Μέσα στις φωτογραφίες το μολύβι μου

Ξεφυλλίζω χιλιάδες φωτογραφίες μου από ευρήματα. Κομμάτια που αγάπησα πολύ γιατί μου άνοιξαν σιγά-σιγά την καρδιά τους -τα περισσότερα από το ευτελέστερο υλικό, χώμα. Μέσα στις 'τεχνικές' αρχαιολογικές φωτογραφίες μου, παρατηρώ τις παράταιρες λεπτομέρειες και διαβάζω την δική μου ιστορία.

Το λερωμένο τραπέζι που δεν σκούπισα πριν τραβήξω τη φωτογραφία.
Τα νερά του ξύλου που μπλέκονται με το χρώμα του χώματος.

Οι μύτες από τα κόκκινα γοβάκια μου που μπαίνουν στο κάτω μέρος ενός καρέ.

Μιά γωνία από το σκαμνί που ανέβαινα με προσοχή να πάρω τις φωτογραφίες.

Μιά άκρη από το κασκόλ μου.

Οι πλαστελίνες μου.

Μικρά κομμάτια πλέξιγκλας για να στηρίζω επιφάνειες που δεν στέκουν καλά.

Χαρτοταινία.

Η ίδια η πράσινη σκούρα επιφάνεια που χρησιμοποιώ σαν βάθος στις φωτογραφίες.

Ένα πλαστικό sous main, που απέκτησε με τα χρόνια ένα σωρό μικρά σημάδια, γρατζουνιές, και πρωταγωνιστεί πλέον κι αυτή στην ανάμνηση με το δικό της τρόπο.

Το μολύβι μου. Ένα μολύβι Rotring μηχανικό, σκούρο καστανοκόκκινο. Το μολύβι-φυλαχτό, μιά πρόληψη που κρατάω εδώ και, πόσα; να σκεφτώ. Δεκαοκτώ χρόνια. Από τη δεύτερη ανασκαφή μου, στο Βουνό. Ημερολόγιο πάντα με μολύβι.

Αυτό που έχω τώρα είναι το δεύτερο. Αλλά και τούτο, όπως το πρώτο, έχει δικό του χαρακτήρα, δική του θέληση και γράφει όποτε θέλει. Εγώ το καθαρίζω προσεκτικά, αφαιρώ με προσοχή τα τρίμματα του γραφίτη. Το γεμίζω πάντα με δυό μυτούλες 2Β, αλλά εκείνο τις μισεί κατά βάθος γιατί είναι μαλακές και τρίβονται. Είναι προορισμένο για ΗΒ, αλλά εγώ επιμένω. Είναι μεγάλη νίκη να υπερβαίνεις τον προορισμό σου. Αγαπώ την γραφή του 2Β κι επιμένω. Το μολύβι μου επιμένει κι αυτό κατά περιόδους να μην γράφει. Όπως τώρα.

Στο μεταξύ, εγώ συνεχίζω να γράφω με άλλα μολύβια και περιμένω. Πάντα με μολύβι στο ημερολόγιο, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Το Θαυμάσιο Λεύκωμα της κυρίας Β.

Η εβδομάδα που πέρασε μου έμοιασε με δρόμο που ακολουθεί οφιοειδή πορεία. Έστριβε πότε δεξιά πότε αριστερά, αναγκαζόμουν να ακολουθώ τη ροπή της. Ζαλίστηκα λίγο. Ευτυχώς το ΣΚ πέρασε ήρεμα.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο κι όλα πήγαν καλά. Αυτή η συνομιλία με άγχωνε εδώ και καιρό, περισσότερο τις τρεις τελευταίες μέρες. Αναστεναγμός ανακούφισης.

Η προηγούμενη εβδομάδα με φιλοδώρησε με μιά θαυμάσια έκπληξη: να συναντήσω από κοντά (και να μιλήσω για λίγα λεπτά) με μιά αληθινή σταρ του Hollywood, την Ολυμπία Δουκάκη!

Μου φάνηκε τόσο όμορφη, έξυπνη, βλέμμα αστραφτερό, απεριόριστη γοητεία, αληθινά θαυμάσια. Και πιό πολύ μου άρεσε η αίσθηση που άφησε μετά την συνάντησή μας, όταν απομακρυνόταν. Η έλλειψή της.

Μόλις τελείωσε το διάγγελμα του Παπανδρέου με την ανακοίνωση των αυστηρών οικονομικών μέτρων θυμήθηκα την φίλη μου την Κ., καθηγήτρια στο Berkeley. Την είδα από κοντά τις προάλλες και μου είπε ότι εκεί (χωρίς να χυθούν πολύ αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας) συμφώνησαν οι καθηγητές του πανεπιστημίου για μείωση μισθού 10%. Το ίδιο μου είπε και η Λ. που εργάζεται για το Κοινοβούλιο. "Για να μην χάσει κανείς τη δουλειά του".

Συμφωνώ απολύτως. Αν μη τι άλλο αυτή η σύμπνοια είναι ένα σχεδόν παράταιρο συναίσθημα για την Ελλάδα και θα ήθελα να το ζήσω.
Αλλά πρέπει να εξομολογηθώ μιά ακόμη σκέψη. Σε αυτές τις ώρες της σοβαρής εθνικής κρίσης πιστεύω ότι θα ήταν πιό δίκαιο (και πιό συναρπαστικό..!) να απαλλοτριώσει το κράτος την περιουσία της Εκκλησίας υπέρ του ελληνικού λαού.

Κι επειδή (είναι ούτως ή άλλως αδιανόητο να) λειτουργεί η Ιερά Σύνοδος ως διοικητικό συμβούλιο εταιρείας, ε, ας σταματήσει τουλάχιστον να είναι αφορολόγητη η εταιρεία αυτή. Υπογραφές για το θέμα συλλέγονται εδώ (ευχαριστώ θερμά τον κο Ροΐδη για την γνωστοποίηση).

Οι ελεύθεροι άνθρωποι είναι πάντα όμορφοι άνθρωποι.

