Κάνε ό,τι μπορείς

Στην καλύτερη σκηνή του Greenberg, ο 40χρονος ήρωας, που πρόσφατα έχει νοσηλευτεί σε κλινική για ψυχική διαταραχή, βρίσκεται σχεδόν αιφνιδιαστικά στο κέντρο ενός πάρτυ που οργανώνουν νεαρά παιδιά, γύρω στα 18-20. Κάποια στιγμή του προτείνουν και παίρνει κοκαΐνη γεγονός που του προκαλεί υπερδιέγερση αλλά και ένα αίσθημα απελευθέρωσης και τότε, μεταξύ άλλων, απευθυνόμενος σε αυτά τα παιδιά τους λέει αυτά που αληθινά σκέφτεται  για τη γενιά τους - πράγματα που σε μεγάλο βαθμό αισθάνομαι κι εγώ. 

You’re mean. The thing about you kids is that you’re all kind of insensitive.  I’m glad I grew up when I did.  Your parents were too good at parenting.   All that Baby Mozart and Dan Zanes songs.   You’re so sincere and interested in things.   There’s a confidence in you guys that’s horrifying.   You’re all ADD and carpal tunnel -- you wouldn’t know agoraphobia if it bit you in the ass. And it makes you mean. You say things to someone like me who is older and smarter with this blithe air.   I’m freaked out by you kids.   I hope I die before I end up meeting one of you in a job interview...

[η σκηνή εδώ]

Στις 2 Μαρτίου 1840, η Doña Gertrudis Castañeda ταξιδεύοντας με πλοίο έπεσε σε φοβερή καταιγίδα στη θάλασσα και σε αυτή την τρομερή θέση επικαλέστηκε την Παρθένο της Soledad της Santa Cruz και αφού σώθηκε αφιερώνει αυτόν το τάμα.

Βάζω να φτιάξω μιά κούπα τσάι του βουνού και αιφνιδιάζομαι γιατί διαβάζω: 

Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου για να μη σου καταστρέψει το παρόν.

Η εταιρεία Fino (το site εδώ) που πουλάει βότανα συσκευασμένα σε φακελάκια, είχε την εξυπνότατη ιδέα να προσθέσει μηνύματα στο καρτελάκι που συγκρατεί το σχοινάκι έξω από το χείλος της κούπας. 

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1930, ο κύριος Donato Lopez, ενώ κυνηγούσε την αγελάδα του μέσα σε ένα ρέμα, καθώς προσπάθησε να την πιάσει με το λάσσο, είχε την ατυχία να πέσει σε έναν βράχο και να σπάσει το αριστερό του πόδι. Μετά από τέτοιο ισχυρό χτύπημα απευθύνθηκε με όλη την καρδιά του για βοήθεια στο Άγιο Τέκνο της Atocha και με ευγνωμοσύνη αφιερώνει αυτό το τάμα.

Ο Στ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής, Βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το κόμμα του ΛΑΟΣ (για δεύτερη θητεία παρακαλώ) έχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον blog, ιδιαιτέρως ενημερωτικό για τις δραστηριότητές του. Ο βουλευτής, που το σύνθημά του θα μπορούσε να συνοψιστεί στη φράση "Ελάτε να αγαπηθούμε", παρουσιάζει στην πρώτη σελίδα τις επερωτήσεις που απευθύνει σε υπουργούς, εκθέτει τη φιλοσοφία του με λίγα λόγια και δίνει ένα αναλυτικότατο βιογραφικό.

Αυτό το τελευταίο το βρήκα σχεδόν συγκινητικό, ιδίως στο πεδίο που αναφέρει τις σπουδές του, αφού είναι σαφές ότι κάθε μάθημα που έχει παρακολουθήσει, έστω υπό τον τύπο απλού σεμιναρίου, το θεωρεί πτυχίο 

Βιοσοφία, Ψυχολογία, Παιδαγωγική, Βιοηθική (I.M.Παναγιωτόπουλος, Ε.Παπανούτσος) Κυβερνητική, Φιλοσοφία, Θεολογία, Ψυχανάλυση, Αστρονομία, Αισθητική, Αρχαιολογία, Ιστορία  Ευρωπαϊκού Πολιτισμού 

Είναι όμως συγκινητικός ο Βαΐτσης και στο πεδίο Πολιτικές-Κοινωνικές δραστηριότητες, όπου με κάθε ειλικρίνεια αναφέρει την απασχόλησή του ως

Εκδότης, Συγγραφέας βιβλίων, Αρχισυντάκτης στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο, Δημοσιογράφος 9,84  Ραδιοφωνικός Παραγωγός, T.V. Sex-therapy, Couple counseling, Life couching [sic]. 

Πολλά θαυμάσια μπορεί κανείς να ανακαλύψει χαζεύοντας το blog του, όπως π.χ. τις 111 φωτογραφίες του υπό τον τίτλο "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις", αλλά σπουδαιότερη θεωρώ τη συλλογή ρηθέντων υπό του ιδίου του Βαΐτση που ειπώθηκαν σε διάφορες συνεδριάσεις της Βουλής. Η συλλογή έχει τον εκπληκτικό τίτλο Vais Advice [μάλλον έβλεπε κι εκείνος Miami Vice, στη δεκαετία του '80] και από εκεί σταχυολογώ τη μαγική φράση 

Για την Αρκαδία οφείλουμε όλοι να μιλάμε πάντα

που ο κος Αποστολάτος εκστόμισε στις 3-6-2011 κατά τη Συζήτηση Επικαίρων Ερωτήσεων.

Εντυπωσιακό είναι επίσης το γεγονός ότι τελικώς στον κο Αποστολάτο αποδίδεται η γνωστή λατινική φράση de gustibus et de coloribus non est disputandum, την οποία φέρεται να είπε στις 3 Αυγούστου 2011 στη συζήτηση του σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών. 

