Voodoo Girl

Έχω μιά μεγάλη βαλίτσα ανοικτή στο πάτωμα κι ετοιμάζομαι για ταξίδι.

Θα λείψουμε μερικές μέρες στο Βέλγιο κι έτσι δεν θα ανανεώνεται και το μπλογκ.

Μέχρι να ξαναγράψω σκέφτηκα ότι θα ήθελα να σας αφήσω, στην πρώτη σελίδα ας πούμε, ένα πολύ αγαπημένο μου ποίημα του Tim Burton, το

Voodoo Girl

Her skin is white cloth

And she's all sewn apart

And she has many colored pins

Sticking out of her heart.



She has a beautiful set

Of hypno-disk eyes,

The ones that she uses

To hypnotize guys.


She has many different zombies

Who are deeply in her trance.

She even has a zombie

Who was originally from France.



But she knows she has curse on her

A curse she cannot win.

For is someone gets

Too close to her,



The pins stick farther in.




Tim Burton, Voodoo Girl,

from The Melancholy Death of Oyster Boy and Other Stories

Τι κατέθεσα στη Δίκη του Αιώνα

(περίληψις προηγουμένων)
Οι δύο αντίδικοι, το Συκουλίνι και ο Προβατούκος, επρόκειτο να λύσουν πλέον με ένδικα μέσα έναν δεσμό που ως φαίνεται ταλαιπώρησε και τους δύο πολύ.

Καταφθάνω για κατάθεση, τα φλας αστράφτουν.

Εδώ με βλέπετε να εισέρχομαι στο δικαστήριο. Όλα τα βλέμματα πάνω μου. Φοβερό σούσουρο. Μέχρι που μπήκε ο Πρόβατος
με τάχα-μου-τυχαία-ανοικτό το φερμουάρ. Και φυσικά γύρισαν όλοι να δουν το 41-ποντο θαύμα της φύσεως. Δεν είχα πει όμως ακόμη την τελευταία μου λέξη. Για την ακρίβεια δεν είχα πει ούτε την πρώτη.


Η κυρία Ιφιμέδεια Morell Carrington Colby Dexter Rowan να προσέλθει στο βήμα.

Κύριοι δικασταί, κύριοι ένορκοι, χαριτωμένο αγόρι Harry Hamlin,

τον καιρό που συμβίωναν αρμονικά στην Έξαλλη Έπαυλη συνήθιζα να επισκέπτομαι τα δυό αυτά παιδιά που τα αγαπούσα σαν μεγάλα αδέλφια μου. Για την ακρίβεια με τον Προβατούκο είμαστε όντως αδέλφια που μας χώρισαν στη γέννα, αλλά αυτή είναι μιά άλλη ιστορία. Τέλος πάντων, έτυχε πολλές φορές κύριε Πρόεδρε να γίνω μάρτυρας αποκαλυπτικών σκηνών που υποχρεούμαι να καταθέσω. Τι να πρωτοθυμηθώ;

Τότε που ο Πρόβατος το έσκασε με έναν τσοπερά για να ανακαλύψει τον κόσμο κι άφησε το ταλαίπωρο Συκουλίνι να κλαίει και να οδύρεται;

Που έβλεπε ατέλειωτες ώρες τον Bush στην τηλεόραση; OMG!






Που γύριζε σπίτι τα χαράματα ντυμένος όπως βλέπετε στο Πειστήριο 1.832 που καταθέτω και είχε την απαίτηση να πιστέψουμε ότι γύρισε από ολονυχτία στου Αγίου Βαλανίου;


Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι και το χαριτωμένο Συκουλίνι είχε αρχίσει να παίρνει έναν δρόμο περίεργο, χωρίς επιστροφή. Μικρό κι αθώο καθώς είναι, εύκολα πίστευε τις υποσχέσεις των κάθε είδους μάνατζερ που υπόσχονταν να την κάνουν ταλέντο του Χόλυγουντ.

Κλεισμένο ολημερίς στην Έξαλλη Έπαυλη ονειρευόταν Αργεντίνικα ταγκό

ονειρευόταν σκηνές του Broadway

και κάπως έτσι αποφάσισε να πάρει τον ομματιών του, να εγκαταλείψει τον Προβατούκο και να δει την τύχη του στην Αμερική -που ως γνωστόν είναι και χώρα μαγική.

Ρωτάτε να σας πω κύριε Πρόεδρε, που βρίσκεται η αλήθεια;
Μα η αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς ως γνωστόν, αλλά εν προκειμένω βρίσκεται κάπου στη μέση.

Κάπου στη μέση του Ατλαντικού για την ακρίβεια, που με τα παγόβουνα και τα σκυλόψαρά του χωρίζει αυτές τις δίδυμες ψυχές, αυτά τα δυό τρελλά αγόρια, αυτά τα δυό υπερταλαντούχα πλάσματα.

Μάλιστα κύριε Πρόεδρε, υπερταλαντούχα και υπογραμμίστε αυτό γραμματεύ!

Που μόνον όταν ξαναενωθούν κάποια στιγμή στο μέλλον θα βρουν και τα δυό την πραγματική αγάπη που εναγωνίως αναζητούν σε ξένα μάτια, την συντροφικότητα που ψάχνουν σ'άλλα κορμιά, το πρώτο βραβείο στη Γιουροβίζιον!΄

Αυτά είχα να πω.

Καθώς το κοινό σκουπίζει τα μάτια του, ο Πρόεδρος κλαίει γοερά, ο Πρόβατος βλεφαριάζει έναν ένορκο και το Συκουλίνι έναν αστυνομικό (γιατί δεν μπορεί να αντισταθεί στα όργανα εξουσίας), αποχωρώ και χαιρετώ τους θαυμαστάς μου!
Cirio!

άντε Fantastic 80's μου το κάνατε εδώ μέσα!!!

Σαν μαρουσιώτικο κανάτι

Από τους δύο άλλους βαλκάνιους, ο πιό συμπαθής και ανοιχτόκαρδος είναι ο Ζίφκωφ. Ακαλλιέργητος αλλά έξυπνος. Του χαρίσαμε ένα γνήσιο αρχαίο αγγείο γεωμετρικό. Αντελήφθηκα όμως ότι το πήρε για μαρουσιώτικο κανάτι. Καθώς γυρίζαμε από την Κνωσσό, όπου τον είχα πάει να δη εκείνα που δεν τον ενδιέφεραν, για να του δώσω να καταλάβη την αξία του δώρου που του έκανα, του λέγω: "Πρόεδρε, αυτό το αγγείο που σας δώσαμε καλό είναι να το δώσετε στο Μουσείο της Σόφιας διότι είναι του έκτου αιώνος". Τινάχτηκε ο άνθρωπος από έκπληξη. "Δεν το είχα αντιληφθεί. Έχετε δίκιο."

Αλλά με την αφέλειά του σε κέρδιζε. Δεν φαντάζομαι να του έλειπε και η πονηριά.

Κωνσταντίνου Τσάτσου, Λογοδοσία μιάς Ζωής, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2001, 446.

Μιά Δευτέρα πράσινη κάπως βεραμάν

Ακόμη στα μαλλιά μας ο άνεμος που φύσαγε στην κορυφή της Ασίνης και τα κλαράκια στο φλυτζάνι ζωντανά και μεγαλώνουν.