Η τεχνική του κολάζ φωτογραφιών υπήρξε αγαπημένη απασχόληση των κυριών της Βικτωριανής εποχής. Φωτογραφίες προσώπων κυρίως (ενίοτε μνημείων, τοπίων ή ζώων) επικολλώνται σε κάρτες και το περιθώριο ή το βάθος επιζωγραφίζεται ανάλογα με την έμπνευση της δημιουργού. Κάποιες φορές αποπειρώνται τολμηρότερες συνθέσεις, πολυπρόσωπες, ενταγμένες σε ένα δωμάτιο ή ένα τοπίο. Αυτές είναι οι πλέον σουρεαλιστικές αφού καταργούν όλους τους άξονες και τις κλίμακες αλλά συνεχίζουν να λειτουργούν ποιητικά.
Την σημερινή ανάρτηση εικονογραφούν τέτοιες φωτογραφικές συνθέσεις.

Για όσους ενδιαφέρονται περισσότερο γι'αυτήν την ελάσσονα τέχνη ας ξεφυλλίσουν το Θαυμάσιο Λεύκωμα της κυρίας Β. Πρόκειται για το πλέον ολοκληρωμένο δείγμα τέτοιου λευκώματος.


Αξίζει πάντως να αναφέρω ότι επί των ημερών μας η τεχνική αυτή δοξάζεται με εφευρετικότατο τρόπο στο Μυστικό Ημερολόγιο της κυρα-Φλάντζενας, ένα ψυχωφελές εικονογραφημένον ανάγνωσμα. Προς επίρρωσιν των γραφομένων ρίξτε μιά ματιά στην φωτογραφία γάμου του ζεύγους Φλάντζα.

Surrender or die!

The first night on the island fell very dark and mysterious.

Το Boy Castaways είναι ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται στις περιπέτειες τριών παιδιών και ενός σκύλου σε ένα νησί. Είναι ένα βιβλίο που είμαι σίγουρη ότι δεν έχετε διαβάσει.

Ούτε εγώ άλλωστε. Είναι ένα βιβλίο κυριολεκτικά μοναδικό.

Ο συγγραφέας του, ο διάσημος δημιουργός του Peter Pan, J.M. Barrie, εξέδωσε μόνον δύο αντίτυπα του βιβλίου. Το ένα χάθηκε.

There was one other copy of this book only

and it was lost in a railway train in 1901

J.M.B. 1901

Το άλλο αντίτυπο φυλάσσεται στην Beinecke Rare Βοοκ and Manuscript Library του Πανεπιστημίου Yale (δείτε περισσότερα εδώ). Το βιβλίο εικονογραφήθηκε με αληθινές φωτογραφίες των αγοριών της οικογένειας Llewelyn Davies που ενέπνευσαν τον Barrie. Η εικονογράφηση του σημερινού ποστ είναι από φωτογραφίες του βιβλίου αυτού.

After three weeks of incessant toil, the hut approached

completion.

Δύο τρόποι έκφρασης, πολύ ενδιαφέροντες, αν μη τι άλλο από γλωσσολογική άποψη.

Η ιδιόλεκτος ενός επαγγελματία οδηγού

(δώρο στα σχόλια αυτής της ανάρτησης, ευχαριστώ Αλαφροΐσκιωτε!, αρχικά από εδώ, μαθαίνω ότι το βιδεοτεμάχιον κάνει ήδη λαμπρή καριέρα στα email όλων των βαριεστημένων εργαζομένων αυτής της χώρας)

They had to sit outside, because their brother was within

singing, and playing on a barbaric instrument. "The music'

said Peter, "is rude, and to a cultivated ear discordant ; but

the songs, like those of the Arab, are full of poetic imagery."

Οι επιστολικές θυμοσοφίες ενός υπόδικου

(εύρημα του null)

The pirate Swarthy came rushing upon us, armed to the teeth.

Ίσως η μεγαλύτερη προδοσία από όλες είναι να σε εγκαταλείπει το ίδιο σου το σώμα. Να μην αντέχει άλλο τους χειρισμούς σου. Να διαμαρτύρεται σαν αυτοκίνητο όταν ξεχνιέσαι κι αλλάζεις ταχύτητα χωρίς πατημένο συμπλέκτη, εν ψυχρώ, με ένα κρακ στο λεβιέ.

Μου φαίνεται περίεργο που, λίγες μέρες τώρα, κάποιος ή κάποια μέσα στο σώμα μου χτυπάει τις γροθιές του στο στήθος μου, κάτω από το κλουβί των πλευρών, σαν να θέλει να βγει έξω. Προσπαθώ να τον αγνοήσω, αλλάζω πλευρό στο κρεββάτι, κάνω μιά βόλτα στα δωμάτια, φτιάχνω καφέ. Κι αυτός εκεί με τις γροθιές να βαράει. 105 γροθιές το λεπτό. Χτυπάει και τον ακούω στα αυτιά μου, στα μηνίγγια μου. Σκάσε, του λέω. Αλλά συνεχίζει.

Surrender, or die!

Les moulins den mon coeur

Άλλη μιά εξομολόγηση, το 12ο κεφάλαιο, πέντε ονειρεμένες δουλειές

Βλέπω την εκτυφλωτικά όμορφη Κάτια Ζυγούλη να δίνει έναν αγώνα μέχρις εσχάτων για να αρθρώσει στοιχειώδη λόγο σε μιά συνέντευξη. Κάθε φορά που βλέπω ανθρώπους που μιλούν αργά και με δυσκολία -προσπερνώντας ότι αυτό καθ'εαυτό το γεγονός μου δημιουργεί εκνευριστική αδημονία- σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι θα ζήσουν 200 χρόνια. Σκέφτομαι ότι ο αργός τρόπος ομιλίας (που κατ'εμέ) αντικατοπτρίζει έναν αργό τρόπο σκέψης και η (έστω φαινομενική) έλλειψη άγχους θα τους εξασφαλίσουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και ίσως ποιοτικότερο βίο: ασφαλώς δεν διατρέχουν κίνδυνο εμφράγματος.