Τον μήνα Μάιο του 1839 η Doña Gabriela Lois είχε μιά σοβαρή ασθένεια που την έφερε σε κατάσταση απελπισίας, χωρίς ελπίδα ότι θα ζήσει. Εκείνη εμπιστεύθηκε τον εαυτό της με όλη της την καρδιά στον Άγιο του San Salvador ο οποίος την θεράπευσε αμέσως. Απευθύνει πολλές ευχαριστίες σε έναν τόσο μεγάλο Κύριο, και Θεό. 

                              

Στις 28 Απριλίου 1952 η Marilyn Monroe εισήχθη σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες για αφαίρεση σκωληκοειδίτιδας. Είχε προφανώς τεράστια αγωνία για την επέμβαση, αφού όταν οι γιατροί σήκωσαν την ιατρική ρόμπα για να ξεκινήσουν, βρήκαν κολλημένο πάνω στην κοιλιά της ένα ιδιόχειρο σημείωμά της που έλεγε τα εξής: 

Dear Dr. Rabwin,
cut as little as possible I know it seems vain but that doesn't really enter in to it. The fact I'm a woman is important and means much to me. 
Save please (I can't ask enough) what you can – I'm in your hands. You have children and you must know what it means – please Dr Rabwin – I know somehow you will!
thank you – thank you – thank you – For God's sakes Dear Doctor no ovaries removed – please again do whatever you can to prevent large scars. 
Thanking you with all my heart.
Marilyn Monroe

Πόσο παιδιάστικο και πικρό αυτό το no ovaries removed...

[όλη η ιστορία από εδώ]

Ευχαριστώ το Θεό και τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης γιατί τέτοια μέρα, πριν 25 χρόνια, σώθηκα ενώ είχα δεχτεί 4 πυροβολισμούς στην πόλη San Luis Potosi, S.L.P. 28-Δεκ.-2006

Οι μικροί πίνακες που είναι διάσπαρτοι μέσα στην ανάρτηση είναι μεξικάνικα τάματα. Είναι συνήθως φτιαγμένοι από τσίγκινα κεραμίδια ή μικρά πλακίδια και απεικονίζουν την περίσταση κατά την οποία ένας πιστός που διατρέχει κάποιο κίνδυνο ζητά τη βοήθεια ενός αγίου και σώζεται με θεία παρέμβαση, συνήθως από βέβαιο θάνατο. Οι πιστοί ανέθεταν την εκτέλεση σε ντόπιους ναΐφ ζωγράφους θέλοντας με τους πίνακες να αφηγηθούν με άμεσο τρόπο τις προσωπικές τους ιστορίες σωτηρίας, που κυμαίνονται από οικιακά δράματα και πυροβολισμούς μέχρι χτυπήματα κεραυνών και διασώσεις από πνιγμό. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μαζί με την εύγλωττη εικονογράφηση περιλαμβάνεται πάντα και μια αναλυτική επεξηγηματική επιγραφή.

Τα τάματα αυτά εμφανίζονται από τον 18ο αιώνα και συνεχίζουν να κατασκευάζονται ακόμη στην εποχή μας. Ως ζωγραφικά έργα επηρέασαν σημαντικά τον Diego Rivera και την Frida Kahlo που τα συνέλεγαν συστηματικά. 

Δείτε και μάθετε περισσότερα για τα μεξικάνικα τάματα ΕΔΩ.

Στις 29 Νοεμβρίου του έτους 1862, ο Calletano Favera και η σύζυγός του Agustina Murillo δέχτηκαν επίθεση από τρεις ληστές στην είσοδο του δρόμου του Sangarri de Urrutia. Ο Calletano δέχτηκε επίθεση και γδάρθηκε το μέτωπό του από μιά σφαίρα κι έπειτα πυροβολήθηκε στην πλάτη, όπου παραμένει ακόμη η σφαίρα. Και η Agustina Murillo δέχτηκε δύο χτυπήματα στο κεφάλι. Και οι δύο είναι υγιείς χάρη σε μεγάλο θαύμα του Κυρίου της Villaseca.

Να νικιέσαι καμιά φορά, αλλά να μην υποκύπτεις ποτέ - Alfred de Vigny 

Μέχρι να τελειώσει αυτή η ανάρτηση ήπια και ένα χαμομήλι ;)

Bésame Mucho

[για αυτή την ανάρτηση πατάτε απαραιτήτως το play, δεν με νοιάζει κι αν είσαστε σε συμβούλιο, στους Χαιρετισμούς, σε νοσοκομείο δύο η ώρα τη νύχτα]


Ανακαλύπτω ότι το αγόρι μου χαλαρώνει όταν το κρατάω σε στάση ταγκό, μάγουλο-με-μάγουλο, και τραγουδάω το Besame mucho. Εκείνος κοιτάει το υπερπέραν με ανοικτό το στόμα και πότε-πότε χαμογελάει. Εγώ τραγουδάω και χορεύω. Γυρνάμε και βίντεο. Μπορεί να κάθεται ώρες έτσι, να ακούει και να στροβιλίζεται κι εγώ κάνω ό,τι μπορώ.


Δυστυχώς όμως υπάρχει ένα πρόβλημα: επειδή δεν ξέρω ισπανικά, επαναλαμβάνω μόνο το δίστιχο "besame mucho, como si fuera esta noche la ultima vez" -με προφορά όμως σπανιόλικη, να σημειωθεί αυτό. 


Εις μάτην αναζήτησα τους στίχους on-line και προσπάθησα να τους αποστηθίσω. 
Να, σήμερα εκεί που του άλλαζα πάνα, μου ξέφυγε κι ένα "χέσαμε μούτσο".

