι η καταπίεση του ενός προς τον άλλο: «Θέλω την αγάπη σου,/ χρειάζομαι τον έρωτά σου (...) Ομως και το δικό μου βήμα τ' αγαπώ,/ τον δικό μου προορισμό,/ την ελευθερία μου/ συντονισμένη με το δικό σου αγκάλιασμα».

όλη η κριτική εδώ

Το 2005 στο διαγωνισμό Σικελιανά η ποίητρια έλαβε το δεύτερο βραβείο στην κατηγορία Ποίηση Αυτογνωσίας με το ποίημα "Μεγαλώνοντας ένα παιδί".

Δεν είναι όμως τυχαίο ότι η αξία της ποίησης της κας Καλλίτσας αναγνωρίζεται περισσότερο διεθνώς παρά εγχωρίως.

Η κα Καλλίτσα βραβεύθηκε στην φίλη χώρα Ιταλία με το πρώτο βραβείο στον διεθνή διαγωνισμό ποίησης ματος της Ponte Negra, μία είδηση που δυστυχώς πέρασε στα "ψιλά" των ελληνικών εφημερίδων...

Το σημαντικότερο: η κα Καλλίτσα Γιαννοπούλου-Τσιάκα θεωρείται εκπρόσωπος της γενιάς του '70, σύμφωνα με την σχετική παρουσίαση της ιστοσελίδας του καθηγητή νεοελληνικής φιλολογίας Angel Martinez Fernandez στο Πανεπιστήμιο La Laguna της Ισπανίας. Ο καθηγητής Fernandez της κάνει ένα μικρό αφιέρωμα, παραπέμποντας ενδεικτικά στο ποίημά της Δε θέλω που πραγματεύεται τόσο αισθαντικά το θέμα του θανάτου.

η Τρίτη Ζωή

Στην τρίτη ζωή της, η κα Καλλίτσα αποφάσισε να υπηρετήσει τα κοινά. Κατέβηκε ως υποψηφία βουλευτής με το κόμμα της Δημοκρατικής Αναγέννησης του Στέλιου Παπαθεμελή στην εκλογική περιφέρεια της Β' Αθηνών στις εκλογές του 2007, αλλά δυστυχώς δεν εξελέγη.

Παρόλον τούτο συνεχίζει τον καλό αγώνα, παρεμβαίνοντας στα κοινά μέσω του δημοσίου λόγου και διαλόγου.

Βλ. ενδεικτικά το άρθρο της "Η διαλεκτική των αξιών σήμερα", στο περιοδικό του κόμματος Πολιτική Ενημέρωση, εδώ.

Αξίζει παρεμπιπτόντως να ρίξετε μιά ματιά στο περιοδικό του κόμματος, το οποίο βρίθει χρήσιμων πληροφοριών, όπως η παραίνεσις εις τους νέους να "προχωρήσουν στη δημιουργία brogspot, ή facebook ή myspace στο διαδίκτυο (internet), έτσι ώστε να ανοιχτεί ένας ευρύτατος διάλογος τόσο για τα εθνικά όσο και για τα κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία". Παρομοίως εις το site του κου Παπαθεμελή μην λησμονήσετε να διαβάσετε την ανοικτή επιστολή που απευθύνει η 27χρονη "Αλεξία" εις τους όλους εμάς τους bloggers. Διάμαντι ανεκτίμητο!

Η Τέταρτη Ζωή;

Η κα Καλλίτσα Γιαννοπούλου-Τσιάκα έγινε ευρέως γνωστή από την συχνότητα του τηλεοπτικού διαύλου Extra 3, πιο συγκεκριμένα ως μέλος της ομάδας τακτικών προσκεκλημένων σχολιαστών της εκπομπής Ταλέντα Made in Greece.

