People who need people

Η πίσω βεράντα δεν μας ανήκει πιά. Ανήκει στον γάτο της γειτονιάς μας, ο οποίος έχει την καλή διάθεση να μας αφήνει να την χρησιμοποιούμε κι εμείς για να απλώνουμε κανένα ρούχο, να ποτίζουμε τις γλάστρες, κλπ. Δεν νομίζω ότι μας συμπαθεί ιδιαίτερα: ούτε μας νιαουρίζει, ούτε μας απευθύνεται με κανέναν τρόπο όταν τον συναντάμε. Όταν βγαίνουμε εμείς στη βεράντα, εκείνος πετάγεται από τη θέση που λιάζεται, βγαίνει έξω από τη βεράντα, στέκεται σε ένα μεταλλικό κιβώτιο, μας κοιτάζει και περιμένει να κάνουμε τις δουλειές μας και να ξαναμπούμε. Είναι πολύ ανεκτικός μαζί μας, αλλά πότε-πότε το βλέμμα του δείχνει κάποια αδημονία, ιδίως όταν μπαινοβγαίνουμε για πολύ ώρα.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι να τον ψυχολογήσω. Το βλέμμα του δεν αποκαλύπτει πολλά. Είναι άλλοτε μπλαζέ, άλλοτε ενοχλημένος, σαν κάτι να σκέφτεται, πάντως ποτέ διαχυτικός ή φιλικός. Ξανθός, καθαρός, γαλανομάτης. Νομίζω, ή μάλλον ελπίζω ότι τουλάχιστον μας συμπαθεί και μας ανέχεται όπως συμπαθούν και ανέχονται οι περισσότεροι άνθρωποι τις γάτες. Το Σάββατο που αγόρασα τα Νέα αποφάσισα να τον βαφτίσω Γατουλάνο. Του αγόρασα και κροκέτες μοσχαριού και τους τις βάζω δίπλα στη θέση που του έφτιαξα (ένα χαλάκι μέσα σε μιά πλαστική λεκανίτσα). Τι να κάνω; Προσπαθώ απέλπιδα να τον κάνω να με αγαπήσει.

περισσότεροι άνθρωποι με γάτες εδώ

Στο μεταξύ η μαμά μου έσπασε δύο κόκκαλα στο πόδι της, στο επάνω μέρος του πέλματος και έβαλε νάρθηκα. Δεν μπορεί να μετακινηθεί παρά μόνον για λίγο και με πατερίτσες μέσα στο σπίτι, γι'αυτό την πήραμε και μένει πλέον μαζί μας. Είναι περίεργο αλλά εκείνες ακριβώς τις μέρες μου έλεγε ο Θ. πώς τον αγχώνει συχνά η σκέψη ότι οι γονείς μας μεγαλώνουν. Έτσι είναι. Μεγαλώνουν και έρχεται η ώρα μας να σταθούμε δίπλα τους, να τους στηρίξουμε, να τους πάμε στο γιατρό. Να τους παρηγορήσουμε όταν είναι στενοχωρημένοι, να τους κανακέψουμε, να τους πάμε βόλτα, να τους φτιάξουμε το αγαπημένο τους φαγητό, να κάνουμε υπομονή όταν μας εκνευρίζουν. Όταν δεν εκνευρίζομαι (γιατί, κακά τα ψέμματα, δεν είναι εύκολη αυτή η συμβίωση γιά κανέναν) σκέφτομαι, ίσως εγωιστικά, πώς θα είμαι τυχερή αν μπορέσω να επιστρέψω λίγη από την φροντίδα που πήρα.

Gertrude Kasebier, "Blessed art thou among women", Metropolitan Museum)
(αν σας θυμίζει κάτι, είναι γιατί χρησιμοποιώ την φωτογραφία αυτή στο προφίλ μου στο blogger)

Το περιστατικό με την μαμά μου μού επιβεβαίωσε δυστυχώς κάτι που από καιρό υποπτευόμουν. Ότι έχω χάσει πλέον την ψυχραιμία μου. Η μαμά μου δεν το ξέρει και γι'αυτό τηλεφώνησε σε μένα πρώτα, την "ψύχραιμη", αν και βρισκόμουν αρκετά πιό μακριά από τα άλλα μέλη της οικογένειας. Σκέφτηκα ότι εσύ δεν θα τρομάξεις, μου είπε. Τρόμαξα όμως πάρα-πάρα πολύ. Περισσότερο από όσο θα ήθελα και κυρίως περισσότερο από όσο έπρεπε. Κι ύστερα που συνήλθα στενοχωρήθηκα που έχασα (λίγο νωρίς μάλλον, ε; μόλις στα 37 μου) αυτή την περιβόητη ψυχραιμία μου. Ευτυχώς ο Θ. είναι δίπλα μου, ψύχραιμος εκείνος για όλους μας -ακόμη ;).

(ευκαιρία να ομολογήσω ότι κάποιες Απόκριες της ενήλικης ζωής μου ντύθηκα Batgirl. Δεν είμαι εγώ στην εν λόγω φωτογραφία, αλλά δεν απείχα και πολύ.)

(πιέστε επί της φωτογραφίας εάν επιθυμείτε μεγέθυνση)

Ένα επιστολικό δελτάριο που ανέκυψε σε ένα παλαιοπωλείο του Illinois διηγείται μιά άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία.

Το δελτάριο τυπώθηκε προφανώς από τον φωτογράφο J. Baumann το 1910 που έχει και το copyright της φωτογραφίας στην πρόσθια όψη. Εικονίζεται ένα ζευγάρι, ένας κύριος και μία κυρία της εποχής και από κάτω γράφεται η λεζάντα "Nothing Doing!", που θα μπορούσε να την αποδώσει κανείς ως "Δεν έγινε τίποτα!" ή "Δεν γίνεται τίποτα!".

Η εντύπωση της σκηνοθετημένης σκηνής είναι σαν να απευθύνθηκε ο κύριος στην κυρία, εκείνη στρέφει και τον κοιτά με κάποια απαξίωση κι εκείνος απαντά "Nothing Doing" -ή μήπως αυτό το λέει εκείνη;

Το μήνυμα στο πίσω μέρος έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καθώς είναι γραμμένο με ένα ημικρυπτογραφικό, πολύ προσωπικό ύφος. Σαν να θέλει ο αποστολέας να γράψει περισσότερα και να μην μπορεί ή μάλλον σαν να υπονοεί περισσότερα από αυτά που γράφει.

Το δελτάριο εστάλη στις 28 Οκτωβρίου 1911, απευθύνεται στον κύριο Perry Cline, Princeton, Illinois, Route 7 και λέει αυτολεξεί τα εξής

Hello you-

How are you?