Κοιτάξαμε όλο το πρωί γύρω-γύρω το κάστρο

αρχίζοντας από το μέρος του ίσκιου εκεί που η θάλασσα

πράσινη και χωρίς αναλαμπή, το στήθος σκοτωμένου παγονιού

μας δέχτηκε όπως ο καιρός χωρίς κανένα χάσμα.

Ο Σεφέρης πίστευε ότι ο βασιλιάς της Ασίνης ήταν ο πιό ευτυχισμένος βασιλιάς της γενιάς του.

&&&&&&&&&&&

Όταν σκέφτομαι τις μέρες της εβδομάδας, τους μήνες, τις εποχές, τα φαντάζομαι μέσα σε έναν μεγάλο κύκλο τρισδιάστατο και τοποθετώ τον εαυτό μου μέσα υπερμεγέθη, σαν πιόνι σε επιτραπέζιο. Κι από παιδί όταν σκέφτομαι τις μέρες και τους μήνες έχουν για μένα χρώματα. Όχι πάντα σταθερά, με τον καιρό αλλάζουν. Κι ούτε είναι σαφή αναγνωρίσιμα ή εύκολα χρώματα. Είναι συνήθως κάτι περίεργες αποχρώσεις.

Τέλος πάντων, όλα αυτά τα έγραψα για να σας πω ότι σήμερα πατάω σε μια Δευτέρα πράσινη κάπως βεραμάν και την γράφω εδώ με κόκκινη γραμματοσειρά μπας και κοκκινήσει προς το βράδυ.

&&&&&&&&&&&&&&&&

Ένας καλός μου φίλος είχε την καλοσύνη να μου προωθήσει ένα κείμενο προς ανάρτηση σχετικά με το λεγόμενο Συμβόλαιο Συμβίωσης και το γεγονός ότι, ως φαίνεται, θα αποκλειστούν από αυτό τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Με πολύ χαρά το αναπαράγω ακολούθως, σκεπτόμενη πόσο χαζό είναι να διαχωρίζεις τη συντροφικότητα με οποιουσδήποτε όρους. Και πόσο τραγικό πρέπει να είναι να μην μπορείς να μοιραστείς τη ζωή σου όπως θέλεις με τον αγαπημένο σου σύντροφο.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη λογική πίσω από τέτοιους αποκλεισμούς. Υποθέτω, χωρίς να μιλώ όμως μετά λόγου γνώσεως, ότι σε μεγάλο βαθμό φταίει ο πουριτανισμός της ελληνικής κοινωνίας και το θεοκρατικό μας σύστημα.

Ό,τι δεν αναγνωρίζουμε ως υπαρκτό δεν υπάρχει.

Αναπαράγω και προσυπογράφω -έστω ψευδωνύμως- το κείμενο που αφορά την κατοχύρωση νομικών δικαιωμάτων σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια, όσο κι αν δεν με αφορά προσωπικά. Αφορά τους φίλους μου και κάνει το ίδιο. Αύριο μπορεί να αφορά το παιδί μου.

Δεν θα είναι πολύ ωραίο να ζήσουμε επιτέλους τη μέρα που δύο ιερωμένοι πιασμένοι από το χέρι θα μπουν σε ένα συμβολαιογραφείο ζητώντας να κατοχυρώσουν και νομικά τη σχέση τους;

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Αρκετοί απ' αυτούς τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο. Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. Many of them face it daily from their families, in their social lives and in the professional field. But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples.

We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

Βράδυ Παρασκευής

Είναι βράδυ Παρασκευής. Τριγυρίσαμε όλη μέρα. Γυρίσαμε από το σούπερ μάρκετ. Και είναι μιά κανονική κάπως Παρασκευή. Γελάμε.

Γελάμε πολύ και κάνουμε καραγκιοζιλίκια με τα μαλλιά μας. Μιλάμε.

Ετοιμαζόμαστε να κάνουμε τα μπανάκια μας. Στρώνω καινούργια σεντόνια.

Τραγουδάμε τραγούδια δικά μας. Κάνουμε αυτοσχέδιες παρωδίες.
Διαλέγω να ακούσουμε το Being Boring των Pet Shop Boys, ξανά και ξανά.

Και σκέφτομαι ότι στην αρχαία εποχή του παλιού πειρατικού ραδιοφώνου θα έπαιρνα τηλέφωνο και θα έκανα μιά αφιέρωση.

Η "Ιφιμέδεια" θέλει να αφιερώσει αυτό το τραγούδι στα κορίτσια που ψάχνουν ρόλους και στα αγόρια που εντυπωσιάζουν.
Τελείως εφηβικό βράδυ Παρασκευής.

Ας παίξει το τραγούδι λοιπόν. Ξανά και ξανά.

Filipino Mexican: Politics of Vermont

H Ιφιμέδεια των Filipino Mexican απαντά στις φήμες για επερχόμενη διάλυση του γκρουπ και προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα του καινούργιου άλμπουμ.


Έντεκα: Χαίρομαι που σου παίρνω αυτή τη συνέντευξη για το καινούργιο άλμπουμ και όχι για τη διάλυση του γκρουπ που ακουγόταν τελευταία.

Ιφιμέδεια: Εντάξει, δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν συγκρούσεις συχνά ανάμεσά μας, αλλά ακόμα δεν το διαλύσαμε το μαγαζί. Συμβαίνουν αυτά όταν μαζεύονται σε μιά μπάντα άτομα με διαφορετικό background και πολύ ισχυρές προσωπικότητες. Το Politics of Vermont έγινε ακριβώς μέσα από αυτή τη διαδικασία των συζητήσεων, συγκρούσεων συχνά, αλλά και μιάς βαθιάς αλληλοεκτίμησης. Ας πούμε ότι συμβολίζει ένα μακρύ ταξίδι εντός κι εκτός μας.

Έντεκα: Ο τίτλος, όπως και όλο το άλμπουμ, είναι εντελώς αναπάντεχος. Πόθεν έσχες;

Ιφιμέδεια (γέλια): Θα γελάσεις. Καθόμασταν μιά μέρα στο στούντιο, κοντεύαμε να τελειώσουμε την ηχογράφηση και δεν μας άρεσε καμιά ιδέα για τίτλος του άλμπουμ. Μπαίνω λοιπόν στην wikipedia με τον φορητό και πατάω random article. Μου βγαίνει ένα τελείως κουφό άρθρο για τους πολιτικούς του Vermont, το λέω στους άλλους, γουστάρανε κι έμεινε.

Έντεκα: Τα τραγούδια του άλμπουμ συνδέονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με ένα μουσικό είδος. Αν μη τι άλλο μεγάλη πρόκληση να τα προσαρμόσετε στο στυλ των Filipino Mexican. Και βέβαια μεγάλη πρόκληση για τη δική σου φωνή.

Ιφιμέδεια: Κοίτα. Όπως ξέρεις δεν είχαμε εγκλωβιστεί ποτέ σε ένα συγκεκριμένο είδος. Το Sandai ήταν πιό πολύ έθνικ ροκ θα έλεγα, το Northern Undergraduate Student Society ήταν ένα tribute στην εφηβεία μας τη δεκαετία του 80. Κάθε άλμπουμ μας έχει ένα διαφορετικό στυλ. Με το Politics of Vermont κάνουμε ένα tribute στα ακούσματα που αγαπήσαμε όλοι ή κάποιοι από εμάς χωριστά ή ακόμη και σε προσωπικές μας ιστορίες και προτιμήσεις. Περιλαμβάνει επανεκτελέσεις και καινούργια κομμάτια.