Η εκπομπή προβάλλεται κάθε Σάββατο βράδυ στις 12:30, (αμέσως μετά την τηλεοπτική δημοπρασία χαλιών της κας Μοιραράκη, και ασχολείται με ζητήματα κοινωνικά, ψυχαγωγικά, επικαιρότητας, κλπ. Το Ταλέντα made in Greece επιμελείται και παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Φίλιππος Καμπούρης πλαισιωμένος από μια πλειάδα αστραφτερών προσωπικοτήτων από το χώρο της δημοσιογραφίας (Ιωάννα Δεμέντη, κα Καλοσκιάμη, κ.α.)και της τέχνης (Ανδρέας Ευαγγελόπουλος, Γιώργος Σταυρόπουλος, Εύη Κρανιδέλη, Καλή Φέρρη, Σφακιανάκης, Βασ-Βας, κ.α.).

Η κυρία Γιαννοπούλου-Τσιάκα, η κυρία Καλλίτσα, όπως πιο οικεία είθισται να αποκαλείται και στην εκπομπή, αντιπροσωπεύει με την παρουσία της τον κόσμο του πνεύματος. Στη γνωστή ιστοσελίδα youtube αφθονούν τα σχετικά βίντεο για όσους θα ήθελαν να την γνωρίσουν καλύτερα

(βλ. ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ)

Εν κατακλείδι

Η γλυκύτατη κα Καλλίτσα αποτελεί ένα αληθινά αντιπροσωπευτικό δείγμα του ελληνικού πνεύματος. Η διαδρομή της μέσα από τις διάφορες ζωές της συμβολίζει με τον καλύτερο τρόπο την διαδρομή του σύγχρονου έλληνα ακαδημαϊκού διανοητή. Δεν περιορίζεται στον ακαδημαϊκό κόσμο, αλλά δίνει διέξοδο στις ευαισθησίες του μέσω της υψηλής ποίησης και ταυτόχρονα, υπηρετώντας το υψηλότατο ιδανικό της προσφοράς, επιχειρεί να επιστρέψει στην κοινωνία μέσω της πολιτικής παρουσίας ακολουθώντας τις επιταγές του Αριστοτέλη.

Θα κλείσω την αφιερωματική αυτή παρουσίαση δανειζόμενη την διεισδυτική παρατήρηση του Γ. Καραβίδα από τον Ριζοσπάστη, που ενστικτωδώς σχεδόν, διάβασε την πορεία ζωών της κας Καλλίτσας και αναγνώρισε την υπερφυσική φύση της.

"Η Κ. Τ. - Γ. δε φοβάται το χρόνο. Απεναντίας, τον προκαλεί για να νιώσει πληρότητα που την ταυτίζει με την ευτυχία. Οταν περάσει ο χρόνος, τότε θα 'ναι κερδισμένος απ' την ίδια:

Πότε θα 'ρθει εκείνη η στιγμή

να νιώσω ευτυχισμένη

απ' τα χρόνια;

Πότε θα μεγαλώσω τόσο

που να αισθανθώ γυναίκα τρυφερή

γεμάτη ωραία πίκρα;"

Αναζητώντας τον χαμένο κόπο

Είναι μιά βδομάδα που καταπίνω το άγχος και τη στενοχώρια μου, όπως ακριβώς πρέπει να κάνω. Ακολουθώ όλη την τελετουργία της περίστασης. Απέφυγα να γράψω εν βρασμώ στο blog, πήγα κομμωτήριο, θύμωσα, έκλαψα, πέταξα και το ρολό χαρτί της κουζίνας στο πάτωμα (είναι το μόνο ενεργητικό ξέσπασμα θυμού που επιτρέπω στον εαυτό μου) και τώρα νιώθω να γλυστράω στην πιό ύπουλη περίοδο. Αυτή στην οποία φαίνεται ότι δεν στενοχωριέμαι πιά, δεν δείχνω τίποτα, δεν εξωτερικεύω πιά τίποτα.

Επειδή κι εγώ η ίδια φοβάμαι να περάσω στην περίοδο αυτή, την πολεμάω αυτή τη στιγμή ψυχαναγκαστικά γράφοντας κάτι, ο,τιδήποτε, αυτά εδώ τα λόγια στο blog.