I am fine have

been looking for you over or to

hear from you but Nothing doing

as yet wonder if

there will be think so?

I remain

Lovingly.

Το έστειλε άραγε μιά τολμηρή κυρία σαν αυτήν που εικονίζεται στην φωτογραφία; Και άραγε ποιά να ήταν, αν υπήρξε, η απάντηση;

Η ανακάλυψη του δελταρίου πρέπει να πιστωθεί στον κύριο πίσω από το ψευδώνυμο malkhos, ο οποίος διηγείται αναλυτικά τις συνθήκες εύρεσης του δελταρίου και την ιστορία του εδώ.

The whimsical spirit

(σε συνέχεια αυτού του ποστ)

Προχτές το βράδυ ξεφυλλίζοντας το Masterpieces of Illumination διάβασα ότι ο Αλφόνσο Χ ο Σοφός, είχε συγγράψει μιά πραγματεία ονόματι Libro de los Juegos, ένα Βιβλίο των Παιγνίων, στο οποίο παρουσίαζε σκακιστικά προβλήματα και άλλα επιτραπέζια παιχνίδια της εποχής του. Γνώριζα τον Αλφόνσο, ως πεφωτισμένο Ισπανό μονάρχη του 13ου αιώνα και ευσεβή μουσικό, από τα δημοφιλή μεσαιωνικά του τραγούδια που ήταν αφιερωμένα στην Παναγία, τα Cantigas de Santa Maria.

(ακούστε λίγο αν έχετε κέφι χαζεύοντας και την μικρογραφική εικονογράφηση).

Το Βιβλίο των Παιγνίων αποκαλύπτει μιά εντελώς διαφορετική πτυχή του Αλφόνσου, ένα ενδιαφέρον του άκρως κοσμικό. Το χειρόγραφο, εικονογραφείται με 150 πολύ ενδιαφέρουσες μικρογραφίες, αλλά δεδομένου ότι βρίσκεται στην βιβλιοθήκη της μονής του Αγίου Λαυρεντίου στο Εσκοριάλ, είναι μάλλον ευκολώτερο να το χαζέψετε εδώ.

Σκέφτομαι ότι οι Ισπανοί πρέπει να αγαπούν πολύ τα επιτραπέζια παιχνίδια και θυμάμαι ότι ο Salvador Dali είχε σχεδιάσει με τον δικό του τρόπο πολλά παιγνιόχαρτα για τράπουλες "κλασικές", όπως αυτή, και tarot όπως αυτή.

Ανακαλύπτω κάτι ακόμη που δεν ήξερα: τον χειμώνα του 1940-41 o Andre Breton μαζί με πολλούς άλλους διανοούμενους της εποχής, βρέθηκαν στη Μασσαλία να περιμένουν εναγωνίως την ευκαιρία να διαφύγουν στην Αμερική. Για να περάσει ο καιρός, ο Breton μαζί με άλλους σουρεαλλιστές καλλιτέχνες, όπως ο Max Ernst και ο Andre Masson, δημιούργησαν μιά τράπουλα δικής τους εμπνεύσεως που συνδύαζε στοιχεία από την κλασική και την τράπουλα tarot.

Η νέα τράπουλα ονομάστηκε Jeu de Marseille, περιλάμβανε 52 χαρτιά και τέσσερις νέες "οικογένειες", τις Φλόγες (για τον έρωτα και το πάθος), τους Τροχούς (για την επανάσταση), τις Κλειδαριές (για τη γνώση) και τα Αστέρια (για τα όνειρα). Ο Breton, πιστός κομμουνιστής, άλλαξε και τη σχετική ιεραρχία: στη θέση του Ρήγα, της Ντάμας και του Βαλέ, έβαλε το Πνεύμα (Genius), την Σειρήνα και τον Μάγο.

Πνεύμα των Φλογών ήταν ο Baudelaire, Μάγος των Φλογών ήταν ο Novalis και Σειρήνα ήταν η Mariana Alcoforado, στην οποία αποδιδόταν (λανθασμένα) το ερωτικό έργο Επιστολές μιάς Πορτογαλίδας Μοναχής.

Πνεύμα των Τροχών ήταν ο Μαρκήσιος de Sade, Μάγος των Τροχών ήταν ο Pancho Villa (!) και Σειρήνα η Lamiel, ηρωίδα του ομώνυμου ημιτελούς έργου του Stendhal.

Πνεύμα και Μάγος των Κλειδαριών ήταν ο Έγελος και ο Παράκελσος αντίστοιχα, ενώ Σειρήνα ήταν η ιδιότυπη περσόνα Helene Smith, διάσημη Γαλλίδα πνευματίστρια που πίστευε ότι ήταν μετενσάρκωση Ινδής πριγκίπισσας και της Μαρίας Αντουανέττας και ισχυριζόταν οτι επικοινωνούσε με τους Αρειανούς.

Πνεύμα των Αστεριών ήταν ο αγαπημένος των Σουρεαλιστών ποιητής Lautreamont, Μάγος ήταν ο Sigmund Freud και Σειρήνα των Αστεριών η αγαπημένη Αλίκη, η ηρωίδα του Lewis Carroll.

(πολλά περισσότερα για το Jeu de Marseille μπορείτε να βρείτε εδώ)

Το σημερινό ποστ εικονογραφείται με έγχρωμα χαρακτικά του Salvador Dali για μιά έκδοση της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων που κυκλοφόρησε το 1969 (από εδώ). Η Αλίκη είναι μιά ακόμη εμμονή μου (Μine is a long and a sad tale) και έτσι μου φάνηκε ότι εικόνες και κείμενο στο σημερινό ποστ, που μοιάζει τόσο ετερόκλητο, κλείνουν έτσι κάπως ταιριαστά.

Στην άκρη του φόβου αρχίζει το θάρρος

Έχασα την επαφή μου με το διαδίκτυο εδώ και δυό βδομάδες. Τις πρώτες δυό μέρες αναζητούσα εξαρτημένη την σύνδεσή μου, αλλά μετά μου πέρασε. Ώστε τόσο μόνο θα έλεγα ότι μου χρειάζεται για να κόψω την εξάρτηση.
Ψέματα γράφω φυσικά. Συνέχισε να μου λείπει η διαδικτυακή επαφή, το να διαβάζω το email μου ή τα blogs όλο αυτό το διάστημα. Αλλά καθώς περνούσαν οι μέρες, η έλλειψη και η σκέψη με επισκέπτονταν με όλο και μικρότερη συχνότητα. Απέκτησα ξανά τη σύνδεσή μου το Σάββατο. Είδα μόνο τα mails μου και έκλεισα τον υπολογιστή.