Έντεκα: Και τι πρόκληση. Επιμένω. Ως lead singer φέρεις μεγάλο βάρος.

Ιφιμέδεια (γέλια): Ελπίζω να μην το εννοείς κυριολεκτικά γιά τα παραπανίσια μου κιλά (γέλια). Οπωσδήποτε ήταν ένα ρίσκο, αλλά όπως ξέρεις μ'αρέσουν οι προκλήσεις, αρέσουν σε όλους μας δηλαδή, και το αποτέλεσμα έχει αν μη τι άλλο μεγάλο ενδιαφέρον. Ελπίζω να αρέσει και στο κόσμο. Αν όχι, εντάξει, κάναμε το κέφι μας πάντως.


Πείθω την Ιφιμέδεια να μου σχολιάσει λίγο τα τραγούδια με τους πιό αναπάντεχους τίτλους ever.

1. New York State Route 172.
Ένα καθαρόαιμο swing κομμάτι, μια πολύ μεγάλη συνθετική πρόκληση θα έλεγα. Απευθείας αναφορά στον αγαπημένο όλων μας Benny Goodman που έζησε στο Pound Ridge, την πόλη που καταλήγει ο δρόμος 172.


2. Hotdog
Remix του αναπάντεχου και το 1979 Hot Dog των Led Zeppelin, από το In Through the Out Door. Επιλογή του Michael που τη διασκεδάσαμε απίστευτα.


3. Recondita armonia
Μιά άρια από την αγαπημένη μου όπερα Τόσκα. Πάντα μ'άρεσαν περισσότερο οι άριες των τενόρων και είπα να δοκιμάσω.
Αγαπημένη μου εκτέλεση είναι πάντα του Giuseppe di Stefano, που κατά σύμπτωση πέθανε πριν δύο μέρες.


4. Ian G. Walker
Ένα από τα πιό προσωπικά κομμάτια του δίσκου. Ο τίτλος αναφέρεται σε έναν άνθρωπο που γνώρισα τυχαία στην Ιαπωνία και τον συνάντησα, πάλι τυχαία, στο Sheffield. Χαμένη στη μετάφραση.


5. Karrapur
Ένα τραγούδι για την εμπειρία του John στα βάθη της Ινδίας και η πρώτη του δισκογραφημένη απόπειρα να δαμάσει το σιτάρ.


6.Roman Catholic Diocese of Liepāja
Remix του ύμνου της πόλης Liepaja, της Λετονίας, γνωστής ως η πόλη που γεννιέται ο άνεμος. Δεν έχουμε ιδέα τι λέει ο ύμνος, εμπνευστήκαμε από το μύθο της.


7. Nagasaki Prefecture
Remix ενός τζαζ κομματιού του 1928, των Harry Warren και Mort Dixon.


8. Mount Merbuk
To Merbuk είναι ένα ηφαίστειο στο Μπαλί της Ινδονησίας και στο δικό μας δίσκο ένας αυτοσχεδιασμός του Chad με ινδονησιακά κρουστά όργανα.


9. 47th Division
Εμπνευσμένοι από την θλιβερή ιστορία της 47ης Division του Λονδίνου, μελοποιούμε το my sweet old etcetera του e.e.cummings.

10. Southern Baptist Educational Center
Ένα τραγούδι κατά της θρησκευτικής αποβλάκωσης.

11. Canadian House of Commons Standing Committee on Access to Information, Privacy and Ethics
Ο εναλλακτικός τίτλος του τραγουδιού είναι Identity Theft ένα θέμα που απασχόλησε την επιτροπή αυτή του Καναδά και μας ενέπνευσε στους στίχους, αλλά somehow θεωρήσαμε ότι ο τίτλος αυτός είναι πιό αξιομνημόνευτος.

12. Bonus track: Lilius
Lilius είναι το όνομα ενός κρατήρα στη σελήνη, από το όνομα του εφευρέτη του Ιουλιανού ημερολογίου Aloysius Lilius. Μελοποιούμε το Τρελλαμένο Φεγγάρι του Yeats και σ'αυτό το κομμάτι μου κάνει support vocals η Bjork.



********************************************************************

Οι κανόνες του παιχνιδιού που με κάλεσε ο Έντεκα είναι οι ακόλουθοι:

1.Μπαίνεις στη wikipedia..
2.Αναζητάς την επιλογή "random article" (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3.Πατάς άλλη μια φορά το "random article". Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4.Πατάς "random article" άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5.Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Με τη σειρά μου καλώ να βγουν on the road με τη μπάντα τους οι: Βαρόμετρο, Xilaren, Cobden, Πρόβατο, Ou Ming

Το Δικαίωμα στην Ανηλικίωση

36 + 1 μέρα. Ούτε μέρα λιγότερη.

Και δεν το έχω συνηθίσει καθόλου.

36 +1 μέρα... Μα, τώρα είναι πράγματα αυτά;

Κι αν είναι, δεν είναι αυτά γιά μένα! Οι άλλοι ας μεγαλώνουν όσο θέλουν, εγώ θέλω να είμαι πάντα μικρή, παιδούλα, τσαχπίνα, να μου τα συγχωρούν όλα και να λένε, αχ τι χαριτωμένη. Πες κι άλλα, κάνε μας κι άλλα, εσένα θέλουμε.

Ναι, καλά.

Τώρα θα λένε όλοι, καλά δεν ντρέπεται να ντύνεται έτσι στην ηλικία της, να μιλάει έτσι στην ηλικία της, να είναι τόσο ασόβαρη στην ηλικία της, επιστήμων άνθρωπος;

Θα μου πεις γιατί να το λένε τώρα; Αφού το λένε εδώ και καιρό. Σωστά!

Κοιτάω γύρω μου τι κάνουν οι άνθρωποι που θα έπρεπε να τους μοιάζω. Έχουν τους σωστούς φίλους, διαβάζουν τα σωστά βιβλία, έχουν πάντα την ενδεδειγμένη συμπεριφορά. Σ'αυτή την ηλικία ξέρουν πιά τι πρέπει να πουν και πώς να το πουν, θα αφήσουν το ωραίο το υπονοούμενο, θα οργανώσουν ένα αξέχαστο δείπνο. Είναι κατά κανόνα από καιρό παντρεμένοι, κάνουν παρέα με άλλα ζευγάρια, παίζουν επιτραπέζια, πάνε διήμερες εκδρομές με τα τζιπ. Τα παιδιά τους κάνουν παρέα με τα παιδιά των άλλων ζευγαριών. Γιάκιτυ γιακ!

Εγώ είμαι κοινωνικά απόβλητη, ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά. Εντάξει μοιάζω λίγο με chow-chow, αλλά δεν γίνεται έτσι η δουλειά.

Εμένα οι φίλοι μου είναι χωρισμένοι, ανύπαντροι, ομοφυλόφιλοι, δεν ξέρω/δεν απαντώ. Αυτούς γουστάρω κι αγαπώ, αυτοί με αντέχουν.

Φοράω T-shirt με στάμπα Scarface custom-made γιά πάρτη μου από τον αντρούλη μου.

Είμαι Υπουργός Εκπολιτιστικών Διαδραστικών Δράσεων και Δρωμένων στην κυβέρνηση του Δρος Φλάντζα. Αυτό είναι το ανώτερο αξίωμα που έχω καταλάβει.