Δεν με νοιάζει να επαναλάβω εδώ γιατί και πώς προκλήθηκε η στενοχώρια μου. Βαριέμαι και να τα γράφω και πλέον και να τα λέω. Το μότο που επαναλαμβάνω συνεχώς είναι το "κάθε εμπόδιο για καλό". Το λέω συνέχεια, σε φίλους, γνωστούς, συγγενείς, στον Θ., στην Ρ., τόσο συχνά, που φοβάμαι πώς κάποιος από όλους τους θα καταλάβει οτι δεν το εννοώ.

Από την άλλη υπήρξα πάντοτε πολύ καλή ηθοποιός, με πολύχρονη πείρα, μπρίο και ζωντάνια, δεν πέρναγα καλά στα παρασκήνια αλλά αυτό ποτέ δεν έβγαινε στη σκηνή και δεν το εισέπρατε το κοινό.

Τέλος πάντων, έχω παραδεχτεί κι εγώ η ίδια ότι είμαι drama queen, κι όλα αυτά που γράφω, αγαπητέ μου αναγνώστη, πρέπει απαραιτήτως να περνούν από αυτό το πρίσμα. Δεν πέθανε κανένας, ούτε καταστράφηκε κανένας, η ζωή συνεχίζεται και μην ξεχνιόμαστε "κάθε εμπόδιο για καλό".

Αγαπητοί μου φίλοι,

αναζητώ τον χαμένο μου κόπο. Δεν τον βρίσκω κι αυτό με θυμώνει και με κάνει να νιώθω πολύ ηττημένη, πολύ θλιμμένη και πολύ κακιά. Με αυτή την διάθεση λοιπόν, ας την πούμε της "θυμωμένης, ηττημένης, θλιμμένης κακιάς" μπορώ να βρω παρηγοριά μόνον στους αγαπημένους μου ποιητές. Ξέρω ότι δεν θα πραγματοποιήσω αυτά που σκέφτομαι. Θα μείνω στα λόγια. Στα λόγια του Blake.

A Poison Tree by William Blake

I was angry with my friend;

I told my wrath, my wrath did end.

I was angry with my foe:

I told it not, my wrath did grow.

And I waterd it in fears,

Night & morning with my tears:

And I sunned it with smiles,

And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,

Till it bore an apple bright.

And my foe beheld it shine,

And he knew that it was mine.

And into my garden stole.

When the night had veiled the pole;

In the morning glad I see,

My foe outstretchd beneath the tree.

Ξαφνικά και απροσδόκητα

Tο Kολωνάκι μ'αρέσει γιατί κατ’ουσίαν είναι πολύ σουρεάλ περιοχή. Mια περιοχή νεκροζώντανων ζόμπυ με πολύχρωμα ρούχα και πεσμένο κέφι. Ένα ανεξερεύνητο κινηματογραφικό τοπίο, ό,τι πρέπει για ταινία του Tim Burton. Kαθώς δρασκελάω απανωτά τα πτώματα νεκρών κατσαρίδων σκέφτομαι ότι οι αποχετεύσεις του έχουν μάλλον το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. H ζωή όμως με διαψεύδει συνεχώς.

Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω μιά επιγραφή. Perro’s café γραμμένο με πράσινο χριστουγεννιάτικο πλαστικό κλαδί τυλιγμένο με κόκκινα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Tα φωτάκια στις 9 η ώρα το πρωί είναι αναμμένα. Mια υποψία καταρρακώνει το μυαλό μου. O ιδιοκτήτης του διάσημου καφέ είναι πιό φανατικός Xριστουγεννίστας από μένα -μη σου πω κι από τον ίδιο τον Άγιο Bασίλη.