Το τραγούδι, που το έγραψε to 1949 μια κυρία με το δεν-έχω-πιό-ισπανικό όνομα Consuelo Velasquez, δεν μου άρεσε ποτέ στο παρελθόν, μάλλον γλυκανάλατο το έβρισκα, τύπου Χούλιο Ιγκλέσιας εξώφυλλο στο Ρομάντζο και μουσικό διάλειμμα του Ζακ Μεναχέμ στην ΕΡΤ. Ίσως γιατί είναι χιλιοτραγουδισμένο με διάφορες ερμηνείες, κάποιες από τις οποίες βρίσκω ιδιαίτερα γελοίες, όπως αυτή των Beatles και του Placido Domingo. Περιέργως, ως φαίνεται, δεν το τραγούδησε ποτέ η ίδια η συνθέτης που πέθανε το 2005. 

Βρίσκω υπέροχες την πρώτη ερμηνεία από τον Emilio Tuero και αυτή του Javier Solis. Καλύτερη όμως από όλες είναι για μένα αυτή της Cesaria Evora που έχω εδώ στην αρχή της ανάρτησης.


Αυτά λοιπόν τα νέα μου: δεν χορταίνω να ακούω και να τραγουδάω το Besame Mucho. Μέχρι να μου περάσει. Ως τότε, πάμε πάλι επανάληψη τους στίχους



Bésame, bésame mucho
Como si fuera esta noche
La última vez


Bésame, bésame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte después


Quiero tenerte muy cerca
Mirarme en tus ojos
Verte junto a mi
Piensa que tal ves mañana
Yo ya estaré lejos
Muy lejos de ti

Officially Forty-fied

Μια εφηβεία επιεικής που γίνεται σαράντα

Σαράντα καράτια, σαράντα κύματα, σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά, σαράντα γιδοπρόβατα κι εξηνταδυό μοσχάρια, όπως και να το πάρεις το 40 είναι πολύ σημαδιακός αριθμός. 

Αισίως λοιπόν σαράντα. Και μη μου πείτε "καλά σαράντα". 
Να μου πείτε οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες, γι'αυτό οι σαραντάρες έχουν διπλές τις χάρες. Ναι, αυτό το δέχομαι. 


Κακά τα ψέμματα, είναι ηλικία ορόσημο. Τί να λέμε τώρα. Λες "σαράντα" και γεμίζει το στόμα σου. Αυτή είναι "σαραντάρα" σου λέει ο άλλος με νόημα. Μεγάλωσε (αυτό είναι το νόημα). 


Τέλος πάντων, καταλάβατε. Σαραντάρισα. 

Όποιος μικρή θα παντρευτεί και όχι σαραντάρα

στον κόσμο αυτό θα κάνει μεγάλη κουταμάρα

Τί έμαθα μέχρι εδώ;  


Έμαθα ένα σωρό πράγματα. Ήμουνα και πάντοτε καλή μαθήτρια, όχι να το παινευτώ, αλλά ήμουν. Έχουμε και λέμε -λάβετε μανιφέστο συμπυκνωμένης σοφίας εντελώς προσωπικού χαρακτήρα φυσικά. 


Έμαθα να προετοιμάζομαι για το χειρότερο σενάριο, όσο απίθανο κι αν είναι αυτό. Σε πολλές περιπτώσεις στη ζωή μου έχω ζήσει το χειρότερο σενάριο. 

Έμαθα ότι όσο προετοιμασμένος κι αν είσαι, σε πολλές περιπτώσεις θα βρεθείς απροετοίμαστος γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη και ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς κάθε τροπή που θα πάρει το σενάριο.

(τί γράφω Θεέ μου;)


Έμαθα με τα χρόνια να δέχομαι τους ανθρώπους όπως είναι. Αν μου κάνουν, τους κρατάω. Αν όχι, τους ανέχομαι απλώς. Αν είναι τελείως απαράδεκτοι, τους δείχνω με τον τρόπο μου ότι δεν μου είναι ούτε καν ανεκτοί (σπάνιο αυτό, έχω μεγάλη υπομονή και ανοχή). 


Έμαθα ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Περνώντας τα χρόνια, αλλάζουν. Οι φίλοι που έκανες στα είκοσι δύσκολα θα είναι μαζί σου στα σαράντα. Ούτε αυτοί θα μείνουν ίδιοι, ούτε εσύ.
Αν θες να κρατήσεις μιά σοφία από την σαραντάρα, κράτα αυτήν. Τα πάντα ρεί, όπως λέει και η Ελένη Λεγάκη.

Έμαθα ότι υπάρχουν αληθινά κακοί άνθρωποι, όποια έννοια κι αν δίνει κανείς στο χαρακτηρισμό "κακός": αδίστακτοι, ανήθικοι, χυδαίοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω. Αν με ρώταγες στα τριάντα μου θα σου έλεγα ότι καθένας έχει την αλήθεια του και ότι ο αυτός που σε σένα φαίνεται "κακός" για κάποιον άλλον είναι "καλός". Μπούρδες. Υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί όπως στις ταινίες και τα παραμύθια. 

Έμαθα ότι σε κάποιους ανθρώπους είμαι βαθιά και ειλικρινά αντιπαθής -και δεν μπορεί να γίνει τίποτα για να αλλάξει αυτό. Έμαθα λοιπόν να το δέχομαι αυτό. Θα υπάρχουν στη ζωή μου άνθρωποι που δεν με συμπαθούν. -Δεν έμαθα ακόμη πώς να μην με πειράζει αυτό.

Έμαθα για τον εαυτό μου ότι θέλω να γεύομαι όσο περισσότερα πράγματα μπορώ στη ζωή, να μαθαίνω συνέχεια, να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω -δεν θέλω και δεν μπορώ να αφιερώσω όλη τη ζωή μου στη δουλειά μου.