Α, μα δα! Χτυπάω με δύναμη το πόδι κάτω και προβάλλω τα στήθη μου να φανεί το μάτι το αγριωπό του Πατσίνο. Και θα ντύνομαι, και θα μιλάω, και θα συμπεριφέρομαι όπως θέλω. Ολόκληρη γυναίκα, ναι! Εγώ βροντοφωνάζω το δικαίωμα στην ανηλικίωση. Τι δουλειά έχω με όλους εσάς τους άλλους που είστε 36 +1 μέρα και φαίνεστε;

Ας είν'καλά το μπλογκ μου ρε!

Σήμερα πρωΐ-πρωΐ έκανα πρώτα αυτό που έπρεπε να κάνω καταπιέζοντας τον εαυτό μου, κι έπειτα, εγώ, η επαναστάτης χωρίς αιτία, το "αιώνιο κορίτσι", ανέβασα αυτό το ποστ-μανιφέστο της ανηλικίωσης, που το βροντοφωνάζω από μέσα μου με πολύ κουράγιο.

Μα να είστε επιεικείς. Είμαι 36 + 1 μέρα. Λίγη ακόμη ανοχή ζητάω.

Άνοιξε άνοιξη γιατί δεν αντέχω

Το σημαντικότερο γεγονός της χθεσινής μέρας είναι ότι κόντεψα να βγω με το αυτοκίνητο από το δρόμο γιατί χάζευα τα λουλούδια στις όχθες. Θα πέθαινα σαν τους ρομαντικούς εραστές των Άλπεων που γκρεμοτσακίζονταν κόβοντας εντελβάις. Σκεφτόμουν τι θα έλεγε μετά η Τροχαία γιά το ανεξήγητο αίτιο του ατυχήματος και προκειμένου να μην προβληματίσω τις αρχές αποφάσισα να προσέχω.

Η Άνοιξη δεν ήταν ποτέ η αγαπημένη μου εποχή. Όταν με ρωτούσαν παιδί έλεγα "το καλοκαίρι" διότι, ως ευνοήτως, τότε έκλειναν τα σχολεία και έπαυαν οι έννοιες. Μεγαλώνοντας έλεγα "ο χειμώνας". Αποζητούσα τη ρουτίνα τους και άλλωστε τα καλοκαίρια είχαν γίνει πιό κουραστικά. Τώρα δεν ξέρω τι θα απαντούσα.

Ένα από τα κολλήματα που έχω είναι ότι μου αρέσει να φωτογραφίζω λουλούδια, μανιτάρια αλλά και αντικείμενα εκ του σύνεγγυς. Μέσω του επαγγέλματος διαπίστωσα σιγά-σιγά ότι το ενδιαφέρον βρίσκεται σχεδόν πάντα στις λεπτομέρειες και ότι αξίζει να σταθείς ένα λεπτό, να κοιτάξεις με προσοχή κάτι. Ή κάποιον. Συνήθως η διαδικασία σε ανταμείβει κι ανακαλύπτεις κάτι που δεν έβλεπες από την αρχή. Ενίοτε σε απογοητεύει ή σε αηδιάζει. Σε κάθε περίπτωση κάτι μαθαίνεις.




Πρόσφατα άνοιξα την πόρτα μου σε δύο Ιεχωβάδες που ήθελαν να μου πασάρουν ένα βιβλίο τους. Μετάνιωσα ακαριαία μόλις άνοιξα την πόρτα και κατάλαβα τι ήθελαν, αλλά δεν θέλω να είμαι αγενής έστω κι αν δεν αντέχω πιά να με πιέζει κανείς ή να με φέρνει σε δύσκολη θέση. Ο ένας με ρώτησε "τι θα ρωτούσατε τον Θεό αν τον βλέπατε;". Σήκωσα τους ώμους και χαμογέλασα. "Τίποτα". Μετά εκείνος μου είπε κάτι για τον Ιώβ, εγώ του είπα ότι η πίστη είναι πολύ προσωπικό ζήτημα, εκείνος ψιλοκόλλωσε (γιατί;) και μου πάσαρε το βιβλίο για να τελειώνει. Του είπα "Όχι, ευχαριστώ. Αλλά συνεχίστε με τον ίδιο ενθουσιασμό". Εκείνος χαμογέλασε και με ευχαρίστησε. Δεν έχω ιδέα γιατί ξεστόμισα την αποφώνησή μου ως άλλος Άλκης Στέας στο Καρναβάλι της Πάτρας Συνεχίστε να χορεύετε!! Μόλις έκλεισα την πόρτα σκέφτηκα ότι πρέπει να σκεφτώ μιά ερώτηση να κάνω στον Θεό σε περίπτωση που συναντηθούμε.

Όλοι λένε σ'αγαπώ

Σύμφωνα με τους κανόνες του νέου παιχνιδιού πρέπει να ανεβάσεις το τραγούδι που θα χρησιμοποιούσες για να πεις σ'αγαπώ.

Επιλέγω -χωρίς να ταιριάζει βέβαια με βάση τους στίχους του- το απολύτως αγαπημένο μου τραγούδι ever. Αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, θα το έπαιρνα μαζί μου. Τόσο πολύ.

Κυρίες και κύριοι, ο George Michael τραγουδά το Kissing a fool.



Ευχαριστώ θερμά τον Cobden για την ευγενική του πρόσκληση και με τη σειρά μου προσκαλώ τον Ιούδα, τον Πρόβατο και τους φανταστικούς 7

Μπλινγκ μπλονγκ

Τα μπλονγκς συκοφαντούν ευϋπόληπτους πολίτες όπως ο Δημοσιογράφος. Where is this world coming to?

Η χαρά του e-δικηγόρου γίναμε, ε;

Ένα μπλονγκ και ο αρχιμπλόνγκερ του μάλιστα δεν δίστασαν να εκβιάσουν τον δημοσιογράφο κο Χ. (σιγά μη γράψω το όνομά του να μου κοτσάρει καμιά μήνυση. Υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι από Χ -Χίος, Χούντας, Χατζηνικολάου, κλπ.).

Ο εκβιασμός γίνεται με την γνωστή μέθοδο του μέϊλ. Έτσι κι εμένα μου στέλνουν μέϊλ να μεγαλώσω το πέος μου. Μου γράφουν από όλα τα μέρη του κόσμου επίμονα, μου δημιουργούν ψυχολογικά προβλήματα, αλλά εγώ τίποτα: δεν ενδίδω.

Η μέθοδος του μέϊλ νομίζω αποσκοπεί να δικαιώσει τη μέθοδο Τσέκου ως σημαντικά ηλιθιότερη. Ήθελα να'ξερα ποιός τον ήξερε αυτόν τον Χιώτη και τον εκβίασε (ο αρχισυντάκτης του ίσως είναι ο πιθανότερος ύποπτος, άλλωστε θα ήξερε το μεϊλ του).

Καθώς σκέφτομαι ειρωνικά όλα αυτά, ο κος Χ. με αποστομώνει, αποδεικνύοντας ότι βρίσκεται στην αιχμή της ενημέρωσης. Η ελληνική αστυνομία τον ενημερώνει εκ των προτέρων σε ποιά σπίτια θα κάνει έφοδο, ποιούς υποπτεύεται κλπ. (κατά δήλωσή του στο χθεσινοβραδυνό δελτίο ειδήσεων). Ζητώ συγγνώμη που αμφέβαλλα.