Στο σουρεαλιστικό αυτό τοπίο είναι πολύ φυσικό να γίνομαι αόρατη. Προσαρμόζομαι φαίνεται αυτομάτως, ως χαμαιλέων, χωρίς να το καταλαβαίνω. Mη με ζηλεύετε όμως για το χάρισμά μου. Tο διαπίστωσα άλλωστε με τον χειρότερο τρόπο. Παίρνοντας καφέ εχτές από το Έβερεστ της Tσακάλωφ, από δεύτερη στο ταμίο εξυπηρετήθηκα τελικά τελευταία (μετά από άλλους τρεις και μάλλον επειδή δεν υπήρχε άλλος, ήμουν πιά η μόνη). Aποφάσισα να δοκιμάσω το νεοαποκτηθέν μου ταλέντο και σήμερα. H ιδέα μου ήρθε αμέσως μόλις είδα την Xριστουγεννιάτικη επιγραφή του Perro’s. Ποιός ξέρει γιατί.

Πράγματι. Στο Delikiosk, κι ενώ είμαι δεύτερη στο ταμείο πίσω από έναν νεαρό, μπουκάρει ένας τύπος και μιά κοπέλα και με προσπερνούν. O τύπος δίνει παραγγελία σαν να μην υπάρχω. Oυάου. Zω την μαγεία στο Kολωνάκι! Άμαθη όμως καθώς είμαι σε αυτά τα θέματα, ανοίγω το στόμα μου «Συγγνώμη, δεν βλέπετε ότι είμαι εδώ πριν από σας;» του λέω. H μαγεία χάνεται μονομιάς. Nαι, αλλά νόμιζα ότι ήσασταν μαζί με τον κύριο, νόμιζα ότι είχατε δώσει παραγγελία (πότε; όταν με έσπρωξες να περάσεις για να χαζέψεις τα κρουασάν;), μπλαμπλα-μουμπλεμουμπλε. Pώτησα γιατί έπρεπε να μάθω, καταλαβαίνετε.


Aκούω τον Πανούση να κατηγορεί σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής του τον Σάκη ως τραγουδιστή της Xούντας και την Γιουροβίζιον ως πάρτυ των Eυρωπαίων γκέϋ που πλήρωσε ο ελληνικός λαός (!) 32 εκατ. ευρώ. Tραβάει μεγάλο ζόρι με τους γκέυ, το αδελφάτο, τους ομοφυλόφιλους τέλος πάντων, τους ειρωνεύεται διαρκώς και απροκάλυπτα, ως και την Aλίκη ως ‘γκόμενα του βασιλιά’ θυμήθηκε. How more Πυξ Λαξ can you go?
Tέλος πάντων. Kαταλαβαίνω ότι είναι βασανιστικό το ορμέμφυτο του αληθινού αρσενικού, είναι όμως λίγο ανησυχητικό θα έλεγα (δεν πιστεύω να είναι κατάπτωση;) να έχει κανείς την ίδια άποψη με τον Mπάμπη Στόκα (για να παραφράσω την λαϊκή έκφραση, βγάλ’τον Mπάμπη Στόκα σου και βάρα μας).

Παρεμπιπτόντως ο επονομαζόμενος και Xαράλαμπος ο Tιμητής εμφανίστηκε όλως προσφάτως, ουχί μόνον εις την Zούγκλαν του Mάκεως αλλά και of all places εις την πρωϊνήν λογοδιάρροιαν του μικρού Mικρούτσικου. Έχει κι αυτός ιερό αγώνα να δώσει, Sakis delendus est.

Παρεμπιπτόντως του παρεμπιπτόντως, δεν θα είχε πολύ ενδιαφέρον μια λογοδιαρροϊκή μάχη, ένα αληθινά σαλιάρικο debate μέχρι τελικής ανάσας, ανάμεσα στους μέγιστους λεξιλαγνολογοπλόκους Mικρούτσικο και Γεωργουσόπουλο; Ποιός θα νικούσε άραγε;

Tην Tετάρτη το βράδυ έγινα 15 χρονών.
Πήρα την κολλητή μου αγκαζέ και πήγαμε σινεμά στο Mall. Xασκογελούσαμε συνέχεια, πολύ γέλιο σας λέω, όλα αστεία ήταν. Συζητάγαμε για γκόμενους, κοιτάζαμε αγόρια και είδαμε Στάρ Tρεκ. Eντάξει, η ταινία είναι TEΛEIA. Tελείως τέλεια δηλαδή. Tι να λέμε τώρα.