Αυτά τα λίγα. Η βαριά φιλοσοφία δεν είναι και για χόρταση.




Τί δώρο θέλω για τα γενέθλιά μου;

Το πήρα ήδη το δώρο μου. Κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο και πότε-πότε βγάζει μικρούς ήχους, μισοξυπνάει, ξεσκεπάζεται και πάλι τον παίρνει ο ύπνος. 

Ήρθε χωρίς καλά-καλά να τον περιμένω κι έδωσε μιά γερή κλωτσιά στις βεβαιότητες και στις λύπες μου, λίγο το'χεις;




Μελωδικός επίλογος ή τί μάθαμε σήμερα παιδάκια;

Καημένε Kid Rock, πόσο σε καταλαβαίνω...

Well I guess I'm freaking forty

Oh, but I'm better off than some,

Well I might be freaking forty

But you're freaking forty-one!

(οι υπόλοιποι στίχοι του τραγουδιού εδώ)

και επί το ελληνικότερον...

Από μένα που είμαι σαραντάρης

λίγα θα δώσεις πολλά θα πάρεις

ή αν προτιμάτε...

Σαραντάρης -παιδάκι πρώτο

Σαραντάρης -κορμάκι πρώτο

Σαραντάρης -στυλάκι πρώτο 

Μπάτμαν

Nobody calls me Lebowski. You got the wrong guy. 

I'm the Dude, man.

[The Big Lebowski, 1998]

Πιστεύω ότι η ζωή είναι γεμάτη σουρεαλιστικές αναφορές (το έχω πει, το έχω γράψει ξανά και ξανά) κι αυτό είναι για μένα ένα στοιχείο παρηγοριάς, ένα δεδομένο που κάνει τη ζωή μου ανεκτή. Το μήνυμα είναι κατά βάσιν ότι κάτι τόσο γελοίο δεν πρέπει να το παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Από την άλλη σκέφτομαι ότι επειδή αγαπώ ιδιαιτέρως το σουρεαλισμό στη ζωή ή τέλος πάντων τείνω να προσέχω τα περίεργα-ασύμβατα-γελοία που συναντώ, ίσως να μου τρέχουν κιόλας ρε παιδί μου περισσότερο, τί να πω; 

Τέλος πάντων, άκου και πες μου τώρα αν έχω δίκιο. Εκεί που είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι του χειρουργείου έτοιμη να γεννήσω, έντρομη όσο δεν παίρνει ως κλασική φοβιτσιάρα, εκεί που κοιτάζω τα πράσινα και μωβ φώτα από πάνω μου και σκέφτομαι: 1. ότι μοιάζουν με φώτα σε ντισκοτέκ και 2. ότι το πράσινο και το μωβ ταιριάζουν πολύ μεταξύ τους, εκεί λοιπόν ακούω τον γιατρό μου να μπαίνει στο χειρουργείο και να πληροφορεί τους νοσοκόμους ότι θα κάνει τον τοκετό μαζί με έναν συνάδελφό του, τον κο. Μπατμανίδη. 

Wanderer above the Sea of Fog (after Friedrich)

Σκέφτομαι λοιπόν εντάξει, ψυχραιμία, εδώ μπορεί συμβαίνουν τα εξής: 

1. δεν άκουσα καλά - μα σε λίγο ο γιατρός μου επαναλαμβάνει το όνομά του καθαρά πάνω από το κεφάλι μου. "Μπατμανίδης". Χωρίς αμφιβολία.

2. ο Μπατμανίδης, ο γνωστός και μη εξαιρετέος τραγουδιστής Μπάμπης Μπατμανίδης, είναι τα πρωινά μαιευτήρας - αλλά τότε πώς εξηγείται ότι κατά δήλωσή του ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη; 

3. Μόνη λογική εξήγηση η συνωνυμία ή συγγένεια του μαιευτήρα με τον τραγουδιστή - Μα είναι δυνατόν να υπάρχει όντως άνθρωπος με το αληθινό επώνυμο "Μπατμανίδης"; Και ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε εδώ αυτή τη στιγμή για να με ξεγεννήσει; Πού βρισκόμαστε; στη Γκόθαμ Σίτυ;

4. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν. Τα φαντάζομαι. Μην ξεχνάμε ότι έχω λάβει ισχυρή αναισθησία. Μπορεί να σάλταρε το μυαλό. Πολύ θέλει; 

The Lamentation (after Rubens)

Μετά το πέρας του τοκετού και των δυσάρεστων άλλων που δεν είναι της παρούσης, όταν πιά βρήκα το κουράγιο να αστειευτώ, ρώτησα το γιατρό μου, γιατί έπρεπε να μάθω, έπρεπε να πάρω μιά απάντηση βρε αδελφέ. Αν με ξεγέννησε ο Πόντιος Μπάτμαν είχα δικαίωμα να το ξέρω. 
- Γιατρέ, το και το, έτσι άκουσα, είναι όντως αυτό το όνομα του συναδέλφου σας; 
- Ναι, αυτό είναι. 
- ... Ε, το ξέρετε ότι υπάρχει και τραγουδιστής με το ίδιο όνομα; 
- Όχι, δεν το ήξερα. 
- Βέβαια.  Έχει πει την "Οικοδομή" (από όπου ο στίχος "η υποδομή σου είναι το κορμί σου, κι όταν το λικνίζεις, οικοδομές γκρεμίζεις") και το "Μη μου σπας τ'αμάξι γλυκιέ μου αναρχικέ". 
- Α, για δες σύμπτωση. Και σήμερα το πρωί κάποιος του έσπασε όντως το αμάξι.