Στο μεταξύ διάστημα συνέβησαν πολλά. Έκανα τη γενική καθαριότητα του σπιτιού, ασχολήθηκα λίγο με το βιβλίο, πέρασα μια υπέροχη Παρασκευή με την Λ., τον Α., τον Γ. και τον Θ. (σας ευχαριστώ!). Συνέχισα να πηγαίνω στα διαβόητα πολλά ιατρικά μου ραντεβού, έχω καινούργιο οδοντίατρο που τον λατρεύω και μ’αγαπάει, ανακάλυψα ένα τσαγκαράδικο κοντά στο σπίτι μου. Έλαβα θετική απάντηση από το συνέδριο της Κοπεγχάγης με έναν τίτλο διάλεξης που παραπέμπει στο Κλουβί με τις Τρελές. Χτες βράδυ έζησα την απόλυτη συγκίνηση ακούγοντας την σεβάσμια κυρία Καλλίτσα Γιαννοπούλου-Τσιάκα να αναφέρεται στο κείμενο που έχω γράψει γι’αυτήν σε τούτο εδώ το blog. Α, ναι, και την προηγούμενη Δευτέρα άλλαξε η ζωή μου. Νομίζω προς το καλύτερο.

Στην άκρη του φόβου, αρχίζει το θάρρος.

Το ξέρω τώρα, αλλά άργησα να το μάθω. Άργησα πολύ να το μάθω.

Το δικό μου ταξίδι μέχρι την άκρη του φόβου μου κράτησε 10 ολόκληρα χρόνια. Δέκα χρόνια. Το γράφω ξανά για να το ακούσω ξανά μέσα μου, το διαβάζω ξανά, και πάλι μου φαίνεται ένα απίστευτα μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στη διαδρομή έδωσα μάχες, έχασα μάχες, κέρδισα μάχες. Λίγο πριν το τέλος του ταξιδιού, λίγο πριν την άκρη, έδωσα την πιο μεγάλη μάχη. Τη μάχη με τους δικούς μου δαίμονες.
Ήρθανε όλοι μαζεμένοι στο σπίτι μου ένα πρωί του Ιουνίου. Με φόβισαν, με νίκησαν, με έριξαν κάτω. Σηκώθηκα. Ήρθαν ξανά την επόμενη μέρα. Με έριξαν κάτω. Σηκώθηκα. Ήρθαν πολλές φορές αυτό το καλοκαίρι. Παλέψαμε. Νικήσαμε.

Στην άκρη του δικού μου φόβου μοιάζω με ηρωίδα αμερικάνικης ταινίας. Έφαγα ξύλο, πολύ ξύλο, με πυροβόλησαν, αλλά εγώ εκεί, ακόμα ζωντανή. Εκεί που δεν το περίμενα ούτε εγώ η ίδια, με μώλωπες, με αίματα τρεχούμενα και γάργαρα, αλλά μαλλί καλοχτενισμένο και κραγιόν στα χείλη, ξανασηκώνομαι.

Τράπουλα

Τράπουλα

Μέσα στη Δευτέρα χωράνε

όλες οι μέρες μαζί.

Κάνουνε μια τράπουλα

που λάμπει και σφυρίζει,

κόβοντας τον καιρό με

κούπες, μπαστούνια και σπαθιά.

Η Τρίτη, η ολέθρια, φιγούρα

της κακότυχης αγάπης,

φτάνει χορεύοντας

με

την κόψη ενός σπαθιού.

Αμέτοχη, ντυμένη

μακρινός βασιλιάς, η Τετάρτη

βγαίνει απ' τη βδομάδα

με την κυρία Πέμπτη.

Κρύβονται, ανάβουν

ανάμεσα στην άμμο και στο νερό,

παράνομοι, συναντιώνται

πάντα, πιασμένοι απ'το μπράτσο, απάνω,

πάντα μαζί, κάτω,

πάντα πλαγιασμένοι μαζί.

Η Παρασκευή με την κούπα της

καλπάζει μέσα στη βδομάδα

όπως μέσα σ'ένα στεφάνι,

στενό, γαλάζιο, αιώνιο.

Το Σάββατο, μαύρη κυρία,

νυχτερινή, στεφανωμένη

με κόκκινες καρδιές,

χορεύει πεντάμορφη στο θρόνο

των ζυθοπωλείων,

μουσκεύει τα πόδια του τραπουλόχαρτου

τραγουδώντας στις γωνιές:

σκεπάζει με ομπρέλα

τα άλυκα κοσμήματά σου

και τραγουδάει ως να πέσεις

μέσα στην άσπρη Κυριακή

σαν δώρο χρυσό,

σαν αυγό μες στο πιάτο.

Φεύγουν, φεύγουν, φύγανε.

Ανακατεύτηκαν ως

να μείνουνε χαρτονάκια,

ίνες φωτός, σκίτσα.

Και η Δευτέρα ξεπροβάλλει.

Φεύγουν, φεύγουν, ξανάρθαν.

(Pablo Neruda, Estravagario, μετάφραση Δανάης Στρατηγοπούλου)


Την ανάρτηση εικονογραφούν φιγούρες της τράπουλας tarot της οικογένειας Visconti, του 15ου αιώνα, που έχει ψηφιοποιηθεί και είναι διαθέσιμη από την Beinecke Rare Book and Manuscript Library του Πανεπιστημίου του Yale.

Ευτάκτως ερριμμένα

(Ξενοφώντος Απομνημονεύματα, Γ.Ι.7)

Θεσσαλονίκη 1934

Να ένα ποστ που δεν πίστευα στα μάτια μου ότι θα διάβαζα ποτέ...

Με αφορμή λοιπόν αυτό, αν και δεν συνηθίζω εδώ μέσα να πολιτικολογώ, θα ήθελα να γράψω δυό σκέψεις που κάνω αυτό τον καιρό.

Το γεγονός ότι οι θέσεις των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων πλέον προκηρύσσονται αποτελεί για μένα ένα γεγονός από μόνο του ρηξικέλευθο, θα έλεγα συγκλονιστικό. Δεν μπορώ βεβαίως να μιλήσω για άλλους χώρους ή κλάδους, αλλά γνωρίζω καλά την εξαιρετικά μεγάλη δύναμη που έχει η θέση του Γενικού Γραμματέα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Δύναμη που γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν ο ίδιος ο υπουργός δεν ενδιαφέρεται για τα διαδικαστικά. Ο Γ.Γ. του ΥΠΠΟ προΐσταται των μεγάλων συμβουλίων (Κεντρικό Αρχαιολογικό και Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων), τη σύνθεση των οποίων μέχρι στιγμής εν πολλοίς καθόριζε κιόλας, εποπτεύοντας επί της ουσίας τη διαχείριση της αρχαιολογικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της χώρας. Μιά ματιά στο οργανόγραμμα του ΥΠΠΟ εδώ θα σας πείσει και θα σας πληροφορήσει καλύτερα.