Κι ενώ είναι άδικο να μέμφομαι ανθρώπους που σε τελική ανάλυση δεν έχουν την υπερποσότητα άγχους που έχω εγώ, αν θέλω να είμαι ειλικρινής πρέπει να ομολογήσω ότι κατά βάθος τους υποτιμώ.

Αντιλαμβάνεστε βέβαια ω, ευφυείς μου αναγνώστες, ότι όλη η προηγούμενη παράγραφος δεν μπορεί να είναι γέννημα απλώς μιάς συνέντευξης της αν μη τι άλλο ευειδούς Κάτιας.

Δεν είναι ευγενικό να διαφημίζεται κανείς, το ξέρω, μα συγχωρείστε με. Δεν ξέρω και πώς να κρύψω την χαρά μου.

Καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι -ή εν προκειμένω αμόνι- για την εξαιρετικά επιτυχημένη προσωπογραφία μου την οποία φιλοτέχνησε ο σουρεαλιστής προθυπουργός μας.

Μπορώ πλέον να υπερηφανεύομαι ότι αποτελώ το 12ο κεφάλαιο του Βιβλίου των Ιστολογικών Όντων με κείμενο, τίποτα περισσότερο από έναν αμίμητο στίχο του μεγάλου ποιητή Ιουλίου Σαίξπηρ.

Ευχαριστώ πολύ δόκτωρ Φλάντζα!

Στο τραπέζι με την Kim και τον Θ.
Τους ζητάω να κάνουν τη λίστα με τα πέντε επαγγέλματα που θα ήθελαν να κάνουν αν δεν υπήρχε καμιά δέσμευση, όπως στην ανάλογη σκηνή του High Fidelity (Top Five Dream Jobs). Τους ζητάω να αφήσουν την φαντασία τους να αφηνιάσει, να μην περιοριστούν από τίποτα (αδυναμίες στο τόπο ή και τον χρόνο), να επικοινωνήσουν με το καταπιεσμένο θυμικό και να μου δώσουν πέντε επιλογές.

Η δική μου λίστα: ΠΕΝΤΕ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

1. Κεντίστρα ή υφάντρια

2. Λονδινολόγος ή Σινολόγος (κλέβω το ξέρω)

3. Δοκιμαστής γλυκών

4. Λύτης παζλ (εννοώ αυτά με τα κομματάκια, όχι γρίφους, σταυρόλεξα και sudoku -μ'αρέσουν αλλά όχι για επάγγελμα. H Kim μου λέει ότι στην Αμερική υφίσταται ως επάγγελμα.)

5. Συγγραφέας

For the record, στο High Fidelity, o Nick Hornby βάζει τον Rob να διαλέξει...

Top 5 dream jobs

1.Journalist for Rolling Stone magazine, 1976 to 1979
2.Producer, Atlantic Records, 1964 to 1971
3.Any kind of musician, besides classical or rap
4.Film director, any kind except German or silent
5.Architect (replace by record store owner)

Τα ρουμπινένια γοβάκια της Judy Garland στο ρόλο της Dorothy στον Μάγο του Οζ φυλάσσονται σαν πολύτιμος θησαυρός στο Smithsonian Institution

Η δική σας λίστα;

ο

ο

ο

Μίμησις πράξεως σπουδαίας

Η ιστορία ενός ανθρώπου που κλήθηκε να αποδείξει την θεωρία στην πράξη.


http://kavrochori.blogspot.com/

Εσείς πόσο πολύ αγαπάτε τις αρχαιότητες;

Στο μεταξύ, μην παραλείψετε παρακαλώ να ρίξετε τη ματιά σας στην ανάρτηση της D. Wright για την τύχη που προδιαγράφεται για το Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας, εδώ. Αν επιθυμείτε να ενώσετε τη φωνή σας, προσθέστε το όνομά σας στα σχόλια στο τέλος της ανάρτησης.

Ονειρεμένα ταξίδια στην ατέλειωτη άσφαλτο

Arthur Rothstein, 1936

Η πιό πρόσφατη ανάρτηση του Άρη, εδώ, ειδικότερα η σκέψη υπ. αριθμόν 3 περί των τίτλων των ελληνικών επιθεωρήσεων, μου θύμισε ένα βιβλιαράκι που ξετρύπωσα πριν χρόνια.

Το βιβλίο λέγεται Λαϊκές Επιγραφές και Ονόματα σε Ελληνικά Αυτοκίνητα, Συμβολή στην Έρευνα Σύγχρονων Λαογραφικών Φαινομένων και συγγραφέας του είναι ο Μηνάς Αλεξιάδης, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων.

Ο καθ. Αλεξιάδης επιχειρεί μιά επιστημονική προσέγγιση στο νεοελληνικό φαινόμενο των επιγραφών επάνω σε αυτοκίνητα.

Ονόματα (Ο Σωτηράκης και η Σουζάνα) και χαρακτηρισμοί (Το καλό παιδί), αλλά και ευχές (Η Παναγιά μαζί σου), χαιρετισμοί (Αντίο φίλε), δηλώσεις ταυτότητας (Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω), παροιμίες (Κάλλιο αργά παρά ποτέ), αυτό ήταν το συναρπαστικό υλικό της έρευνας αυτής!

Το υλικό ταξινομείται σε ενότητες και ακολούθως αναλύονται τα ίδια τα κείμενα, αναζητώνται οι πηγές της εμπνεύσεως, διερευνάται η σκοπιμότητά τους, κλπ. Πρόκειται για μιά θαυμάσια συνάντηση ανάμεσα στο επιστημονικό και το παιγνιώδες, πολύ του γούστου μου, αν με ρωτάτε. Αν βρείτε το βιβλίο σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα, αν μη τι άλλο, σαν ένα αποδεικτικό στοιχείο ότι η επιστήμη δεν χρειάζεται να είναι πάντα βαρετή.