Τα μπλονγκς αναγκάζουν τον δημοσιογράφο κο Χατζηνικολάου να μάθει να σερφάρει και να προφέρει τη λέξη "μπλονγκ". Παρεμπιπτόντως ήταν υπέροχος εχτές στην υπεράσπιση των ιστολογίων. Μπλονγκ, μπλονγκινγκ, μπλινγκ, μπλονγκ, μπλονγκερς -τέλεια!

Ο πόλεμος ξεκίνησε. Δημοσιογράφοι vs μπλόνγκερ. Λίγο εμφύλιος μου κάνει, λίγο Σαντινίστας, λίγο αντάρτικο και κουκούλα. Ανάθεμά σας, θα μου πατικώσει η κουκούλα το μαλλί...

Προτιμώ να παίξω άλλη ταινία άμα έρθουν να με συλλάβουν (παντού χωράει σε τούτο το μετερίζι μιά φωτό του Πατσίνο)

The world is yours αδέλφια μου τσιγγάνοι...

Έχω μιά ιδέα: για να εξασφαλίσουμε την σιγά-μην-είναι-αυτονόητη-ελευθερία-λόγου και να σταματήσουμε να εκβιαζόμαστε (ουπς!) με την απειλή μηνύσεων, να στέλνουμε οικειοθελώς κείμενα στις εφημερίδες, θέματα στους δημοσιογράφους, κλπ. κι αυτοί να τα αναδημοσιεύουν χωρίς αμοιβή!

(σας έσωσα πάλι!)

Μπλονγκ σας λέω, μπλονγκ αλύπητα!

Το παλιό και το νέο

Τελικά για όλα υπάρχει ένα όριο;


Όταν ξεκίνησα να δημοσιεύω κείμενά μου στο ιστολόγιο αυτό είχα πάρει την απόφαση, για διάφορους λόγους, να αποκρύψω όσο γίνεται περισσότερο την ιδιότητά μου της αρχαιολόγου. Πιστεύω ότι έκανα αρκετά καλή δουλειά, αποφεύγοντας όσο γινόταν τις εθνικιστικές συζητήσεις, την αρχαιολατρεία, τη δημοσίευση κειμένων που σχετίζονται με την συναρπαστική δραστηριότητά μου. Δεν το κατάφερνα πάντα. Όλο και κάποιος στομφώδης ημιμαθής θα με εκνεύριζε, όλο και κάποια αναφορά θα ξέφευγε σε κάποιο ποστ. Μισώ τους αρχαιομανείς και ευελπιστώ ότι δεν είμαι. Αλλά αγαπώ την ιστορία, αγαπώ την αρχαιολογία και έχω αφιερώσει στις ανασκαφές και την έρευνα περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια της ζωής μου.

Κατά καιρούς ανέκυψαν στην επικαιρότητα διάφορα ζητήματα για τα οποία είχα και έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη. Η πτώση του στεγάστρου στην Σαντορίνη ή η κατεδάφιση των κτιρίων της Διονυσίου Αρεοπαγίτου ήταν κάποια από αυτά. Έγραψα αλλού, υπέγραψα, αλλά εδώ στο ιστολόγιό μου τίποτα. Το ίδιο και για το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως.

Δεν έγραψα ποτέ αυτό που αισθάνθηκα κοιτάζοντας τους γερανούς που ξεφορτώνουν τις κάσες με τα αναθήματα από το Βράχο στο Νέο Μουσείο. Δεν έγραψα ποτέ, γι’αυτό ας το κάνω τώρα. Ας γράψω επιτέλους ότι οι γερανοί αυτοί κατεβάζουν για πρώτη φορά κι οριστικά μετά από 27 αιώνες αναθήματα ιερά που οι αρχαίοι ανέβασαν στο βράχο με χίλιους κόπους με σκοπό να μνημονεύσουν ες αεί την ευλογία των θεών που πίστευαν. Με ποιο δικαίωμα, σκέφτομαι, καταργούμε την προσφορά τους και καμαρώνουμε για τις τεχνικές μας δυνατότητες ασεβείς στο σεβασμό τους;

Ας είναι. Οι εποχές αλλάζουν και η αρχαιολογία οφείλει να ανταποκρίνεται στα αιτήματα των καιρών, ναι; Μια (ακόμη) επιστήμη που οφείλει να εξυπηρετεί το φαντασιακό των Ελλήνων.

Είχα στη σύντομη πορεία μου την ευκαιρία να συνεργαστώ με πολλούς σημαντικούς αρχαιολόγους. Με μάθανε πολλά, μα νομίζω ότι τα σπουδαιότερα ήταν η αγάπη για τους ανθρώπους που έζησαν σ’αυτή τη γη πριν από μας και ο θαυμασμός για τους δασκάλους τους. Ένας τέτοιος δάσκαλος ήταν ο Γιάννης Μηλιάδης. Ο Μηλιάδης υπήρξε Έφορος Ακροπόλεως και Διευθυντής του Μουσείου από το 1941 ως τη δεκαετία του 1960. Μαζί με τους λίγους αρχαιολόγους της εποχής του ήταν από τους πρωτεργάτες της σωτηρίας των ελληνικών αρχαιοτήτων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αγωνιστής στις μάχες της αρχαιολογικής υπηρεσίας να ορθοποδήσει στα δύσκολα κατοπινά χρόνια. Είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω μόνο από δημοσιευμένες γι’αυτόν απόψεις, θετικές και αρνητικές, αλλά, το σπουδαιότερο, και από προσωπικά αρχειακά του κείμενα. Και σχημάτισα την εντύπωση ότι ήταν αν μη τι άλλο ένας μαχητής. Ένα από τα αποτελέσματα των μαχών του ήταν το Παλιό –ας το πούμε έτσι τώρα- Μουσείο Ακροπόλεως, το καμάρι του, έργο ζωής για το οποίο δεχόταν συγχαρητήρια από ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Κάθε φορά που βλέπω το Παλιό Μουσείο, σκέφτομαι εκείνον.

Φυσικά όλοι οι άνθρωποι δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο και προπάντων οι επιστήμονες πρέπει να μάθουν να εξοβελίζουν τους συναισθηματισμούς τους. Σήμερα το πρωί μαθαίνω από το έγκριτο ιστολόγιο της Advocatus Diaboli ότι κάποιοι άλλοι επιστήμονες και ειδικοί, πολύ λιγότερο συναισθηματικοί από μένα, όταν βλέπουν το Παλιό Μουσείο Ακροπόλεως σκέφτονται κάτι άλλο.

Σκέφτονται ένα αναψυκτήριο.

Κι εγώ σκέφτομαι ότι πρέπει πιά να γράψω, να μιλήσω, να φωνάξω και να μην φοβάμαι.
Ακούω πιά καθαρά τον Γ. Μηλιάδη. Που γράφει σε μια αδημοσίευτη επιστολή του με αφορμή τα χάλια της αρχαιολογικής υπηρεσίας εν έτει 1935 «Αλλά ως που θα πάει αυτό; Και δεν είμαστε τάχα κι εμείς ένοχοι με την ανοχή μας; [..] δυστυχώς έχουμε χάσει τη συνοχή μας και σαν πραγματικοί ρωμηοί νομίζουμε ότι το φρονιμώτερον είνε να κοιτάει καθένας μας να κάνει μόνος του τη δουλειά του.»

Σήμερα ελπίζω ότι έκανα μια καλή αρχή.