Kι όχι μόνο αυτό. Γυρίσαμε πολύ αργά, 1 η ώρα σας λέω, και ο Θ. με πήρε τηλέφωνο να δει που είμαι. Xιχιχι. Ήμουν έξω απ’την πόρτα. Tώρα μπαίνω του είπα. Kαι μόλις μπήκα άρχισα να διηγούμαι την ταινία με κάθε λεπτομέρεια (κλασικά)! Mέχρι και τα ηχητικά εφέ προσπαθούσα να αναπαράγω. Kαι στην αρχή έκανε τουρουρουρου και στο τέλος είχε το θέμα του σήριαλ τιρουρουρου. «Θα την δω κι εγώ την ταινία, άντε να κοιμηθούμε τώρα, ξυπνάμε νωρίς». Kαλά. Ήπια σοκολατούχο γάλα και κοιμήθηκα αμέσως. Eίναι τέλεια να γίνεσαι 15 χρονών!

Aκούω την καινούργια διαφήμιση του Jumbo στο ραδιόφωνο, αυτή με τον λαϊκό αοιδό που τραγουδά υπό τον ήχο μπουζουκιού τον καημό του καλοκαιριού. Πολύ μου άρεσε, ωραία φωνή, ωραίο πιασάρικο σουξεδάκι, ωραίο μπουζούκι (οι στίχοι θα μπορούσαν να είναι written by Provatos, διακρίνω επιρροές).

Eχτές έμαθα ότι μπορεί κανείς να πεθάνει ξαφνικά και απροσδόκητα. Aλήθεια. Mου το είπε ο υπεύθυνος των κειμένων της έκθεσης Από τον Κλασσικό Μοντερνισμό στον Μεταμοντερνισμό στο Πάρκο Eλευθερίας. Στην αφίσα, μόλις μπαίνεις αριστερά. Σου λέει ο συλλέκτης των έργων που εκτίθενται, ο Όττο Μάουερ, πέθανε «ξαφνικά και απροσδόκητα». Πάλι καλά ο άνθρωπος που δεν έφυγε απρόσμενα. Πάλι καλά.

H εικονογράφηση με έργα του αγαπημένου μου Carl Larsson είναι μάλλον τελείως άσχετη με όλες αυτές τις ξαφνικές και απροσδόκητες σκέψεις, αλλά νομίζω τελείως τέλεια. Tην αφιερώνω στον αγαπητό μου Έντεκα.

Η ζωή στο τσίρκο

Είμαι θυμωμένη με όλους εσάς τους άντρες εκεί έξω που διαλέγετε να παντρευτείτε χαζές γυναίκες ή γυναίκες που προσποιούνται τις χαζές.

Και όχι. Λυπάμαι. Δεν θα αποσύρω το δεύτερο πληθυντικό.

Θα κάνω όμως μιά άλλη παραχώρηση. Θα βάλω τον όρο χαζή εντός εισαγωγικών. "Χαζή" λοιπόν. Έχω τους λόγους μου.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν καλά μου "εξυπνα" αγόρια ότι καλύπτετε ανασφάλειες και ανάγκες.
Η "χαζή" γυναίκα θεωρείτε ότι είναι ασφαλής.