Supper at Emmaus (after Caravaggio)

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογούμε. Εγώ μπορεί να πιστεύω ότι ο Batman ήταν παρών σε εκείνη τη χειρουργική αίθουσα. Έτσι μ'αρέσει, έτσι πιστεύω. Αν εσείς είστε περισσότερο ορθολογιστές δεχτείτε την εναλλακτική πεζότερη ερμηνεία. 
Ψάχνοντας στο Google διαπίστωσα ότι υπάρχει γυναικολόγος Πατμανίδης.

******

Η ανάρτηση εικονογραφείται με έργα του ζωγράφου Joe Forkan και προέρχονται όλα από το "Lebowski Cycle", μιά σειρά έργων που συνδυάζουν γνωστούς πίνακες της Δυτικής Τέχνης με σκηνές από την ταινία "The Big Lebowski" των αδελφών Κοέν. Μπορεί κανείς να δει όλη τη σειρά -σε συνδυασμό με τα πρότυπά τους- στην ιστοσελίδα του καλλιτέχνη ΕΔΩ. Αν με ρωτάτε δεν βρίσκω όλα τα έργα πετυχημένα και σε πολλές περιπτώσεις η σχέση με τα αρχικά τους πρότυπα είναι από χαλαρή ως γελοία. Αλλά το The Big Lebowski είναι μιά από τις πιό αγαπημένες μου ταινίες. Λέγεται ότι στο The Big Lebowski βρίσκονται απαντήσεις σε πολλά από τα σοβαρά ζητήματα της ζωής - και δεν είναι τυχαίο ότι στην Αμερική έχει ιδρυθεί και σχετική θρησκεία.

και με κλάματα και γέλια

Στο μεγάλο 

κι ας μην του αρέσει ο τραχανάς

Κάτι τύποι σαν εμάς φυλάνε τη νύχτα την πόλη. Απλώνουμε ρούχα μέσα στο άγριο σκοτάδι και σιγουρευόμαστε ότι οι γάτες ερωτοτροπούν ανενόχλητες. Αφουγκραζόμαστε τα μηχανάκια που τρέχουν και προσευχόμαστε για εκείνους που δεν προσεύχεται κανείς. 

Πλυντήριο-άπλωμα-σίδερο, πλυντήριο-άπλωμα-σίδερο, είναι ο ρυθμός των ημερών μας. Ένας ρυθμός καταναγκαστικός, αλλά συγχρόνως καθησυχαστικός, χαυνωτικός. Μακριά από τον κόσμο, η πόρτα του πλυντηρίου πάντα θα κλείνει με ένα κλικ και μετά θα βάζουμε το απορρυπαντικό. 
Τί ωραία λέξη: απορρυπαντικό. Έρχεται με οδηγίες χρήσεως που κανείς μας ποτέ δεν διαβάζει -όλοι το χρησιμοποιούμε με το μάτι, απορρυπαίνουμε κατά την κρίση μας. 

Κάνουμε την μικρή μας επανάσταση κι έπειτα γυρνάμε στο κρεβάτι κι αφουγκραζόμαστε τις ανάσες μας.

[Franz Masereel, The Kiss, 1924]

Λόγω της ημέρας σας αφιερώνω ένα από τα πιό ερωτικά τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ. 
Κι επειδή, αν κρίνω από τον εαυτό μου, μπορεί να βαρεθείτε να πατήσετε το play και ασφαλώς θα βαρεθείτε να το ακούσετε όλο, αντιγράφω και τους στίχους. 

Το μικρό και το μεγάλο
μιά ανοιξιάτικη αυγή
πιάστηκαν από το χέρι
να γυρίσουνε τη γη


Μπρος να πάνε κάνει ζέστη,
πίσω κρύο τσουχτερό
πάγωσε και το μεγάλο 
έβρασε και το μικρό


Κι έτσι πήγανε τα δυό τους
μ'ένα βάζο τραχανά
σ'ένα χαμηλό σπιτάκι
πάνω στα ψηλά βουνά


Και με κλάματα και γέλια
παίζανε στον καναπέ
κι έμειναν εκεί για πάντα,
δεν σηκώθηκαν ποτέ


Κι από το παραθυράκι
αγναντεύανε μαζί
μιά την ασημένια νύχτα
μιά τη μέρα τη χρυσή


Το μικρό και το μεγάλο
κάνανε κι ένα μωρό
που δεν ήταν μεγάλο 
αλλά ούτε και μικρό


Και πιασμένα από το χέρι
ζήσανε πολύ καιρό,
το χοντρούλι το μεγάλο 
και το αδύνατο μικρό 


(σ.τ. αντιγραφέα: αυτό το τελευταίο μπορεί να είναι και αντίστροφο)

Naming the stars

Ονομάζοντας τα αστέρια

Αυτή η τωρινή τραγωδία θα μετατραπεί

τελικά σε μύθο, και στην ομίχλη εκείνης

της μεταγενέστερης αφήγησης ο χτύπος της καμπάνας

τώρα θα γίνει σύμβολο, ή, τουλάχιστον, 

σημάδι για κάτι από καιρό χαμένο

Αυτή θα είναι άλλη μιά από εκείνες

τις χαλαρές αλλαγές, η αναδιευθέτηση

καρδιών, κομμάτια απλώς από παλιές ζωές

μαζί ραμμένα, συγκεντρωμένα σε

έναν αμυδρό αστερισμό, μικρή παρηγοριά.

Κοίτα, θα πούμε, μπορείς σχεδόν να διακρίνεις

εκεί το περίγραμμα: τα ακροδάκτυλά της να αγγίζουν 

τα δικά του, την αδύναμη ένωση

δύο σωμάτων που εισβάλουν στο φως

This present tragedy will eventually
turn into myth, and in the mist
of that later telling the bell tolling
now will be a symbol, or, at least,
a sign of something long since lost.