Στους ανθρώπους εκείνους που βλέπουν το Παλιό Μουσείο σαν αναψυκτήριο, αφιερώνω, έτσι συναισθηματικά, όπως συναισθηματικά έγραψα και το σημερινό μου κείμενο κι όπως συναισθηματικά τελικά θεραπεύω αυτή την επιστήμη, το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο του Β. Πετράκου, Τα Αρχαία της Ελλάδος κατά τον Πόλεμο 1940-1944 (σ. 142).

Η μόνιμη παραμονή στρατιωτικών στην Ακρόπολη είχε γενικότερες δυσμενείς συνέπειες για τα μνημεία. Οι Ιταλοί πρώτοι πρώτοι κατέλαβαν το μουσείο και αφού ερεύνησαν το γραφείο του Διευθυντή (22 Ιανουαρίου 1942), εγκαταστάθηκαν σ’αυτό. Στις αίθουσες των αρχαϊκών αετωμάτων εγκατέστησαν το πλυντήριό τους και το μαγειρείο και το υπόλοιπο μουσείο μεταβλήθηκε σε στρατώνα. Ο Βράχος έγινε στρατιωτική περιοχή, όπου οι στρατιώτες χρησιμοποιούσαν τα πολεμικά μηχανήματα χωρίς φροντίδα για τον τόπο. Άναβαν φωτιές για το πρόχειρο φαγητό τους, βρώμιζαν τα μνημεία με βενζίνες, πετρέλαια και μηχανέλαια και, όπως ήταν φυσικό, μεταχειρίζονταν τα απόμερα σημεία της Ακροπόλεως για αποχωρητήρια. Μαρτυρείται μάλιστα πώς ούτε ο Παρθενώνας ούτε τα Προπύλαια γλύτωσαν από τη χρήση αυτή. Στους Έλληνες αρχαιολόγους φοβερή εντύπωση έκαμε η φωτογράφηση Ιταλών στρατιωτών αγκαλιά με τις Κόρες του Ερεχθείου. Ακόμη φοβερότερη, ότι στην Ακρόπολη σύχναζαν και οι ερωτικοί σύντροφοι των Ιταλών. Δεν παράλειψαν ακόμη οι ίδιοι να θραύουν αρχιτεκτονικά μέλη για απόσπαση αναμνηστικών κομματιών ή να χαράζουν τα ονόματά τους στα μάρμαρα των μνημείων.

Ο λόγος της απουσίας

Άμα βρίσεις λίγο την Ελλάδα αίφνης, μισέλληνα θα σε πουν, θα σε βρίσουν και δεν ξέρω γω τι άλλο θα σου κάμουν.



Κι όμως, πότε επί τέλους θα πάψετε νάχετε αυτόν τον αστείο σωβινισμό μέσα σας, τον καταστρεφτικό μάλιστα;



Θάρθη άραγες ποτές καιρός που θα νοιώσετε κι οι Ρωμιοί πώς μόνον οι κατηγόριες και το λεύτερο ονόμασμα της αλήθειας θα μας σώσουν όλους, κι όχι οι Λαμπριδέϊκοι κοιλαροειδείς έπαινοι;





Βερολίνο, 20.11.1909, επιστολή του Φώτου Πολίτη προς τη μητέρα του, στο Παν. Μουλλάς, Ο Λόγος της Απουσίας, Δοκίμιο για την επιστολογραφία με σαράντα ανέκδοτα γράμματα του Φώτου Πολίτη (1908-1910), Μ.Ι.Ε.Τ. , Αθήνα 1992, σελ. 123.

&&&&&&&&&&&&&&&&&

Ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση τον αγαπητό μου κύριο }g{.

Προσκαλώ με τη σειρά μου τον Έντεκα, την Xilaren, τον Ιούδα, τον Cobden, την Advocatus Diaboli και τους κ.κ. Cyrusgeo και Π.

Αποστολή τους να ανοίξουν το πρώτο βιβλίο που θα πέσει στα χέρια τους στη σελίδα 123 και να δημοσιεύσουν την έκτη, την έβδομη και την όγδοοη περίοδο.

Σας ευχόμαστε Χιόνια Πολλά!

Transformation

Ή πώς ο τύπος έσωσε αυτό το απόλυτα κατεστραμμένο cheesy τραγούδι...

Της Xilaren με πολλά ευχαριστώ...

Το απόλυτο

Ο πειρασμός που αντιπροσωπεύει μιά γυναίκα γιά έναν άνδρα, και το αντίστροφο, εμπεριέχει πάντα την προσδοκία μήπως με τον εναγκαλισμό τους αλλάξει ο κόσμος και πραγματοποιηθεί το απόλυτο. Ποτέ δεν ξέρει κανείς αν δεν προκύψει απ' αυτήν την ένωση το εντελώς καινούργιο. Έτσι είναι πάντα ο έρωτας - η βλασφημία, η ύβρις.



Μαξ Χορκχάιμερ, Φιλοσοφικό Σημειωτάριο

Oskar Kokoschka, Bride of the Wind, 1914

Ο Επιστάτης των Εθνικών Οικοδομών

Φοίνικες και ταλαράκια το πουγγί μου κουδουνίζει,
Kαι το στόμα μου σαμπάνιαις και ριζόγαλο μυρίζει·
Xαιρετάτέ με με σέβας, με βαθύν προσκυνισμόν·
Eπιστάτης, κύριοί μου, έγινα οικοδομών.
Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά.

Έκτακτε Διοιητή μου, πόσα γρόσια θησαυρίζεις;
Όσα παίρνω σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο τα κερδίζεις;
Έκτακτα τον μήνα, παίρνεις εσύ χίλια... Kι ας να μη!
Eγώ παίρνω τρεις χιλιάδες εις την κάθε πιθαμή.
Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά.

H αυτού Πανεξοχότης μ’ αγκαλιάζει κάθε μέρα.
Mα ρημάζω το Tαμείον; Aλλού βλέπει· βρέχει πέρα.
Φθάνει μόνον πουρνό βράδυ να τον λέγω εις τ’ αυτί
Tι φρονεί ο ένας κι άλλος και τι δρόμο περπατεί.
Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά.

Σήμερα το Nαύπλιόν μας η Πρωτεύουσά μας είναι·
Aύριον θα είναι, λέγουν, αι περίφημοι Aθήναι·
Tότε γρόσια μιλιούνια, τότε δα θα ξοδευθούν,
Kαι πατόκορφ’ απ’ εμένα αι Aθήναι θα κτισθούν.
Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά.

Kριματίζει όποιος λέγη πως εγώ μισώ τα φώτα·
Tα Σχολεία, στην τιμή μου τ’ αγαπώ απ’ όλα πρώτα,
Kαι πολλαίς φοραίς λαχαίνει στ’ όνειρό μου να ιδώ
Πώς οικοδομώ Mουσεία, κι απ’ το στρώμα τραγουδώ:
«Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά».

Mε κολνούνται η γυναίκες και γλυκιαίς ματιαίς με ρίχνουν.
M’ όλαις μου ταις άσπραις τρίχαις πως μ’ ορέγονται με δείχνουν.
Γαμβρός είμαι όπου πάγω, κι εις το κάθε σπητικό.
Tαπεινόταταις προτάσεις υπανδρείας αγροικώ.
Tερερέμ, λαλά, λαλά·
H δουλειά πάγει καλά.