Δεν ξέρω ποιός θα είναι ο επόμενος Γ.Γ. του ΥΠΠΟ, και γι'αυτό ίσως είναι καλύτερο που γράφω αυτή τη στιγμή αυτό το σχόλιο. Ελπίζω, γιατί θέλω να ελπίζω, ότι από τη διαδικασία προκήρυξης θα προκύψει τουλάχιστον ένας άνθρωπος που θα έχει περισσότερα προσόντα από τον πρώην κέρβερο Γ.Γ. καθόλου χρηστό κ. Ζαχόπουλο, ο οποίος σας θυμίζω τοποθετήθηκε στη θέση αυτή από τον υπουργό πολιτισμού κ. Κ. Καραμανλή. Σας θυμίζω επίσης ότι η κυρία ασχολία του κου Ζ. ήταν καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης (μην επικαλεστεί κανείς παρακαλώ το διδακτορικό του...) κι ίσως γι'αυτό όταν προήδρευε των συμβουλίων χτυπούσε κάθε τόσο το στυλό του στην έδρα, συγγνώμη το τραπέζι, για να επαναφέρει με αυστηρό βλέμμα τους μαθητές, συγγνώμη τους πανεπιστημιακούς, διευθυντές και επιμελητές αρχαιοτήτων στην τάξη.

Δεν υποτιμώ τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης, ούτε ισχυρίζομαι ότι τα πολλά τυπικά προσόντα είναι και ουσιαστικά. Πιστεύω όμως ότι η πορεία ενός ανθρώπου μέσα από τις σπουδές και την επαγγελματική του σταδιοδρομία σε συνδυασμό με συστάσεις από πρόσωπα εγνωσμένης αξίας μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερες επιλογές. Είθε λοιπόν η καινοτομία της παρούσης να οδηγήσει σε καλύτερες επιλογές από αυτές του παρελθόντος!

Δελφοί 1932

Στην Αίγυπτο, δεν αρκούνται να ζητούν επιστροφή αρχαιοτήτων, αλλά επιβάλλουν και πολύ αυστηρές ποινές στους αρχαιοκάπηλους, που κυμαίνονται από βαριά πρόστιμα ως και ισόβια. Εδώ πάλι εφαρμόζουμε το κατά τας γραφάς "ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει"...

Αλλά για να αποδίδουμε και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι (και να αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας και οι αρχαιολόγοι), όπως σωστά επισημαίνει ο Rodger Atwood στους New York Times, η καλύτερη λύση είναι να ενημερώνονται και να ευαισθητοποιούνται οι τοπικές κοινωνίες ώστε να αναλαμβάνουν την αποτελεσματικότερη ευθύνη προστασίας (ακούς Νεμέα;).

Στο μεταξύ, αν έχετε χαμηλή πίεση, διαβάστε εδώ, και μην ανησυχείτε, θα σας ανέβει.

Θήβα, η Φρόσω, 1925

Το σημερινό ποστ εικονογραφείται με φωτογραφίες της Dorothy Burr Thompson, γνωστής αμερικανίδας αρχαιολόγου, η οποία έζησε κι εργάστηκε στην Ελλάδα, ταξίδεψε εκτενώς και αποτύπωσε στις φωτογραφίες της όχι μόνο μνημεία και τοπία αλλά και πολλές πτυχές της ελληνικής ζωής της μεσοπολεμικής Ελλάδας.

Η Αμερικάνικη Σχολή Κλασικών Σπουδών, και πιό συγκεκριμένα η Ναταλία Vogeikoff-Brogan και ο Βασίλης Σπανός, έστησαν μιά εξαιρετική ιστοσελίδα προκειμένου να προβληθεί και να γίνει προσιτή σε όλους η φωτογραφική δουλειά της Dorothy Burr Thompson.

Φεύγοντας από εδώ, μην λησμονήσετε να κάνετε αυτή την βόλτα στην προβιομηχανική Ελλάδα των δεκαετιών του 1920 και του 1930, ακολουθώντας τον σύνδεσμο εδώ.

Αθήνα, οδός Πατριάρχου Ιωακείμ, 1932

Εναγώνιες προσπάθειες

Συνέρχομαι μετά βίας από την κατάπτωση του φετεινού καλοκαιριού, πιέζοντας τον εαυτό μου να κάνει όλα όσα αναβάλλει εδώ και καιρό -η έμφαση στο "όλα". Αυτό βεβαίως με οδήγησε σε ουκ έστιν αριθμό ιατρικών επισκέψεων για εξετάσεις που ανέβαλλα εδώ και μήνες. Οφθαλμίατρος, γυναικολόγος, παθολόγος κλπ. κλπ. (εντάξει, μόνο το πρώτο κλπ. κρατήστε)

Πλέον ενδιαφέρουσα και οδυνηρή εμπειρία μέχρι στιγμής (τα ραντεβού μου θα συνεχίζονται ως τουλάχιστον ως τις αρχές Νοεμβρίου) είναι βεβαίως ο οδοντίατρος -ή μάλλον η οδοντίατρος. Η μετακόμισή μου από τον Πειραιά είχε ως συνέπεια να αποχωριστώ τον υπομονετικότατο οδοντίατρό μου (σας θυμίζω σχετικό σπαραξικάρδιο ποστ εδώ).

Η νέα γιατρός, το βασικό πλεονέκτημα της οποίας είναι μόνον ότι βρίσκεται 3 λεπτά από το σπίτι μου, είναι θα έλεγα ένας sui generis χαρακτήρας. Εναλλάσσει με καταιγιστικό ρυθμό επιθετικές και φιλικές συμπεριφορές, ώστε ο χειρισμός της από μέρους μου απαιτεί μεγάλη προσπάθεια. Αλλά όπως ξέρουν οι πιστοί μου αναγνώστες, κι εγώ δεν πάω πίσω...

Η σχέση μας μέχρι στιγμής φαίνεται να αποκτά έναν άκρως θυελλώδη χαρακτήρα. Κάθε συνάντησή μας μοιάζει με ποδοσφαιρικό αγώνα, οπότε φανταστείτε μας να παίζουμε σε όμιλο τύπου champions league (όλα αυτά για να λειτουργήσει η μεταφορά και μαζί ο τίτλος του ποστ).