Από το θαυμάσιο αυτό έργο ανθολογώ

12 + 1 επιγραφές ελληνικών αυτοκινήτων

1. Ο Τραβόλτας

2. Ο ταλαίπωρος με τα 7 παιδιά

3. Όχι θα κάτσω να σκάσω

4. Εγώ φεύγω, εσύ αν θέλεις, έλα

5. Φεύγω αλλά θα ξαναγυρίσω

6. Τα καλά παιδιά είναι καταδικασμένα (έδρα: Όπου ξημερώνει)

7. Οι όμορφες τιμωρούνται

8. Προστάτης η συνείδησίς μου

9. Φύγε να βρεις τη μοίρα σου

10. Θηλυκά και μηχανές, στενοχώριες και χαρές

11. Ονειρεμένα ταξίδια στην ατέλειωτη άσφαλτο

12. Κάθε δύση και μιά ανάμνηση, κάθε ανατολή και μιά ελπίδα

+1. Ζω από περιέργεια για να δω το τέλος μου

Amata Iphimedea

πατήστε το play και πάμε παρακάτω

(όταν άκουσα αυτό το τραγούδι σκέφτηκα εσένα)

Πήραμε πάλι τα όρη, τα άγρια βουνά, τις πέτρες και τα ξύλα. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, εδώ και χρόνια, κλείνουμε το έτος σαν αναχωρητές, ζούμε τις τελευταίες μέρες σαν ερημίτες. Κατεβάζουμε σιγά-σιγά ταχύτητα κι ανάβουμε το τζάκι.
Καίμε ό,τι καίγεται.

Κάνουμε παραμονή πρωτοχρονιάς οι δυό μας αγκαλιά στην παγωμένη βεράντα-γελάμε-είδα τον Άγιο Βασίλη;-ανοίγουμε σαμπάνια-σπάμε το ρόδι. Οι δυό μας όλος ο κόσμος που χρειαζόμαστε.

Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τα ζευγάρια που επιζητούν την συντροφιά των άλλων για να κάνουν την κοινή ζωή τους ανεκτή.

Ο Άγιος Βασίλης μου έφερε δώρο το Vintage κι έτσι η πρώτη νύχτα του 2010 (το προφέρω είκοσι-δέκα για να μην μπερδεύομαι) κύλησε έτσι, με τις μουσικές του Βασιλικού να γεμίζουν το παλιό πέτρινο σπίτι του παππού, με ιστορίες για μεγάλους έρωτες ή μάλλον για μεγάλες αγάπες.

Αγαπημένη Ιφιμέδεια

E.J.C. Esper, Die Schmetterlinge in Abbildungen nach der Natur, 1803-4

fig. 4, Amata Phegea Sphinx Iphimedea

Ακολουθώντας την παράδοση του πρώτου ποστ της νέας χρονιάς(βλ. 2009, 2008), θα ξεκινήσω και το είκοσι-δέκα με ένα ποίημα.

Letter to an Archaeologist

Citizen, enemy, mama's boy, sucker, utter
garbage, panhandler, swine, refujew, verrucht;
a scalp so often scalded with boiling water
that the puny brain feels completely cooked.
Yes, we have dwelt here: in this concrete, brick, wooden
rubble which you now arrive to sift.
All our wires were crossed, barbed, tangled, or interwoven.
Also: we didn't love our women, but they conceived.
Sharp is the sound of pickax that hurts dead iron;
still, it's gentler than what we've been told or have said ourselves.
Stranger! move carefully through our carrion:
what seems carrion to you is freedom to our cells.
Leave our names alone. Don't reconstruct those vowels,
consonants, and so forth: they won't resemble larks
but a demented bloodhound whose maw devours
its own traces, feces, and barks, and barks.

(Joseph Brodsky, από τη συλλογή To Urania, 1983)

Απομένουν μόνον 346 μέρες μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα

.

.

.

Οι τρεις μάγοι

Ήτανε μέρες συνηθισμένες και μέρες ασυνήθιστες.

Μέρες χαράς με τα μάτια των φίλων που είχα καιρό να δω.

Μπορεί να ήταν το πέρασμα του χρόνου μακριά τους, μπορεί να ήταν ιδέα μου, πάντως μου φάνηκε ότι φέτος οι φίλοι και οι φίλες μου είχανε βλέμμα πιό σκεπτικό, βλέμμα υγρό, της νοσταλγίας και της έγνοιας. Χαίρομαι που διασταυρώσαμε τα βλέμματά μας αυτές τις γιορτές.

Ήτανε μέρες με μελομακάρονα και δίπλες, μέρες με σακούλες γεμάτες δώρα.

Ήταν και μέρες ανάμεσα σε ένα τρακάρισμα και έναν ξηλωμένο γύψο. Όλοι καλά ευτυχώς.

Ήταν και μιά μέρα πιό ασυνήθιστη από τις άλλες που όμως δεν της φαινότανε. Μπήκα στο τρένο του ΟΣΕ να κατέβω στην Αθήνα. Κάθισα δίπλα σε έναν κουρασμένο πακιστανό. Κρατούσε το κεφάλι του με το χέρι του και αναστέναζε.

Στο διπλανό διάχωρο κάθονταν τρεις μάγοι και συζητούσαν χαρούμενοι σε σπασμένα αγγλικά.

Μια κοπέλα μαύρη, με υπέροχο σοκολατένιο στιλπνό δέρμα, ωραία στραβά δόντια και λαμπερό χαμόγελο. Έσφιγγε την τσάντα της στο στήθος. Μια κοπέλα Φιλιπιννέζα, κοντούλα και τσαχπίνα, λεπτή, απλά κομψή, έπαιζε στα χέρια της ένα ροζ κινητό και κουβαλούσε απο κοντά ένα σάκο. Ένας μεγαλύτερος κύριος, ίσως από το Πακιστάν, πολύ μελαχρινός, με αστραφτερά μάτια, έδειχνε υπομονετικός κι άκουγε τα κορίτσια με χαμόγελο.

Τα κορίτσια διαφωνούσαν για το που βρίσκεται η Αμερική. Είναι χώρα της Ευρώπης έλεγε η μαυρούλα. Όχι, επέμενε η Φιλιππινεζούλα, είναι πιό μακριά. Και σχεδίαζε επί ματαίω πάνω στο πόδι της τη θέση των ηπείρων.