This will be another one of those
loose changes, the rearrangement of
hearts, just parts of old lives
patched together, gathered into
a dim constellation, small consolation.


Look, we will say, you can almost see
the outline there: her fingertips
touching his, the faint fusion
of two bodies breaking into light.


“Naming the Stars” από το ομώνυμο βιβλίο της Joyce Sutphen

Σοκ και προβληματισμό στις διωκτικές Αρχές της Θεσσαλονίκης προκάλεσε αργά χθες το βράδυ η ταυτοποίηση των δύο πτωμάτων, ενός άντρα και μίας γυναίκας, που είχαν βρεθεί το περασμένο Σάββατο σε προχωρημένη σήψη σε αγροτική περιοχή του Λαγκαδά. 

Όπως αποκαλύφθηκε, επρόκειτο για έναν 16χρονο πομακικής καταγωγής από την Ξάνθη και μια 15χρονη Βορειοηπειρώτισσα, παιδιά οικογενειών ρακοσυλλεκτών. Τα σπίτια των παιδιών βρίσκονται σε κοντινή απόσταση στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης και όπως προκύπτει από τις πρώτες καταθέσεις είχαν ερωτικό δεσμό. Η εξαφάνισή τους δηλώθηκε πριν από έναν μήνα και έκτοτε δεν είχε βρεθεί ίχνος τους.

Το πρωί του Σαββάτου ένας κάτοικος του χωριού Ανάληψη κοντά στον Λαγκαδά βρήκε κάτω από μπάζα και σκουπίδια τα πτώματα. Ο ιατροδικαστής που έφτασε στο σημείο διαπίστωσε ότι τα παιδιά είχαν χτυπηθεί στο κεφάλι και στο στήθος με βαρύ αντικείμενο, πιθανόν κάποιο σκαπτικό εργαλείο ή τσεκούρι.

Οι αστυνομικοί θεωρούν ότι το διπλό έγκλημα έγινε σε άλλη περιοχή και ότι τα θύματα μεταφέρθηκαν στον σκουπιδότοπο του Λαγκαδά.

Ως αργά χθες εξετάζονταν στην Ασφάλεια μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι δύο νέοι σκόπευαν να κλεφτούν, γεγονός που είχε προκαλέσει αντιδράσεις στις οικογένειές τους. 

"Άγρια δολοφονία παιδιών που σκόπευαν να κλεφτούν" Εφημ. Τα Νέα, 24 Ιανουαρίου 2012.

Είναι μέρες που δεν μπορώ να ξεπεράσω τη θλίψη αυτής της είδησης, δεν μπορώ να τη μεταβολίσω με τίποτα - κι ας βομβαρδίζομαι καθημερινά από ένα σωρό τραγωδίες. Η σκέψη μου γυρίζει συνέχεια σε αυτά τα δύο παιδιά που δεν μάθαμε τα ονόματά τους, δεν είδαμε τα πρόσωπά τους. Μήπως γι'αυτό δεν υπάρχουν; 
Πέφτουν μπροστά στα μάτια μου συνέχεια εικόνες και φόβοι, εικόνες από αυτόν τον άλλο κόσμο που ζούσε και ζει ακόμη χειρότερα σήμερα κάτω από την περίφημη κόκκινη γραμμή. Όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας συμπυκνωμένη βρίσκεται σε ένα σημείο της Αττικής Οδού: πηγαίνοντας από την Ελευσίνα προς Αθήνα, λίγα μέτρα πριν τα διόδια δεξιά, αν δεν έχεις το νου σου στο αντίτιμο ή όταν περάσεις πολλές φορές ή αν σου τραβήξει το βλέμμα ο καπνός από τα καμμένα λάστιχα, θα δεις τον ελεεινό καταυλισμό. 
"Δυό πτώματα ενός άντρα και μιάς γυναίκας" λέει το δελτίο τύπου μα όταν είσαι 15 και 16 χρονών είσαι ακόμη παιδί, όσο γρήγορα κι αν καλείσαι να ενηλικιωθείς. 
Και κάτι ακόμη: όσο περισσότερο μοιάζει αυτή η ιστορία με τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα, τόσο περισσότερο βεβαιώνομαι ότι η τέχνη δεν θα μπορέσει ποτέ να εκφράσει την βαρβαρότητα της αληθινής ζωής.

******

Οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι του Christopher Jonassen που του αρέσει να φωτογραφίζει φθαρμένα τηγάνια.

Like a dog without a bone

Riders on the storm

into this  house we're born

into this world we're thrown 

like a  dog without a bone

Ένα από τα κατάλοιπα της εγκυμοσύνης είναι η υπεραυξημένη αίσθηση της όσφρησής μου. Είχα ήδη πολύ καλή όσφρηση, αλλά με την εγκυμοσύνη η ικανότητά μου έφτασε πλέον σε επίπεδο σκύλου που εντοπίζει ναρκωτικά σε αεροδρόμιο. Καλό είναι αυτό, σκέφτομαι, αν μείνω από δουλειά μπορώ πάντα να διεκδικήσω μιά ανάλογη θέση. 


Επίσης κατάλοιπο της εγκυμοσύνης είναι η μεγάλη μου ευσυγκινησία. Βέβαια και αυτή την είχα και προηγουμένως και ενδεχομένως να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα επειδή οι ορμόνες δεν έχουν ακόμη τελειώσει το ξέφρενο πάρτυ τους στο σώμα μου. Σήμερα όμως που βούρκωσα πάλι γιατί ήρθε η μονόφθαλμη γάτα στο μπαλκόνι μας να πιεί νερό, σκέφτηκα ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μεταβληθώ σε ένα γελοίο ον που περπατά και κλαίει, βρύσες τα δάκρυα, με ένα μαντήλι στο χέρι συνέχεια. 
Έτσι που προσωποποιώ τη στενοχώρια κανείς δεν θα με θέλει, ούτε για να μυρίσω και να του βρω έναν τόνο κοκαΐνης... 