Στον πρώτο αγώνα με έπαιξε φουλ επιθετικά και έχασα με βαριά ήττα. Με περιέλουσε με κάθε είδους κεκαλυμμένες και μή προσβολές και εντυπωσιακά επιφωνήματα για την κακή κατάσταση των δοντιών μου σε ένα δραματικότατο μείγμα αηδίας και περιφρόνησης. Παραδέχομαι ότι με νίκησε κατά κράτος. Αν θέλω να είμαι δίκαιη, θα έλεγα ότι έχασα με 4-0.

Οδηγήθηκα τσακισμένη στα αποδυτήρια, αλλά δούλεψα με πείσμα στην προπόνηση και επανήλθα δριμύτερη στον δεύτερο αγώνα. Εκμεταλλεύτηκα το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, καθώς εκείνη με είχε καταφανώς υποτιμήσει. Έβαλα γκολ "από τα αποδυτήρια" που λέμε και η αντίπαλος δεν κατάφερε να συνέλθει από το σοκ μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Την έσφαξα με το βαμβάκι. Καθισμένη στην πολυθρόνα, με πολύ-πολύ ήρεμη φωνή της είπα ότι αν αισθάνεται ότι δεν μπορεί να αναλάβει την περίπτωσή μου θα ήταν καλύτερα να μου το πει αντί να δυσανασχετεί τόσο απροκάλυπτα. Την χτύπησε κεραυνός και δεν είχα βιντεοκάμερα να το καταγράψω...Νίκησα, έστω με ένα πενιχρό 0-1. Σημασία στους ομίλους έχουν οι βαθμοί.

Ο τρίτος αγώνας ήρθε ισόπαλος χωρίς τέρματα, αν μπορεί βεβαίως να το πει αυτό κανείς για έναν αντίπαλο που χειρίζεται τροχό. Για να είμαι δίκαιη, θα έλεγα με ποδοσφαιρικούς όρους ότι της ακυρώθηκε γκολ ή καλύτερα ότι της σφυρίχτηκαν πολλές προσπάθειες off-side. Από την πλευρά μου, και όσον αφορά την παρατήρηση του τρόπου παιχνιδιού και σκέψης της αντιπάλου, διαπίστωσα αφενός ότι είναι και ρατσίστρια (οπότε καλά που δεν είμαι μαύρη), αφετέρου ότι δείχνει αξιοσημείωτη χαιρεκακία στην αφαίρεση της πέτρας.

Ο επόμενος αγώνας θα διεξαχθεί τη Δευτέρα. Δεν βαυκαλίζομαι φυσικά ότι έχω ελπίδες να κερδίσω την πρόκριση. Παίζω διαρκώς στην έδρα της αντιπάλου, χωρίς καν το πλεονέκτημα να έχω κοντά μου τον 12ο παίκτη, το κοινό μου που με αγαπά και με στηρίζει τόσα χρόνια τώρα. Ας είναι. Εγώ θα δώσω τον καλό αγώνα και θα πέσω μέχρις εσχάτων.

Αν δεν βουτήξει κανέναν τροχό να μου τον χώσει στο μάτι, γιατί δεν ξέρω αν σας το είπα, αλλά την έχω ικανή!

Σελίδες ιστορίας

ο νέος ΥΠΠΟ

ή

ξέρω τι έκανες χθες το βράδυ

Χθες βράδυ το Google πήρε φωτιά. Όλα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια της ελληνικής αρχαιολογίας γκουγκλάριζαν ασύστολα κι εναγωνίως το όνομα του νέου υπουργού... Ο Παύλος Γερουλάνος, με όνομα, παράστημα κι εμφάνιση που παραπέμπει σε ρόλο του Χορν τη δεκαετία του '50 (σαν να έτριξε κάτι;), τους κάνει να αναρωτιούνται. Προς το παρόν κρατώ την γνωστή α-λα-Canning εφεκτική στάση για το έργο που θα μπορέσει να παράξει, αρνούμαι να σχηματίσω γνώμη από τα επιπόλαια που ακούω, και προτιμώ να μείνω στην δική μου επιπόλαιη πρώτη εντύπωση ότι ο νέος υπουργός είναι εξαιρετικά ευειδής νέος.

Ασυνήθιστες επιλογές

ή

πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός;

Οι εκλογές ήρθαν κι έφυγαν κι άφησαν πίσω τους ένα κλίμα ευφορίας. Δεν πειράζει, ας είναι πλαστό, χρειάζεται να πάρουμε μιά ανάσα πριν επιδοθούμε ολόψυχα στην κριτική των άλλων. Πιό πολύ απ'όλα απορώ με τον εαυτό μου που δεν έχω ακόμη συνηθίσει αυτό που προφανώς έχουν συνηθίσει οι πολλοί: την ισχυρή παρουσία ενός ακροδεξιού κόμματος μέσα στη Βουλή. Ένα κόμμα που ψηφίζεται από ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών μόλις μιά γενιά μετά την δικτατορία.

Μια απρόσμενη συνάντηση

ή

μικρό τεστ ιστορίας

Το 1990 η ελληνική κρατική τηλεόραση γυρίζει μιά σειρά επιμορφωτικών ντοκυμαντέρ, με τίτλο Μόδα και Πολιτισμός στον Εικοστό Αιώνα.

Το πλέον ενδιαφέρον επεισόδιο της σειράς, περισσότερο βεβαίως για όλους εμάς που επιβιώσαμε την δεκαετία του '80, έχει το ντοκυμαντέρ Δεκαετία του '80 Από τη Μόδα στην Κατανάλωση. Οι συντελεστές εκμεταλλεύονται ορθώς την ιστορική ευκαιρία να αποτυπώσουν στοιχεία της δεκαετίας του '80 πού μόλις έχει τελειώσει (ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν) και έτσι το επεισόδιο καταγράφει εξαιρετικά πειστικά την εποχή και τις αναζητήσεις της.

Αν έχετε λίγο χρόνο, ρίξτε του μιά ματιά εδώ. Στους τίτλους της αρχής, οι παρατηρητικοί θα έχουν και μιά απρόσμενη συνάντηση. Έχω περιέργεια να δω πόσοι από σας είναι καλοί στην σύγχρονη ελληνική ιστορία -δείτε το λοιπόν και σαν μίνι-τεστ.

Η εικονογράφηση του σημερινού ποστ είναι από το βιβλίο του Ernst Haeckel, Kunstformen der Natur. Το copyright του βιβλίου έληξε και οι πίνακες είναι πλέον διαθέσιμοι από το Wikipedia Commons.

Welcome to Fantasy Island

Νομίζω ότι η Dorabak απειλεί τον άντρα μου.

Το τελευταίο μήνυμά της ήρθε στο κινητό του πριν λίγο και ήταν ξεκάθαρο.