Ξέρεις να μαγειρεύεις; ρώτησε η μαυρούλα. Ναι αμέ, με έμαθε μιά Ελληνίδα μαμά. Εγώ δεν ξέρω, πίσω στην Αφρική μαγείρευε η μαμά μου. Η μαμά της πίσω στην Αφρική εμφανίστηκε πάνω από το κεφάλι της και της χάϊδεψε τα μαλλιά.

Να πάρουμε ψάρι να μαγειρέψουμε, λέει η Φιλιππινεζούλα. Έχετε ψάρι στην Αφρική;

Ναι, έχουμε, αλλά δεν ξέρω να το μαγειρεύω.

Ψώνισε εσύ και θα μαγειρέψω εγώ, σκάει χαμόγελο η Φιλιππινεζούλα και ορμάει στην έξοδο. Φτάσαμε στην Αθήνα.

Φίλοι μου, καθώς μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές σε κανέναν. Δεν νομίζω ότι η πορεία μου μέσω των επιλογών μου δικαιολογεί ή δικαιοδοτεί κάτι τέτοιο. Από την άλλη, με πιάνει μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω ακριβώς αυτό που δεν πρέπει.

Οι ευχές-συμβουλές μου για την καινούργια χρονιά είναι να ανοίγετε τα μάτια σας στα θαύματα της καθημερινότητας. Είναι παντού και περιμένουν να τα αναγνωρίσουμε. Να είστε ευγνώμονες για τα καλά που σας συμβαίνουν, τους αγαπημένους ανθρώπους που έχετε γύρω σας. Να φυλάτε τις ωραίες αναμνήσεις όσο γίνετε ζωντανές μέσα σας. Κι όταν τυχαίνουν τα άσχημα να αντλείτε από τα καλά, να κάνετε υπομονή και να ελπίζετε στα καλύτερα.

Αυθαίρετα στο Κολωνάκι

Εδώ ο τίτλος μόνο, η ανάρτηση φιλοξενείται εδώ, στον athensville, που είχε την ευγένεια να με καλέσει να γράψω ένα κείμενο σχετικό με την Αθήνα.

Τον ευχαριστώ θερμά και ειλικρινά για την φιλοξενία.

Quidquid Latine dictum sit altum videtur

Χαριτωμένο πρόσωπο μπρος στο βιβλίο,

Ματάκια εσείς σκυμμένα εκστατικά,

Στης φαντασίας, μικρούλα μου, το πλοίο

Και ταξιδεύεις έτσι, στ'ανοιχτά.

(Μιλτιάδη Μαλακάση, Στην ίδια)

Εχτές τελείωσε ένας περίεργος, πολύ κουραστικός μήνας. Άρχισε με ένα ατύχημα και τελείωσε με ένα ευτύχημα. Το αντίστροφο θα ήταν χειρότερο.

Εχτές το απόγευμα η Mary Poppins με κάλεσε για καφέ στο πιό Χριστουγεννιάτικο μέρος της Αθήνας. Όταν κανείς βγαίνει μαζί της περιμένει βέβαια να του συμβούν ένα σωρό υπέροχα πράγματα, αλλά εν πάση ειλικρινεία δεν ήμουν προετοιμασμένη να ενθουσιαστώ τόσο

(αν και, τώρα που το σκέπτομαι, πώς προετοιμάζεται κανείς να ενθουσιαστεί;)

Φράση-κλισέ: Η αστυνομία αποδίδει το συμβάν σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Προχτές λοιπόν ξεκαθάρισα έναν παλιό λογαριασμό. Ευτυχώς δεν υπήρξε συμβάν. Τα δέκα πιό δύσκολα λεπτά που έχω περάσει εδώ και καιρό και φανταστείτε απουσίαζε ο σκύλος που δαγκώνει.

(άρα, τώρα που το σκέπτομαι, αυτά τα δέκα λεπτά θα μπορούσαν να ήταν δυσκολώτερα)

Επήγα πάλι στου γιατρού γιατί πονεί η καρδιά μου
και τη μορφη τση μου δειξε το καρδιογράφημα μου.

Πριν δυό χρόνια, σε έναν περίπατο στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου, άκουσα ένα τραγούδι κρητικό με απίστευτα σουρεαλιστικούς στίχους ιατροερωτικής θεματολογίας. Το ίδιο κιόλας βράδυ στο γάμο που ήμασταν καλεσμένοι ένας ομοτράπεζος Κρητικός με βοήθησε να εντοπίσω την ταυτότητα του τραγουδιστή. Δεν είχα βρει όμως το άσμα. Εχτές το βρήκα κι αυτό.

Όπως καλά θυμόμουν το άσμα έχει συναρπαστική υπόθεση. Ο τραγουδιστής έχει ενοχλήσεις και επισκέπτεται καρδιολόγο που του κάνει καρδιογράφημα στο οποίο εμφανίζεται μυστηριωδώς η μορφή της αγαπημένης του (του τραγουδιστή όχι του γιατρού). Ο γιατρός συστήνει συχνότερες συναντήσεις με το αντικείμενο του πόθου, αλλά ο ήρωάς μας αμφισβητεί την γνωμάτευση και θεωρεί την περίπτωσή του μή καταγεγραμμένη στα ιατρικά χρονικά. Ζητείται η συνδρομή ιατρού από το εξωτερικό ο οποίος όμως αρνείται να αναλάβει την περίπτωση.

Εδώ μεσολαβεί ένα λογικό κενό όπου υπονοείται ο θάνατος του ήρωα. Πριν πεθάνει όμως ο καλός μας φίλος είχε γίνει δωρητής οργάνων. Ωστόσο, οι γιατροί χρησιμοποιούν τελικά μόνον τα μάτια του για μεταμόσχευση και όχι την καρδιά του. Οι λόγοι γι'αυτό είναι πολλοί και παραδόξως ισχύουν συγχρόνως. Η καρδιά βρισκόταν σε κακή κατάσταση ("κομμάτια") και δεν μπορούσε να μεταμοσχευθεί. Η καρδιά είχε δωρηθεί από τον ίδιο τον ήρωα στην ερωμένη-φονέα του. Η καρδιά είχε τελικώς αλλάξει θέση και είχε πάει δεξιά στο στήθος.