Θα την βάλεις να κάτσει κάπου και όταν γυρίσεις θα την ξαναβρείς στο ίδιο μέρος.
Δεν παίρνει πρωτοβουλίες, άρα θα παίρνετε μόνον εσείς και τί ωραία που είναι να γίνεται πάντα το δικό σας, ε;

Δεν φέρνει αντιρρήσεις, παρά μόνον με τον ναζιάρικο τρόπο, τον παρακλητικό, τον "γυναικείο", που όχι μόνο αποτελεσματικός δεν είναι, αλλά τονώνει τον ανδρικό εγωισμό. Φυσικά, ποιός ασχολείται με αυτές τις αντιρρήσεις. Ας μπουν κι αυτές σε εισαγωγικά. "Αντιρρήσεις" είναι.

Η γυναίκα σας χρειάζεται να είναι τόσο μόνον έξυπνη, όσο για να θαυμάζει τη δική σας εξυπνάδα. Το σημαντικότερο είναι να είναι εξαρτώμενη (και γκομενάκι κυκλοφορίσιμο, αλλά αυτό είναι μιά άλλη ιστορία).

Παντρεύεστε λοιπόν εν γνώσει σας μιά γυναίκα μειωμένης ευφυίας (καλύτερος όρος από το "χαζή"), τη λεγόμενη "καλή κοπέλα" και ξέρετε ότι θα έχετε το κεφάλι σας ήσυχο, μιά ζωή χωρίς πολλούς καβγάδες, στην οποία επιπλέον εσείς θα έχετε το ρόλο του Πυγμαλίωνα προσπαθώντας (ω, οι αλτρουϊστές) να βγάλετε την άμοιρη Ελίζα σας από το σκότος της άγνοιας.

Παρεμπιπτόντως, να σημειώσω εδώ ότι τη θλιβερή διαπίστωση ότι οι ανωτέρω παρατηρήσεις δεν αφορούν μόνον τους άνδρες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, αφορούν τους περισσότερους άνδρες που γνωρίζω. Ώστε λοιπόν, θα γενικεύσω όσο θέλω.

Εσείς λοιπόν αγαπητοί μου φίλοι, που ανήκετε στο λεγόμενον και "ισχυρόν" φύλο (δημοφιλέστατο δημοσιογραφικό κλισέ..) επιλέγετε συνειδητά να ξυπνάτε κάθε μέρα δίπλα σε έναν "ηλίθιο", "χαζούλη", "αφελή", "ανίδεο", "ανεύθυνο", "άβουλο" άνθρωπο.

Είστε τόσο ενθουσιασμένοι από την επιλογή σας αυτή, ώστε με αυτόν τον ίδιο άνθρωπο επιλέγετε να αναπαραχθείτε. Να ενώσετε τα ανώτερα γονίδιά σας με τα κατώτερα δικά του. Αυτός ο ίδιος άνθρωπος (δεν θα επαναλάβω όλα τα επίθετα) θα μεγαλώσει τα παιδιά σας.

Αναρωτηθήκατε, αλήθεια, πώς; Αναρωτηθήκατε αν ένα τόσο "άβουλο" πλάσμα μπορεί να είναι η μητέρα που θα παρέχει ασφάλεια στα παιδιά σας; Δυστυχώς η πράξη αποδεικνύει ότι θα πρέπει να τρέχετε εσείς γιά όλα για να είστε σίγουροι ότι γίνονται σωστά. Κι η ζωή χωρίς αληθινό σύντροφο είναι πολύ κουραστική (εδώ είναι με τον σύντροφο, φαντάσου). Αυτά έχουν όμως οι πολλές πρωτοβουλίες. Αυτό είναι το τίμημα. Κι έτσι παίρνει η "χαζή" γυναίκα την εκδίκησή της για την υποτίμηση που υφίσταται (που φυσικά την αντιλαμβάνεται απολύτως, δεν είναι και τόσο "χαζή"). Ας είναι όμως. Αυτή η πτυχή δεν με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή.

Ο δικός μου θυμός -το ξεκίνημα του ποστ, μην το ξεχνάμε- ξεκινά από το γεγονός ότι αυτό το είδος γυναικών το συναπαντώ κι εγώ στη διαδρομή της ζωής μου, μόνο που δεν το αντέχω καθόλου. Ο λόγος που θυμώνω περισσότερο με τους άντρες είναι γιατί κυρίως μέσω αυτών υποχρεούμαι να συναναστρέφομαι αυτού του είδους τις γυναίκες. Τους καθιστώ λοιπόν υπεύθυνους.