Την Κυριακή ζητώ τον σταυρό σου. Ξεκάθαρα.
Ντόρα Μπακογιάννη. Α' Αθηνών.


Δεδομένου ότι εκείνος δεν ψηφίζει στην Α' Αθηνών, το ζήτημα περιπλέκεται.
Επιπλέον δεν φοράει σταυρό.


Είμαστε σε απόγνωση. Δεν ξέρουμε τι να της δώσουμε. Ξεκάθαρα.

Εν τω μεταξύ πλάθω με το μυαλό μου τα πιό περίεργα σενάρια....

I sit and look out...and am silent

I Sit and Look Out

I sit and look out upon all the sorrows of the world, and upon all oppression and shame,

I hear secret convulsive sobs from young men at anguish with themselves, remorseful after deeds done,

I see in low life the mother misused by her children, dying, neglected, gaunt, desperate,

I see the wife misused by her husband, I see the treacherous seducer of young women,

I mark the ranklings of jealousy and unrequited love attempted to be hid, I see these sights on the earth,

I see the workings of battle, pestilence, tyranny, I see martyrs and prisoners,

I observe a famine at sea, I observe the sailors casting lots who shall be kill'd to preserve the lives of the rest,

I observe the slights and degradations cast by arrogant persons upon laborers, the poor, and upon negroes, and the like;

All these--all the meanness and agony without end I sitting look out upon,
See, hear, and am silent.

Walt Whitman, Leaves of Grass, 1860

Κάθομαι και κοιτάζω όλους τους καημούς του κόσμου, όλη την καταπίεση και την ντροπή,

Ακούω τους κρυφούς σπασμωδικούς λυγμούς από άντρες νεαρούς σε σύγκρουση με τον εαυτό τους, μετανιωμένους για πράξεις καμωμένες,

Βλέπω στη ζωή των ταπεινών την μητέρα που κακομεταχειρίζονται τα παιδιά της, ετοιμοθάνατη, εγκαταλειμμένη, λιπόσαρκη, απελπισμένη,

Βλέπω τη γυναίκα που την κακομεταχειρίζεται ο άντρας της, βλέπω τον ύπουλο διαφθορέα των κοριτσιών,

Διακρίνω τις διαρκείς πίκρες της ζήλειας και του έρωτα χωρίς ανταπόκριση που πασχίζει να κρυφτεί, αυτές τις εικόνες βλέπω επάνω στη γη,

Βλέπω τα έργα της αμάχης, του λοιμού, της τυραννίας, βλέπω μάρτυρες και φυλακισμένους,

Παρατηρώ έναν λιμό στη θάλασσα, παρατηρώ τους ναυτικούς που ρίχνουν κλήρο ποιος θα θυσιαστεί για να σωθούν των άλλων οι ζωές,

Παρατηρώ τις προσβολές και την υποτίμηση που δείχνουν οι αλαζόνες στους εργάτες, τους φτωχούς, μα και στους νέγρους κι άλλους ομοίως˙

Όλα τούτα – όλη την κακία και την ατέλειωτη αγωνία κάθομαι και κοιτάζω,
βλέπω, ακούω, και μένω σιωπηλός.

Μιά απόπειρα απόδοσης στα ελληνικά του εξαιρετικού ποιήματος του Walt Whitman. Η δεύτερη συμμετοχή μου στην ποιητική ιστοσυνάντηση που οργανώνει ο Cyrusgeo στο θαυμάσιο ιστολόγιο Gravity and the Wind.

Αναπαράγω εδώ από το αρχείο Whitman τις δύο σελίδες του χειρογράφου του ποιήματος. Παρουσιάζουν ενδιαφέρουσες μικροδιαφορές σε σχέση με την εκδοχή που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Leaves of Grass του 1872.

Δυό ενδιαφέροντα στοιχεία για τον Whitman είχα γράψει και παλαιότερα εδώ.

A night in the life of

Γράφω πλέον κυρίως τη νύχτα.

Για την ακρίβεια προσπαθώ να γράψω ακούγοντας διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου τη μαμά μου να μουρμουρίζει "μμμ, της νύχτας τα καμώματα...". Οι τρεις τελείες είναι όλο το ζουμί σ'αυτή τη φράση.

Όχι, οι νύχτες μου δεν είναι καλύτερες από τις μέρες σας. Αλλά έχουν μιά δική τους ιεροτελεστία κι έτσι γίνονται με έναν περίεργο τρόπο ελκυστικές.

Ξεκινάω φορτσάτη γύρω στα μεσάνυχτα. Τότε αρχίζει να κλωτσάει ο καφές που πίνω αργά το βράδυ. Δουλεύω όσο αντέξω, συνήθως 4.30 με 5.30.

Καθώς κυλάει ο χρόνος, ο ρυθμός πέφτει. Ο δικός μου και της νύχτας. Κάποια στιγμή σέρνω το σαρκίο μέχρι τα σεντόνια (το παραδέχομαι, επίτηδες την έκανα την παρήχηση).

Δεν έχω πιά πρωινά -πέτυχα έτσι, έστω προσωρινά, έναν από τους στόχους της ζωής μου.

Δουλεύω με την τηλεόραση ανοικτή, όπως όλα έτσι τα κάνω στη ζωή μου. Με τηλεοπτική υπόκρουση. Ρίχνω κλεφτές ματιές και κάνω ένα πλήρες ζάπιν κάθε δέκα-δεκαπέντε λεπτά. Οι άνθρωποι του τηλεμάρκετινγκ με τις ισχυρές τους βεβαιότητες και τον αντισηπτικό ενθουσιασμό τους είναι η καλύτερη παρέα μου. Νιώθω να με επιβραβεύουν.

Δεν είναι σιωπηλή η νύχτα, απλώς έχει τους δικούς της ήχους. Έχει το δικό της ρυθμό. Οι ήχοι που μαθαίνω να γνωρίζω, σημαίνουν πιά τη διάβαση του χρόνου. Κατά τη μία το ψυγείο. Κατά τις δύο η αλυσίδα του σκύλου που αναδεύεται στο διπλανό μπαλκόνι. Κατά τις τρεις το αυτοκίνητο του νεαρού που παρκάρει. Στις τέσσερις νερά που πέφτουν από το επάνω διαμέρισμα. Πέντε-πεντέμιση τα τακούνια της γειτόνισσας που φεύγει για το εργοστάσιο.

Ώρα να σταματήσω.

This living hand

This living hand

John Keats (1819)

This living hand, now warm and capable

Of earnest grasping, would, if it were cold

And in the icy silence of the tomb,

So haunt thy days and chill thy dreaming nights

That thou wouldst wish thine own heart dry of blood

So in my veins red life might stream again,

And thou be conscience-calmed—see here it is—

I hold it towards you.