Ας μην τα πολυλογώ όμως. Ασφαλώς η αφήγησή μου ωχριά μπροστά στην αυθεντική ερμηνεία, την οποία μπορείτε να απολαύσετε εδώ.

Από αύριο ξεκινούν εν τη οικία μας οι επίσημοι εορτασμοί των ημερών των Χριστουγέννων οι οποίοι αναμένονται να κορυφωθούν την Πρωτοχρονιά. Θα τραγουδάω κάλαντα, θα βλέπω Χριστουγεννιάτικες ταινίες, θα διαβάσω τα Χριστουγεννιάτικα βιβλία μου. Όπως λέει και η τρίχρονη κολλητή μου "Σα γίνει χαμός!".

Παρεμπιπτόντως ως ειδική Χριστουγεννολόγος-Ντικενσολόγος, φρονώ ότι η καλύτερη δραματοποιημένη εκδοχή του A Christmas Carol είναι αυτή με τον Patrick Stewart ως Ebenezer Scrooge. Πάντα όμως με συγκινεί και η εκδοχή με τον George C. Scott, αν και ίσως κάπως αμερικάνικη.

Η σημερινή ανάρτηση εικονογραφείται με μιά παλαιά (1882) έκδοση του ποιήματος του Clement Moore, A Visit from Saint Nicholas, περισσότερο γνωστού από τον πρώτο στίχο, It was the night before Christmas... Την έκδοση μπορείτε να αναζητήσετε εδώ. Αν σας κουράζει η ανάγνωση των σελίδων, σας θυμίζω ότι την είχα μεταγράψει στο ιστολόγιο, εδώ, εν έτει 2006...

Μια γυναίκα εξομολογείται

Τον τελευταίο καιρό κλείνω λογαριασμούς, τακτοποιώ υποθέσεις. Εδώ και πολύ καιρό κάνω όλα όσα ανέβαλα εδώ και χρόνια. Από την πολύ τακτοποίηση υποθέσεων, σήμερα έκανα την μακάβρια σκέψη ότι κάπου εδώ θα μπορούσα να πεθάνω κιόλας. Αλλά, φευ, το πιθανότερο είναι ότι ο θάνατος θα διαλέξει κάποια στιγμή που θα έχω μιά ατζέντα γεμάτη υποχρεώσεις.

Ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι έχω βάλει σκοπό της ζωής μου να πολεμήσω την σοβαροφάνεια, την γκρίνια, την ψευτοκουλτούρα, να προωθήσω τον παλιμπαιδισμό, τον αυθορμητισμό, την γελοιότητα, το χιούμορ. Κάθε φορά που συναντώ έναν άνθρωπο που μου το παίζει πολύ σοβαρός, αμέσως σκέφτομαι με ποιόν τρόπο θα μπορέσω να τον σοκάρω. Η ανάγκη αυτή τείνει να γίνει σχεδόν ψυχαναγκαστική.

Σήμερα αγόρασα από γνωστό παιχνιδοκατάστημα μιά στέκα με κόκκινα κέρατα ταράνδου που έχουν πάνω τους κουδουνάκια. Όταν γύρισα σπίτι φόρεσα τη στέκα και έτρεχα στα δωμάτια κοτσαπηδώντας για να ακούγονται τα κουδουνάκια. Μην ξεχνάτε ότι είμαι 37 ετών. Η κίνησή μου αυτή προκάλεσε θυμηδία στην μαμά μου και τον Θ. αλλά δεν τους φάνηκε καθόλου περίεργη. Μάλλον αναμενόμενη θα έλεγα. Το κοινό μου έχει γίνει δύσκολο. Πρέπει να προσπαθώ περισσότερο.

Το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου έχει τη δυνατότητα αποθήκευσης 5 σταθμών. Οι σταθμοί που έχω αποθηκεύσει είναι ο Ρυθμός, ο Αντέννα (που δεν ακούω ποτέ), το Τρίτο Πρόγραμμα, ο Rock FM και ο Dirty (!!).

Έκανα το εμβόλιο της γρίπης και μέχρι στιγμής νιώθω περίφημα. Η μόνη (προβλεπόμενη) παρενέργεια είναι ένα ελαφρύ οίδημα και κοκκίνισμα στην περιοχή της ένεσης. Το νοσοκομείο που πήγα είναι κατά πάσαν πιθανότητα το πιό καλά κρυμμένο δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας (με πολύ καλό προσωπικό και θαυμάσιες εγκαταστάσεις).

Έχω τύψεις για κάτι που δεν έκανα. Την προηγούμενη Πέμπτη, σε ένα άλλο δημόσιο νοσοκομείο (με εγκαταστάσεις παρόμοιες του Άουσβιτς), στο διπλανό ταμείο ένας ηλικιωμένος κύριος εξηγεί χαμηλόφωνα και ευγενικά ότι επειδή παθαίνει διαλείψεις ξέχασε να φέρει μαζί του την κάρτα του νοσοκομείου. Ο ταμίας ελέγχει το ηλεκτρονικό αρχείο (!) και του δίνει την δυνατότητα να εξεταστεί κανονικά, αλλά συγχρόνως κάνει σκηνή υψώνοντας τη φωνή του. Εν κατακλείδει, πάντα μιλώντας στον ενικό, δίνει την εντολή στον κύριο "Άϊντε πέρνα τώρα". Κι εγώ στέκομαι δίπλα, βλέπω την σκηνή και δεν κάνω τίποτα.

H εικονογράφηση της σημερινής ανάρτησης έγινε με σχέδια της Anna Maria Garthwaite (1688-1763) από τη συλλογή του Μουσείου Victoria & Albert. Η Garthwaite υπήρξε κορυφαία σχεδιάστρια υφασμάτων της Αγγλικής βιομηχανίας μεταξιού, παράγοντας περί τα 80 σχέδια κάθε χρόνο, με προτίμηση στα φυτικά θέματα.