The rug really tied the room together

Imperfection is beauty, madness is genius 
and it's better to be absolutely ridiculous 
than absolutely boring


Marilyn Monroe, Marilyn: Her Life in Her Own Words

Την περίοδο της εγκυμοσύνης μου βρέθηκα πολλές φορές στον προθάλαμο ιδιωτικών και δημόσιων εξεταστηρίων και νοσοκομείων. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ήθελα να αρχίσω στα χαστούκια τις άλλες έγκυες γυναίκες εκεί μέσα. Και κατέληξα: το πιό γκρινιάρικο ζώο στον πλανήτη είναι η ελληνίδα έγκυος. Tο γεγονός ότι για κάποιες από αυτές αυτή είναι η πιό αξιομνημόνευτη περίοδος της ζωής τους είναι λυπηρό και αξιοθρήνητο αλλά δεν είναι αρκετή δικαιολογία για να παράγουν τόση αλαζονεία, μιζέρια και ΓΚΡΙΝΙΑ και να την εκτοξεύουν στον πλανήτη γύρω τους (ας περιορίζονται στους δυστυχείς συμβίους τους). 

Επίσης κατέληξα ότι δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ γυναικολόγος -για τον ίδιο προαναφερθέντα λόγο. 

Η απόκτηση του δικού μου παιδιού παραδόξως επιβεβαίωσε την πίστη μου στην υιοθεσία. Δεν πιστεύω ότι διαφέρει σε τίποτα το συναίσθημα που νιώθω εγώ όταν κρατάω αγκαλιά τον μικρό κύριο Π. από το συναίσθημα που νιώθει μιά άλλη γυναίκα που κάποιος άλλος γεμίζει την αγκαλιά της με ένα μωρό. Φυσικά πολλά μπορούν να ειπωθούν επ'αυτού και ήδη συζητώντας το θέμα με φίλους και δικούς όλοι διαφωνούν με αυτό που λέω, πιό έντονα οι άνδρες. Δεν έχω εμπειρία ούτε ως υιοθετημένη, ούτε ως θετή μητέρα και έτσι εν πολλοίς η αξία των λεγομένων μου είναι μηδενική -ή τέλος πάντων, όπως με όλα, προσεγγισμένη με συναισθηματισμό. 

"This will not stand, ya know, 

this aggression will not stand, man"

The Dude to the Big Lebowski

Δεν μου κάνει εντύπωση η αυξανόμενη επιθετικότητα. Είναι σημείο των καιρών που πρέπει να περιμένουμε να το δούμε να βαίνει αυξανόμενο, για διάφορους λόγους που τους καταλαβαίνετε μόνοι σας και δεν θα προσβάλω την νοημοσύνη σας με το να τους αναφέρω (κοινώς βαριέμαι να κάτσω να γράφω). Μου κάνει όμως εντύπωση το γεγονός ότι η ελληνική διαδικτυακή συμπεριφορά αδυνατεί να ξεπεράσει το εφηβικό στάδιο της εμπαθούς αγένειας -και δεν μιλάω για τίποτα ακροδεξιά κουτούκια. Είμαι μέλος στο buzz από τον Ιούνιο του 2008 και το παρακολουθώ τακτικά για λόγους ενημέρωσης. Ενώ έχω προτείνει ενίοτε κάποια άρθρα, όλο αυτό το διάστημα αποφεύγω να συμμετέχω στις συζητήσεις κάτω από τις προτάσεις των άλλων (βλέπω από τα στατιστικά ότι έχω κάνει μόνο ένα σχόλιο). Ο λόγος είναι ότι η επιθετικότητα και η αγένεια που συναντώ από τους σχολιαστές εκεί με σοκάρει και δεν έχω όρεξη να ξεκατινιάζομαι -έστω ανταλλάσσοντας πολύπλοκα επιχειρήματα με βιβλιογραφικές παραπομπές. Πρόσφατο θλιβερό παράδειγμα που μου γέννησε ειλικρινά μεγάλη απορία: πώς είναι ποτέ δυνατόν ΑΥΤΟ το ποστ να προκαλέσει ΑΥΤΗ τη "συζήτηση". 

H Κίχλη έκανε πρόσφατα μιά πολύ ενδιαφέρουσα ιστορική παρατήρηση 


"και περνάνε λέει τα χρονια και τελειώνει αυτή η λαίλαπα και διαβάζονται λέει τα ημερολόγια του καιρού/μπλογκς ως μαρτυρίες εποχής,να όπως κάτι λογοτεχνικά σοβαρά της κατοχής ας πούμε ή της δικτατορίας. και γυρίζει πίσω με τη μνήμη ο κόσμος κι οσοι δεν το έζησαν το μαθαίνουν"


και συνεχίζει τη σκέψη της γράφοντάς τα πολύ καλύτερα από ό,τι θα μπορούσα ποτέ εγώ, και έχει πολύ δίκιο. 
Σε κάθε περίπτωση με έκανε και σκέφτηκα ότι από αυτό εδώ το blog δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει κανείς σε όλη του την έκταση το φαινόμενο που ζούμε τώρα κι αισθάνθηκα με έναν τρόπο ενοχή. Από την άλλη, πολλές ενοχές αισθάνομαι για ένα σωρό πράγματα, και δεν βγαίνει ποτέ τίποτα με τις ενοχές. Μόνο εκβιασμένες αντιδράσεις κι αυτές δεν είναι ποτέ για καλό. 