Τό χέρι αυτό το ζωντανό, τώρα ζεστό και ικανό
να νιώθει, αν ήταν κρύο
και μεσ’ την παγερή σιωπή του τάφου,
τόσο πολύ θα στοίχειωνε τις μέρες σου, θα πάγωνε τις νύχτες τα όνειρά σου
που θα ευχόσουν η δική σου η καρδιά να στράγγιζε από αίμα
ώστε στις φλέβες τις δικές μου να έτρεχε ξανά κόκκινη ζωή,
και τότε θα ηρεμούσες –να, δες το-
σε σένα εγώ το τείνω.



Μια απόπειρα μεταφραστικής προσέγγισης στο θαυμάσιο ποίημα του Keats. Αφορμή η εξαιρετική ιδέα της Ιστοσυνάντησης Ποιητικής Μετάφρασης που εξακολουθεί να οργανώνει ο Cyrusgeo στο ιστολόγιο Gravity and the Wind.

Αντί άλλου σχολίου για τις δυσκολίες που συνάντησα στη μετάφραση...

'You see what a many words it requires to give any identity to a thing I could have told you in half a minute.'

(ο John Keats σε επιστολή στον αδελφό του το Σεπτέμβριο του 1819)

Πάνω στη στροφή

Μεσημέρι, οδηγώ τρεχάτη περνώντας το ένα πορτοκαλί πίσω από το άλλο. Μέσα στην στροφή με 100, δεν πατάω φρένο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πάνω στην στροφή, ακούω τον Νίκο να μου μιλάει. Όπως πάλι ανοίγει η παλιά πληγή, ο θυμός σε πνίγει για τα χρόνια που έχουν πιά χαθεί. Κι όπως πάλι τρέχεις πάνω στη στροφή, ξέρω, δεν προσέχεις πόσα έχουν για πάντα κερδηθεί.

Έτσι είναι, του απαντώ, δεν προσέχεις όσα έχουν κερδηθεί, είσαι απασχολημένος να μετράς το τίμημα που έχεις πληρώσει.

Αυτό το περίφημα τίμημα με απασχολεί ολοένα και περισσότερο όσο πλησιάζω με ιλιγγιώδη ταχύτητα τα 40. Καλά να πάθω, γιατί μιά ζωή, στην ως τώρα ζωή, διατεινόμουν ότι δεν θέλω να μετανιώνω για όσα κάνω. Επειδή οι αποφάσεις που παίρνω λαμβάνονται με τα δεδομένα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής. Υπολογίζω τα δεδομένα σωστά = παίρνω την σωστή απόφαση. Αν τα δεδομένα αλλάξουν, δεν σημαίνει ότι η απόφαση που έλαβα τότε ήταν λανθασμένη. Άλλαξαν τα δεδομένα, η απόφαση αποδείχτηκε λανθασμένη, αλλά η λήψη της απόφασης στην χρονική στιγμή ήταν σωστή. Αυτού του είδους η επιχειρηματολογία με πείθει πιά ολοένα και λιγότερο γιατί αντιλαμβάνομαι ότι για τις αποφάσεις που παίρνουμε πληρώνουμε το ανάλογο τίμημα. Και το τίμημα δεν μειώνεται αν η απόφαση ήταν τότε σωστή. Υπολογίζεται από το αν η απόφαση αποδεικνύεται εκ των υστέρων λανθασμένη.

Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

Ελληνική Τέχνη και Διανόηση

(Για να δω πόσοι από εσάς θα μαντέψουν τον/την συγγραφέα πριν ολοκληρώσουν την ανάγνωση του ποστ. Παρακαλώ μόνον ειλικρινείς απαντήσεις στα σχόλια.)

(εναλλακτικοί τίτλοι του ποστ)


Πώς να χάσετε πάσα ιδέα για έναν έγκριτο εκδοτικό οίκο


ή
Πώς ξεπλένονται όλα με μελάνι και κομμένα δέντρα στην Ελλάδα


ή
Από τη μία έκδοση στην άλλη


Αντιγράφω το δελτίο τύπου του Εκδοτικού Οίκου και επισημαίνω με έντονα στοιχεία προς αρωγήν των επιπόλαιων αναγνωστών.

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα των τελευταίων χρόνων στο πρώτο της μυθιστόρημα-έκπληξη.

Μια νέα καλλιεργημένη γυναίκα, η Δανάη, ζει έναν έρωτα σημαδεμένο από τις ανεξήγητες σιωπές και τις βασανιστικές απουσίες του αγαπημένου της.

Αντιμέτωπη με το πιο κρίσιμο δίλημμα αυτής της επεισοδιακής σχέσης, προσκαλεί στο όνειρό της μια λαμπερή γυναικοπαρέα από χαρισματικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα.

Ποίηση και χορός, θέατρο και κινηματογράφος, λογοτεχνία και φιλοσοφία, εικαστικές τέχνες, μουσική και τραγούδι, μόδα και ομορφιά, εκπροσωπούνται σʼ αυτή την ονειρική συνάντηση μέσα από φλογερές παρουσίες.

Η Μέριλιν Μονρόε, η Άγκαθα Κρίστι, η Μάρλεν Ντίτριχ, η Μαρία Κάλλας, η Εύα Σικελιανού, η Κοκό Σανέλ, η Βιρτζίνια Γουλφ, η Εντίθ Πιαφ, η Φρίντα Κάλο, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, και άλλες πολλές, ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της Δανάης, πρόθυμες να τη βοηθήσουν να βρει τη λύση που αναζητά.

Μέσα από προσωπικές εκμυστηρεύσεις, σε μια ατμόσφαιρα θηλυκής αλληλεγγύης και συνενοχής, η οικοδέσποινα και οι καλεσμένες της αναλύουν απολαυστικά όσο και ανατρεπτικά το μικρόκοσμο των γυναικών: ευφυΐα και ταλέντο, δημιουργικότητα και τρέλα, στερεότυπα και χειραφέτηση, ερωτική επιθυμία και ανάγκη, πρότυπα γυναικείας ομορφιάς και τεχνάσματα ερωτικής αποπλάνησης, τα όρια του καθωσπρεπισμού και η ανάγκη για ελευθερία.

Παρίσι, Βιέννη, Ρώμη, Βερολίνο, Λονδίνο, Μαδρίτη, Τολέδο, Βενετία, Νέα Υόρκη και Δελφοί είναι μερικοί μόνο από τους σταθμούς σʼ αυτό το διαχρονικό ταξίδι σε μύθους και αλήθειες γυναικών.