Αλέξανδρος Σούτσος,
Ο Επιστάτης των Εθνικών Οικοδομών επί Ι. Καποδίστρια, 1833

Surprise! Surprise!

Είναι νύχτα, αλλά το blogging δεν γνωρίζει ξεκούραση, δεν έχει διακοπή.
Ο blogger μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος πετιέται από το κρεββάτι του ξαφνιασμένος.
Τι έχει συμβεί;
Το press.gr έχει δημοσιεύσει ένα ποστ και ο Άγιος πρέπει να απαντήσει.
Η απάντηση του, που συγκλονίζει, αρχίζει ως εξής:

"Με ξύπνησαν τώρα μόλις να ανοίξω το Blog “PRESS.GR” και το έπραξα. Είναι η ώρα 1.30 πρωινή, ξημερώματα Τετάρτης...". Η συνέχεια εδώ


Ο Φοίβος Δεληβοριάς από το "Κύτταρο" στην Ανάβυσσο, στο Plaza Resort Hotel. Μα πώς νόμιζα ότι η απόσταση είναι πολύ μεγάλη;
Αντιγράφω από το δελτίο τύπου που ο ίδιος αναδημοσιεύει στο site του:

Το "Plaza Resort Hotel", το πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην παραλία της Αναβύσσου στην Παλαιά Φώκαια, στο πλαίσιο των πρωτοποριακών Long Stay Weekends - τριήμερη διαμονή στο κόστος της διήμερης - σας παρουσιάζει το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 τους "Κ-13" και τον Φοίβο Δεληβοριά.

Μια ανατρεπτική μουσική παράσταση με πρωταγωνιστές τον Φοίβο Δεληβοριά, ακόμα 2 νέες τραγουδίστριες και 5 ταλαντούχους μουσικούς. Απολαύστε μοντέρνους ανατρεπτικούς ρυθμούς του σήμερα αλλά και του χθες. Συνδυάστε μια μοναδική μουσική συναυλία "για λίγους", με μία τριήμερη απόδραση από την καθημερινότητα στην παραλία της Αναβύσσου, στο "Plaza Resort Hotel". Απολαύστε πολυτελή διαμονή, gourmet γεύσεις αλλά και πολλή μουσική, χορό και δραστηριότητες ψυχαγωγίας για τα παιδιά μέσα από τα πρωτότυπα τριήμερα διασκέδασης του ξενοδοχείου. Ανακαλύψτε και εσείς "τι τρέχει" στο "Plaza Resort Hotel" το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008.

Μόνο εγώ βλέπω κάτι ασύμβατο εδώ;

Ο κόσμος αλλάζει είναι φανερό. Αυτά που ήξερες, εκεί που βασίστηκες, οι φίλοι που αγάπησες δεν είναι πιά εκεί.

Και "Surprise! Surprise!". Η έκπληξη θα είναι κακή -σχεδόν νομοτελειακά.
Αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις.
Εκεί που βασίστηκες, καλά να πάθεις που έπεσες.
Οι φίλοι δεν είναι πιά εκεί, είναι αλλού και πρέπει να προσέχεις γιατί ξέρουν πολλά and they're out to get you....

Θα μάθεις άλλα κόλπα, θα βασιστείς αλλού.

Θα αγαπήσεις πάλι;

Ανθρώπινες Ιστορίες - Take no prisoners

Σε εβδομαδιαίο τηλεοπτικό περιοδικό μιά κυρία που αυτοαποκαλείται "Συγγραφέας - Ανθρωπολόγος" απαντά σε αναγνώστες -γιά την ακρίβεια, σχεδόν αποκλειστικά αναγνώστριες- που της απευθύνονται με επιστολές σχετικά με προσωπικά τους προβλήματα.

Πέρα από το γεγονός ότι ούτως ή άλλως αμφισβητώ τη μέθοδο αυτή προκειμένου να λύσει κανείς ένα σοβαρό προσωπικό του πρόβλημα απευθυνόμενος επιστολικά στην εν λόγω κυρία, περισσότερο με εντυπωσιάζει το ύφος και ο τόνος των απαντήσεων της ίδιας. Παρακολουθώ τη στήλη εδώ και αρκετό καιρό και έτσι μπορώ με σχετική ασφάλεια να πω ότι τις απαντήσεις γράφει το ίδιο πρόσωπο. Λογικά η ίδια η κυρία που κοσμεί τη στήλη της με μία επιβλητική της φωτογραφημένη προτομή σε 3/4, χαμογελαστή, με μεγάλα ενώτια και πολύ αυτοπεποίθηση.

Τα προβλήματα που κοινωνούν οι αναγνώστριες είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αισθηματικά. Γυναίκες που βιώνουν προδοσία, σχέσεις εκμετάλλευσης, σχέσεις με παντρεμένους άντρες ή εξωσυζυγικές σχέσεις, κλπ. Οι απαντήσεις προς τις αναγνώστριες περνούν πάντοτε το ίδιο μήνυμα, παιδαγωγούν το κοινό προς την ίδια κατεύθυνση: η γυναίκα πρέπει να αυτονομηθεί, να μην "κλαίγεται", να μην δέχεται να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Σε αυτό η κυρία που απαντά είναι κάθετη και το ύφος της πολύ αυστηρό.

Ως εδώ ίσως να ήταν καλά. Η συνέχεια του μηνύματος όμως, η συνέχεια της αγωγής των αναγνωστριών, είναι σαφής: η γυναίκα δεν πρέπει να αφήσει τον άντρα να έχει τον πρώτο λόγο, πρέπει πιά η ίδια να τον "χειριστεί" με διάφορες μεθόδους (να τον προκαλέσει, να τον απατήσει, να τον κάνει να φερθεί έτσι ώστε να προκληθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, κλπ.). Το επιθυμητό αποτέλεσμα σύμφωνα με την Συγγραφέα - Ανθρωπολόγο είναι ο καλός γάμος. Προκειμένου να επιτευχθεί, ισχύει προφανώς ότι όλα επιτρέπονται στον έρωτα και τον πόλεμο. Και σ'αυτό τον πόλεμο η στρατηγός δίνει το σύνθημα πριν την επίθεση: take no prisoners. Η στήλη μυρίζει αίμα.

Πριν συνεχίσω πρέπει γιά να είμαι δίκαιη να αναφερθώ και στους απλούς στρατιώτες αυτού του πολέμου, τις ίδιες τις αναγνώστριες-επιστολογράφους. Δεν είναι αμέτοχες, όπως ποτέ δεν μπορεί να είναι κάποιος που κυκλοφορεί και οπλοφορεί. Οι περισσότερες γράφουν στην εν λόγω κυρία γιατί ξέρουν ότι θα τις καταλάβει αφού σκέπτονται παρόμοια και θα τους δώσει αποτελεσματικές οδηγίες. Είπαμε: έχουμε πόλεμο κι ο στρατηγός-πρότυπο έχει τον επιτελικό ρόλο να δίνει τις κατάλληλες οδηγίες-εντολές με αυστηρό τόνο. Υπάρχουν και κάποιες λίγες επιστολογράφοι που φαίνεται ότι δεν ανήκουν στην "χειραφετημένη" μεγάλη πλειοψηφία. Είναι συνήθως "άβγαλτα" κορίτσια της επαρχίας που πληγώνονται από τους "έμπειρους" άντρες και θέλουν να αντιδράσουν, να δραστηριοποιηθούν, να γίνουν κι αυτές γυναίκες- στρατιώτες-τιμωροί.