Λαϊκοί τύποι

Μ'αρέσει να ψωνίζω στη λαϊκή της γειτονιάς μου. Παλιότερα, όταν ζούσα στον Πειραιά, με ενοχλούσε να πηγαίνω στη λαϊκή γιατί δεν ήθελα να μιλάω με παλιούς γνωστούς, διαφόρων ειδών κουτσομπόληδες ή φίλες της μαμάς μου. Βαριόμουν όλον τον τυπικό χαιρετισμό που εκφωνούσαμε εκατέρωθεν με καταιγιστικό ρυθμό "Τι κάνεις; Καλά. Πού είσαι τώρα; Εκεί. Αααα, μάλιστααααα. Καλά είναι εκεί; Καλά. Η μαμά καλά; Καλά." Εγώ γενικώς ήμουν ή προσποιόμουν ότι είμαι καλά -τα κλασικά δηλαδή.

Στη καινούργια λαϊκή, στην λαϊκή της καινούργιας γειτονιάς, δεν βλέπω γνωστούς, ούτε καν τους ενοίκους της πολυκατοικίας μας (καλύτερα!)

Έτσι νόμιζα. Ότι δεν έχω γνωστούς. Μέχρι που άκουσα σήμερα να μου λέει κάποιος "γειά σου". Ήταν ο ένας νεαρός Πακιστανός που έχει πάντα στον πάγκο του φρέσκα μανιτάρια και ψωνίζω πάντα απ'αυτόν. Ευγενέστατος, πάντα ανταλλάσουμε πληθώρα "ευχαριστώ" και "παρακαλώ" και "γειά σας". Απλώς νόμιζα ότι δεν με θυμάται, ότι είμαι μιά στιγμαία ανάμνηση ενός ακόμη πελάτη από τους τόσους που βλέπει.

Και πολύ χάρηκα που λέτε που απέκτησα κι εγώ έναν γνωστό στην καινούργια λαϊκή, έναν άνθρωπο ευγενέστατο.

Εκτός από μανιτάρια, σήμερα στη λαϊκή ψώνισα και ρόδια. Ψωνίζω και φεύγω, αλλά λίγο παρακάτω με σταματάει ο πωλητής των ροδιών, ένα νεαρό παιδί, μάλλον Ρωσοπόντιος. Είχε κάνει λάθος στα ρέστα και με κυνήγησε να μου δώσει δέκα (!) λεπτά ρέστα. Μα δεν ήταν ανάγκη, του λέω. Όχι, πώς, μου λέει και χαμογελάει...

Έτσι λοιπόν γυρνώντας σπίτι, έφερα από τη λαϊκή εντιμότητα κι ευγένεια. Και ήμουν πανευτυχής!

Τακτοποιώ τα ψώνια και χτυπάει το τηλέφωνο. Με καλεί μία κυρία υψηλότατης ακαδημαϊκής θέσης, ανωτάτης μορφώσεως και πλουσιωτάτης γνωστής αθηναϊκής οικογενείας. Στα πέντε λεπτά που μιλήσαμε, που είπε τέλος πάντων αυτά που ήθελε, μου χάλασε βεβαίως τη διάθεση και επιβεβαίωσε την κάκιστη γνώμη που έχω σχηματίσει γι'αυτήν από την πολύχρονη επαφή μας. Κλείνω το τηλέφωνο, αναλογίζομαι τις κακίες που κι εγώ θα μπορούσα να πω και δεν είπα (κλασικά επίσης) κι έχω τόσα νεύρα που σχεδόν θέλω να κλάψω.

Κι έπειτα σκέφτομαι ότι δεν αξίζει, δε βαριέσαι, η ζωή έτσι είναι. Οι άνθρωποι έτσι είναι. Ότι αυτή η κυρία, αυτές οι κυρίες, δεν είναι ικανές να πλύνουν ούτε τα φτωχά ρουχαλάκια του φίλου μου του Πακιστανού. Τόσο λίγες τις κρίνω. Ούτε τα ρούχα του.

Και τη θέση τους, τη μόρφωση, την οικογένεια και τα λεφτά τους, τα βράζω μαζί με τα χόρτα που πήρα από τη λαϊκή.

Θαυμαστικά!!!

Παρατηρώ πόσα πολλά θαυμαστικά χρησιμοποιώ όταν γράφω, κατά κόρον μάλιστα στα σχόλια. Καταλήγω ότι έχω γίνει ένας άνθρωπος θαυμαστικός σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι δεν θέλουν να ομολογούν την άγνοια της έκπληξης. Προτιμούν την προσποίηση των αποσιωπητικών και της τελείας.

Ευτυχώς οι ιστολογικοί μου φίλοι αποτελούν εξαίρεση. Ακολουθώντας την έμπνευση του Μάνου, είπα να σας χαρίσω κι εγώ μιά συλλογή θαυμασίων που συνέλεξα τον τελευταίο καιρό. Η συλλογή μου είναι εντελώς παράταιρη, δεν έχει ειρμό, έχει μόνο θαυμαστικά.

Θαυμάσιο ιστολόγιο Ι

Πατώντας το στο επάνω μέρος της σελίδας του ιστολογίου στην επιλογή "επόμενο ιστολόγιο", βρήκα κάποια στιγμή αυτό το κινέζικο ιστολόγιο. Δεν έχω φυσικά ιδέα τι λέει, αλλά οι φωτογραφίες είναι θαυμάσιες! Το Google μου πρότεινε να μεταφράσει στην σελίδα κι όπως φαίνεται προσπάθησε ειλικρινά, αλλά ανεπιτυχώς. Από τα μισόλογα κατάλαβα ότι το ιστολόγιο το γράφει ένα κορίτσι που ασχολείται με την φωτογραφία (είναι πολύ καλή φωτογράφος!), αγαπά την μουσική, την ποίηση και τα λουλούδια.