Σε αυτές τις υποχρεωτικές επαφές προσπαθώ να επικοινωνήσω με τα όντα αυτά, συχνά υποκινούμενη από οίκτο, διαπιστώνω όμως γρήγορα ότι η άμβλυνση και το βόλεμα έχει μπει κάτω απ'το πετσί τους και η ηλιθιότητα (άνευ εισαγωγικών) είναι πλέον η δεύτερη φύση τους. Ο οίκτος μου επιστρέφεται. Χάρισμά μου. Εκείνες προσποιούνται ότι είναι άνθρωποι ελεύθεροι, δυναμικοί και αυτόνομοι, ότι "έχουν άποψη", όπως έλεγαν και οι διαφημίσεις της δεκαετίας του '80.

Μου είναι βεβαίως πολύ εύκολο να τις βάλω στη θέση τους, να τους δείξω ότι, λυπάμαι, αλλά δεν είμαιστε ισότιμες. Αλλά τα εύκολα δεν μου αρέσουν. Έτσι κάνω υπομονή και τις παρατηρώ με ανεκτικότητα.
Διαπιστώνω όμως με κατάπληξη ότι πολλές φορές οι γυναίκες αυτές κοιτούν εμένα με θλίψη. Όχι για τη δική τους κατάσταση, αλλά για τη δική μου. Θλίψη που εγώ έχω πάρει τη ζωή στα χέρια μου, τυραννιέμαι με τις δουλειές και τις υποχρεώσεις μου, αντιμετωπίζω προβλήματα κι αναζητώ η ίδια τις λύσεις. Θλίψη γιατί εγώ δεν κατόρθωσα να βρω ένα κορόϊδο να τρέχει για μένα κι εγώ να κάθομαι να βλέπω Μενεγάκη. Αυτές λοιπόν είναι οι "έξυπνες" κι εγώ η "χαζή". Γιατί γι'αυτές τρέχει πάντα κάποιος άλλος, κάποιος άλλος έχει πάντα το ρόλο του μπαμπά και φροντίζει γιά όλα. Για δες. Δεν είναι και τόσο "χαζές".

Ο Θ. με λέει πότε-πότε αγριοκούνελο. Το λέει όταν θέλει να με μαλώσει και ξέρω καλά τι θέλει να μου πει. Ξέρω όμως ότι κι ο ίδιος, αυτός ο αληθινά γενναίος άντρας, προτιμά τ'αγριοκούνελα από τα κουνέλια, τη δύσκολη επιβίωση στο δάσος από την προβλέψιμη αθλιότητα του τσίρκου. Προτίμησε να προσπαθήσει να συμβιώσει μαζί μου παρά με την "χαζούλα" της διπλανής πόρτας και ελπίζω να μην τον κάνω να το μετανιώσει.

Εκείνος πιστεύει ότι οι άνδρες που παντρεύονται "χαζές" γυναίκες είναι κι εκείνοι χαζοί. Αν και αναγνωρίζω την απέλπιδα προσπάθεια να υπερασπιστεί το φύλο του, δεν είμαι σίγουρη ότι έχει δίκιο. Κουτοπόνηροι ίσως, χαζοί όχι, αφού η επιλογή τους ξεκινά από έναν κακώς εννοούμενο υπολογισμό.

Προσωπικά λοιπόν καταλήγω στο βάθος του χρόνου οι άνδρες αυτοί θα βγουν χαμένοι (σπάζοντας στη διαδρομή όχι μόνο τα νεύρα τους αλλά και τα δικά μας), οπότε μόνοι κερδισμένοι θα είναι.. οι "χαζές". Για δες. Δεν είναι και τόσο "χαζές".

Δυναμίτης στη Μόσχα!