****

Η στήλη της κυρίας συνήθως φιλοξενεί μία με δύο επιστολές. Εδώ σας αντιγράφω την επιστολή και την απάντηση της Συγγραφέως - Ανθρωπολόγου σε μία από αυτές. Προσέξτε παρακαλώ τόσο το ύφος της επιστολής (η οποία βεβαίως ενδέχεται να έχει υποστεί συντομεύσεις) όσο και το ύφος της απάντησης. Θαυμάστε ανάλυση της κατάστασης και εξεύρεση λύσεων. Σας συμβουλεύω καθώς τις διαβάζετε να έχετε δύο φωνές ηθοποιών στο μυαλό σας. Της αξιαγάπητης Νίτσας Μαρούδα στο ρόλο της επιστολογράφου και της υπέροχης Σπεράντζας Βρανά στο ρόλο της Ανθρωπολόγου. Παρεμβάλω σε αγκύλες δικά μου σχόλια και υπογραμμίζω τα αγαπημένα μου σημεία.

Αγαπητή κυρία Μ.

Θα ήθελα τη γνώμη σας για ένα δικό μου προβληματισμό. Ονομάζομαι Σ. και είμαι 28 χρονών. Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο βγήκα από μιά σχέση με πάρα πολλά προβλήματα, αλλά κατάφερα να βρω τον εαυτό μου. Εργάζομαι σε μιά δημόσια υπηρεσία και στο κτίριο [μ'αρέσει που δεν μιλάμε με δωμάτια και ορόφους] υπάρχουν τρεις άντρες που με φλερτάρουν. Ο ένας είναι διευθυντής παντρεμένος με 2 παιδιά, ένας συνάδελφος παντρεμένος με 1 παιδί, και ο τρίτος αρραβωνιασμένος 1 χρόνο.
Με τους 2 πρώτους η κατάσταση είναι ελεγχόμενη [situation is under control; roger]. Ο τρίτος είναι που με προβληματίζει. Ο Γ. έχει σχέση με την αρραβωνιαστικιά του 10 χρόνια [πως λέμε Καλομοίρα, ε, αυτή είναι η Κακομοίρα και δεν πάει Eurovision] και μένουν μαζί εδώ και έξι μήνες. Το φλερτ του είναι διακριτικό και για να είμαι ειλικρινής και πολύ αποτελεσματικό. Πιστεύω ότι έχω αρχίσει να τον ερωτεύομαι. Τον Οκτώβριο πήγαμε (μόνο οι εργαζόμενοι) εκδρομή για 2 μέρες. Ευχόμουν ο Γ. να μην κάνει τίποτα γιατί ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να αντισταθώ. Οι ευχές μου όμως, όπως καταλαβαίνετε, έπεσαν στο κενό [ναι, κάτι καταλάβαμε]. Ολοκληρώσαμε ό,τι είχε ξεκινήσει και ήταν υπέροχο.
Στη δουλειά τώρα συνεχίζεται το φλερτ πολύ πιό έντονο και εδώ έρχεται ο προβληματισμός μου. Ενώ θέλουμε κι οι δύο να βρεθουμε εκτός δουλειάς, ο Γ. το σταματάει. Τι να κάνω; Προσπάθησα να σταματήσω το φλερτ, αλλά δεν τα κατάφερα. Κάθε φορά που μιλάω στο τηλέφωνο "στήνει" αυτί και όταν με φλέρταρε έντονα ένας φίλος του διευθυντή [είναι ο τέταρτος αλλά δεν μετράμε πιά], είχε νευριάσει τόσο πολύ που νόμιζα πως θα εκραγεί...
Πιστεύετε ότι απλά θέλει να αυτοεπιβεβαιώνεται; Γιατί δεν επιδιώκει να βρεθούμε εκτός δουλειάς; Κι αν απλά του αρέσει το παιχνίδι, γιατί δεν με αφήνει να το σταματήσω; Γιατί ζηλεύει; Δεν είμαι από τις γυναίκες που χωρίζουν ζευγάρια,αλλά τον θέλω πάρα πολύ. Τι να κάνω; Βοηθήστε με. Ευχαριστώ.

****

Ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει τώρα [εντολή στρατηγού: επίθεση!]. Και θα σου εξηγήσω γιατί. Αυτός ο αρραβώνας κράτησε πολύ. Πάει να πιάσει τον κανόνα: είμαστε 10 χρόνια μαζί, δεν έχουμε παντρευτεί, καβγαδίζουμε, χωρίζουμε και μετά από λίγο τα ξαναφτιάχνουμε και αμέσως παντρευόμαστε. Ο "τρίτος" ας τον πω έτσι, καταλαβαίνει ότι ήρθε η ώρα να δεσμευτεί επιτέλους. Τι κάνει λοιπόν; Πανικοβάλλεται. Προσπαθεί να επιβεβαιωθεί όπου μπορεί, όπως μπορεί [αυτό δεν κολακεύει φαντάζομαι την επιστολογράφο]. Που μπορεί καλύτερα; Στη δουλειά. Εκεί είναι και τα "ασφαλή" όρια. Το μαντρί που μπορεί να παίξει ανενόχλητα. Απ'έξω καραδοκεί η αρραβωνιαστικιά [ούτε Βιετκόνγκ να ήταν η έρμη]. Τη φοβάται.
Ό,τι του αρέσεις είναι γεγονός. Για να έχεις τόσες κατακτήσεις μέσα στη δουλειά σου, σημαίνει ότι είσαι ωραία γκόμενα και σαν γυναίκα αρέσεις. Επειδή φοβάμαι ότι οδεύεις [μα κολλάει το "οδεύεις" με το "γκόμενα";] να μπεις στη θέση του θύματος, καθώς μου λες ότι τον έχεις ερωτευτεί, σου λέω από τώρα πως πολύ κινδυνεύεις να βιώσεις το εξής: να παραμείνεις η ερωμένη, ενώ αυτός θα προχωρήσει σε γάμο με την αρραβωνιαστικιά.
Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να του τα θέσεις επί τάπητος. "Εγώ σε αγαπώ και θέλω να είμαι μαζί σου. Πότε θα μιλήσεις στην αρραβωνιαστικιά σου;". Πίεσέ τον. Να ξεκαθαρίσει ποιά θέλει. Μπορείς να ενημερώσεις και την ίδια εμμέσως [!!!]. Η φασαρία, πάντως, πρέπει να γίνει τώρα και να μην καθυστερήσει [εντολή σαφής: άμεση δράση]. Κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Να μάθει κι αυτός ότι δεν μπορεί να παίζει ανενόχλητος και χωρίς επιπτώσεις [κάτι μου λέει ότι θα το μάθει].

Υπάρχει πάντα ένα τραγούδι στην καταιγίδα

Γιατί η Αλίκη τελικά τα έχει πει όλα....




Έτσι ήρθε στη ζωή μου εκείνη τη μέρα κι έτσι έφυγε.

Όπως έρχεται κι όπως φεύγει ένα όνειρο. Μιά οπτασία.

Από εκείνη τη μέρα ένιωσα πώς είχε αλλάξει ολόκληρη η ζωή μου.


Η μετάφραση στο βίντεο είναι για τα ξενιτεμένα μας νιάτα, θαυμαστές, μαρξιστές-λενινιστές, κλπ.

Είναι ο μόνος τρόπος να μπαίνεις κάθε μέρα στο blog μου