Θαυμάσιο ιστολόγιο ΙΙ

Θέλετε να δείτε μια ωραία συλλογή από τις απεικονίσεις ελεφάντων στην βυζαντινή τέχνη; Να, πατήστε εδώ στο εξαιρετικό ιστολόγιο της Diana Gilliland Wright με τον απολύτως ταιριαστό τίτλο: Surpised by Time . Χαζέψτε τις ωραίες καταχωρήσεις και μην παραλείψετε να διαβάσετε μια ακόμη ανακάλυψη της ιστολόγου: πάνω στο σκάφος Victoria του Μαγγελάνου που περιέπλευσε τη γη ήταν κι ένας έλληνας, ο ναύτης Νικόλαος από το Ναύπλιο!

Θαυμάσια συλλογή φωτογραφιών

Οι ομορφότερες βιβλιοθήκες του κόσμου!!!

Θαυμάσιες σκέψεις

Το μόνο ιδανικό που απέμεινε είναι ίσως ο Έρωτας.

(με πολλά ευχαριστώ στην lemon που μου το έστειλε με την παραίνεση να γράφει πιό συχνά)

Θαυμάσιο ανασκαφικό εύρημα

Ειδώλιο Αγίου Βασιλείου πορσελάνη, ca. 1884, ο επονομαζόμενος Blue Santa.

Ανήκει στον τύπο του Wishing Santa, δηλαδή κρατώντας τον ευχόσουν για το δώρο που επιθυμούσες να σου φέρει ο αληθινός τα Χριστούγεννα

Από την ανασκαφή του παλαιότερου εργοστασίου κατασκευής παιχνιδίων, στο Akron του Ohio (περισσότερα εδώ κι εδώ).

Το σημερινό ποστ, με εξαίρεση τις δύο τελευταίες φωτογραφίες, εικονογραφήθηκε με φωτογράμματα του William Henry Fox Talbot.

Ψιτ, πριν φύγεις, κοίτα εδώ!

Piraeusville

Το κωδωνοστάσιο της Αγίας Τριάδας και ο λεγόμενος "Πύργος" του Πειραιά

Γωνία των οδών Φίλωνος και Βασιλέως Γεωργίου




Ο ναός της Αγίας Τριάδας και στο βάθος η Πειραϊκή

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απο το cafe στον τελευταίο όροφο του κτηρίου στη γωνία Φίλωνος και Τσαμαδού στον Πειραιά (από κάμερα κινητού τηλεφώνου)

BONUS TRACK

Κάτω από την διαφημιστική πινακίδα των Ντετέκτιβς με σήμα ένα κακοσχεδιασμένο προφίλ του Sherlock Holmes, η επιγραφή περιλαμβάνει μιά προειδοποίηση-προτροπή ενισχυμένη με την αυθεντία μιάς παροιμίας:

Γονείς η εξωσπιτική ζωή των παιδιών σας πρέπει να σας ενδιαφέρει γιατί οι κακές συναναστροφές έχουν κακά αποτελέσματα

Σκηνές από ένα γάμο και άλλα θαυμάσια

Χτες το βράδυ ζήτησα του Θ. να μου αγοράσει το τελευταίο βιβλίο του Γ. Ξανθούλη, Η εκδίκηση της Σιλάνας, και αν γινόταν την πρώτη έκδοση. Μου τηλεφωνεί από το κέντρο. Βρήκε την δεύτερη και την τρίτη αλλά δεν αγόρασε το βιβλίο, συνεχίζει να ψάχνει. Με ρωτάει αν θέλω οπωδήποτε το βιβλίο σήμερα ή να συνεχίσει να ψάχνει από Δευτέρα για την πρώτη έκδοση. Θέλω το βιβλίο όπως και να έχει, απαντώ, και νιώθω απαίσιες τύψεις που τον ταλαιπωρώ.

(Δεν έχει γυρίσει ακόμη τώρα που γράφω. Ποιά έκδοση θα μου φέρει άραγε;)

Semper Fidelis

Μπαίνω στο κατάστημα οπτικών για να διαλέξω γυαλιά οράσεως. Η υπάλληλος μου δείχνει τους σκελετούς που είναι "στη μόδα", εγώ κολλάω από την πρώτη στιγμή σε έναν σκελετό παλαιότερης σεζόν, αρκετά διαφορετικό από τους άλλους. Τον επιλέγω τελικά, συμφωνεί κι ο Θ., στη διαδρομή για το σπίτι σκεφτόμαστε γιατί άραγε διάλεξα αυτόν τον σκελετό που "κάτι" μας θυμίζει. Στην αποβάθρα του μετρό ο Θ. βρίσκει την απάντηση. Μαρμελάδα χύμα, τρεις σοκολατίτσες για τα παιδιά, από αυτές του γάλακτος, ζζζαμπόν. Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε, ναι! θα το κάψουμε

(και αν υπάρχει ακόμη εκεί έξω κάποιος που δεν το μάντεψε, η απάντηση εδώ)

Η σελίδα 11 από το αυθεντικό χειρόγραφο της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, που φυλάσσεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη και είναι ολόκληρο διαθέσιμο στη σχετική ιστοσελίδα εδώ. Πρόκειται για το χειρόγραφο που εικονογράφησε ο ίδιος ο συγγραφέας και το δώρησε στην μικρή Alice Lidell, που του ενέπνευσε την ιστορία.

Όπως ήταν φυσικό η διαρκής παρουσία της μαμάς μου στο σπίτι (βλ. προηγούμενο ποστ) ανέτρεψε πολλές από τις συνήθειές μας. Κόπηκαν τα σαχλά τραγούδια, το βραδινό ποτάκι αγκαλιά στον καναπέ, περιορίστηκαν οι ερωτικές εκδηλώσεις (για να το θέσω και κομψά). Αυτή είναι μάλλον η πλέον δυσάρεστη πτυχή της συμβίωσής μας πλέον, αλλά όλο και κάπως την αντιμετωπίζουμε. Η νέα κατάσταση μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι ζώον κατεξοχήν εφευρετικόν και προσαρμοστικόν, είχε δίκιο ο Δαρβίνος.

ο Edward Norton και η Selma Hayek στον περιορισμένο χώρο ενός φωτογραφικού θαλάμου