Άσε που σκέφτομαι ότι αυτή την εναγώνια κατάσταση της ανεργίας, της απελπισίας, εγώ την έχω ζήσει εδώ και πολλά χρόνια, την έχω περάσει σαν μιά μεγάλη αρρώστια και σε μεγάλο βαθμό καθόρισε αυτό που είμαι. Μα τότε δεν ήταν κρίση, δεν την κατέγραψε κανείς ως τέτοια εποχή, αντιθέτως: κάποια λένε ότι εκείνη ήταν η εποχή της ευημερίας. Δεν ήταν λοιπόν κρίση για τους άλλους, ήταν για μας. 


Να, εκείνα τα χρόνια τα θυμάμαι έτσι όπως τα φωτογράφισε ο Στάβερης, ο υπέροχος Στάβερης 
Υπήρχε φτώχεια στην Αθήνα πριν 20 χρόνια;

The Angel that presided o’er my birth 

Said, “Little creature, form’d of Joy and Mirth, 

“Go love without the help of any Thing on Earth.” 

     

William Blake

Εν τω μεταξύ όλη μέρα του λέω ότι τον αγαπώ και ξαφνικά μου πέρασε από το μυαλό, φαντάσου η πρώτη λέξη-φράση του να είναι "σ'αγαπώ" και να αποκαλυφθώ ότι το λέω όλη μέρα και να λένε όλοι τί σόϊ μάνα είμαι. 
Πού να με ακούσουν κιόλας να τραγουδάω το δικής μου εμπνεύσεως μεταμοντέρνο medley νανουρισμάτων με επιρροές από την Αθηναϊκή σκυλάδικη νύχτα: 
Όλος ο κόσμος (Νίνο)
Όλος ο κόσμος είσαι εσύ/ το τέλος κι η αρχή/ ολόκληρη η ζωή μου είσαι

Το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου (Λευτέρης Πανταζής) 
Το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου για μένα είσαι/η μεγαλύτερη αγάπη απ'όλες μωρό μου είσαι εσύ

και το απόλυτο νανούρισμα-ταχτάρισμα "Τάκα-τάκα" του κυρίου Γιάννη Φλωρινιώτη 
Τάκα τάκα τάκα να του παίζω παλαμάκια/ να τ'αγκαλιάζω, να του κάνω μάκια-μάκια 

Τέλος πάντων, μήν με ξεσυνερίζεστε και μην είστε πολύ αυστηροί. Αναλογιστείτε παρακαλώ τον μακροχρόνιο εγκλεισμό μου που οδηγεί σε συμπτώματα ιδρυματισμού μα και την πολύ μεγάλη, αδύνατον-ακόμη-να-διαχειριστώ-λογικά, χαρά μου. 


******

Η ανάρτηση εικονογραφείται με ψηφιακά κολάζ στο στυλ του Max Ernst, από μιά ωραία συλλογή στο flickr του seriykotik1970, ΕΔΩ

Βλέφαρό μου

Έλα ύπνε, πάρ'το
σε μετάξι επάνω βάλ'το
σιγά


Κι από μέλι γάλα
να'ν' του ονείρου του η σκάλα
πλατιά


Βλέφαρό μου σκαλιστό
αχ τυχερό μου
μή χαράζεις άστρο της αυγής
μή μου τρομάζεις

Δεν έχει νόημα να εξιστορήσω όλη την περιπέτεια. Μιά περιπέτεια είναι έτσι κι αλλιώς όλων μας η ζωή, τί νόημα έχει να κάτσω να γράψω όλα όσα έζησα εγώ ειδικά σε αυτή τη διαδρομή και την κορύφωση του δράματος;

Όταν μιά ιστορία έχει ευτυχές τέλος, όπως συνέβη εν προκειμένω, κρατάς το αποτέλεσμα και προσπαθείς να ξεχάσεις τις δυσκολίες - δεν ξεχνιούνται βέβαια τα τραύματα κι οι φόβοι, απλώς μαθαίνεις κάπως να τα διαχειρίζεσαι. Τόσα χρόνια ανάλυσης εκεί έχω καταλήξει. 

Σημασία έχει ότι τώρα είναι εδώ, τον κρατάω αγκαλιά, μυρίζω τα μαλλιά του, φιλάω τα χέρια του και εγωιστικά τον βλέπω σαν το ομορφότερο παιδί του κόσμου. Πώς αλλιώς: αυτό το φεγγαρόπαιδο είναι παιδί του Έρωτα και της Αγάπης μας - κι ελπίζω να μην γίνει αυτό βάρος στη ζωή του, αλλά φτερά για να πετάξει και να ερωτευτεί κι αυτός. Και να ζήσει μιά ζωή γεμάτη αγάπη. Μόνο αυτό τελικά του εύχομαι: μια ζωή γεμάτη αγάπη*.

Φίλοι μου, υπήρξα τυχερή. Για μένα το 2011 δεν ήταν η χρονιά της αγανάκτησης, της κρίσης, της μιζέριας και της γκρίνιας. Ήταν μιά χρονιά-διαδρομή, πολύ δύσκολη και ανηφορική, αλλά εκεί στο τέρμα της ανηφόρας είδα την ωραιότερη ανατολή του κόσμου. 

Σας εύχομαι από την καρδιά μου το 2012 να σας φέρει μιά παρόμοια συγκλονιστική εμπειρία. Ίσως είναι το μόνο αντίδοτο στην πικρή γεύση της καθημερινότητας. 

---
*Ψέμματα: δεν θέλω μόνο αυτό. Θέλω να είναι υγιής, ευφυής, χαρισματικός και ήδη τον ονειρεύομαι Ανώτατο Δικαστή στη Χάγη, σταρ του Χόλυγουντ, Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, πρόεδρο της Βουλής των Λόρδων, αρχιτέκτονα διεθνούς φήμης, κλπ. κλπ. Αλλά κι αυτό είναι ανθρώπινο, σωστά;