Πόσο κρατάει ένα όνειρο σαββατογεννημένο; Το χάραμα οι καλεσμένες εξαφανίζονται σαν αστραπή. Το ρόδι σπάει. Και η Δανάη φτάνει στη λύση που ζητούσε, ανυποψίαστη για τα απρόσμενα σχέδια της θεάς Τύχης…

Αισθαντικό, κοσμοπολίτικο, βασισμένο σε αληθινές βιογραφίες, ένα πρωτότυπο μυθιστορηματικό πανόραμα του 20ού αιώνα, μέσα από τις ιέρειες της τέχνης και της διανόησης που τον σημάδεψαν.

Ακόμα να μαντέψετε τον/την συγγραφέα;

ΔιαβαΖω

(Lafkadio Hearn, Japanese Fairytales; The Fountain of Youth, 1926)

Ο Θ. λέει ότι ο περισσότερος κόσμος που γνωρίζουμε αντιμετωπίζει το διάβασμα ως καταναγκασμό. - Το βιβλίο συνδέεται με σχολικές ή πανεπιστημιακές υποχρεώσεις και την δυσάρεστη πειθαρχία που απαιτούν. - Είναι τιμωρία. - Σκέφτομαι ότι έχει δίκιο. - Πολλοί φίλοι μας αντιμετωπίζουν συγκαταβατικά όταν τους λέμε ότι δεν θα βγούμε γιατί έχουμε να διαβάσουμε, ή μάλλον έχουμε να διαβάσουμε για να γράψουμε. - Νομίζουν ότι μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Ίσως μας λυπούνται. - Ιδιωτεύουμε λοιπόν κατ'εξακουλούθηση στο περιθώριο της κοινωνίας. - Όχι υποχρεωτικά, αλλά κατ'επιλογήν. - Αλλά πώς να το εξηγήσεις; - Το διάβασμα ενός καλού βιβλίου είναι και για τους δυό μας εμπειρία θελκτική. - Διαβάζω το Διαβάζοντας του Προυστ. - Αντιγράφω την αρχή του βιβλίου. - Δεν υπάρχουν ίσως μέρες της παιδικής μας ηλικίας που να τις ζήσαμε τόσο έντονα, όσο εκείνες που νομίσαμε πώς τις αφήσαμε να περάσουν χωρίς να τις ζήσουμε, όσο εκείνες που περάσαμε με ένα βιβλίο αγαπημένο. - Μόλις τέλειωσα να διαβάζω ένα εμβληματικό βιβλίο της εφηβείας μου, το Brendon Chase του Β.Β. (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Denis Watkins-Pitchford). - Τρία αδέλφια δραπετεύουν από το σπίτι όπου μένουν με μιά συντηρητική θεία τους και αποφασίζουν να ζήσουν ολομόναχα σε ένα γειτονικό δάσος. Παρά το κυνηγητό που υφίστανται και τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετωπίζουν, τα καταφέρνουν να επιβιώσουν μιά χαρά. - Αφού μπορούσαν αυτοί μπορούμε κι εμείς. - Κι έτσι με την αγαπημένη μου φίλη Ρ. αποφασίσαμε στα 11 μας χρόνια να φύγουμε κι εμείς από τα σπίτια μας και να ζήσουμε εκτός νόμου σε κάποιο δάσος. - Είχαμε σκεφτεί σε ποιό δάσος θα πηγαίναμε (δεν σας αποκαλύπτω, ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να χρειαστεί να εξαφανιστείς), τι θα παίρναμε μαζί μας (έχω κάπου εκείνη την λίστα), πώς θα πηγαίναμε. - Για πολύ καιρό η σκέψη της οργάνωσης όχι απλώς μας παρηγορούσε, αλλά μας έδινε τη χαρά της συνωμοσίας, την απόλαυση μιάς αντίστροφης μέτρησης που γνωρίζαμε μόνο εμείς. - Η ώρα της αναχώρησης όμως αναβαλλόταν διαρκώς. - Δεν φύγαμε ποτέ. - Αναβάλαμε. - Αλλά δεν ακυρώσαμε. - Κι έτσι πολλές φορές ακόμη και σήμερα ανακαλώ αυτή τη δυνατότητα, όσο γελοία κι αν δείχνει τώρα. - Η φυγή που δεν κάναμε, αλλά μπορούμε πάντα να κάνουμε. -

(Lafkadio Hearn, Japanese Fairytales; The boy who drew cats, 1926)

Bonus Track

Η εικονογράφηση του σημερινού ποστ είναι από την πρώτη έκδοση των Ιαπωνικών Παραμυθιών του Λευκαδίου Χερν

Up close and personal

Personas. How does the Internet see you?

Η Λεμονιά μου θύμισε ότι χριστουγεννιάζει σιγά-σιγά και την ευγνωμονώ.


Είναι παρήγορη η αίσθηση ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι εκεί έξω για τους οποίους αυτή είναι μιά πολύ ζωτική σκέψη.


(Λεμονιά, αυτό είναι για σένα!)

Martin Johnson Heade, Cattleya Orchid and Three Brazilian Hummingbirds, 1871


Στο μεταξύ μέχρι να τρέξω από την κουζίνα στο σαλόνι ακούω την εναγώνια κραυγή μιάς πρωταγωνίστριας σε βραζιλιάνικο

"Μιγκέλ πάρε το ιγκουάνα σου και φύγε από δω!"

Επιστρέφω στην κουζίνα πιό ενθουσιασμένη από ποτέ με τον υπαρκτό σουρεαλισμό της καθημερινότητας

Μικρή κουζινική ιστορία ή Τί σχέση έχουν τα μπωλ μου με την βασίλισσα της Δανίας;

Πριν κανά δυό χρόνια είχα αγοράσει ένα σετ τριών μπωλ από το Dia. Είναι ζωηρόχρωμα πράσινα, με μιά μικρή προχοή και αντιδιαμετρικά μιά υποτυπώδη οριζόντια λαβή. Κάτω από τη βάση τους έχουν ένα λαστιχένιο δακτύλιο που βοηθά στην καλύτερη πρόσφυση με την επιφάνεια που τα ακουμπάς.

Δεν ήξερα τότε ότι πρόκειται για τα περίφημα Margrethe bowls που πωλούνται ως και στο πωλητήριο του MoΜΑ (!). Σχεδιάστηκαν το 1950 από τον Sigvard Bernadotte και τον Acton Bjorn. Ο Bernadotte ήταν θείος της βασίλισσας Μαργαρίτας της Δανίας και τα ονόμασε προς τιμήν της.

Up close and personal

In stripping and lap dancing, to dance very close to a customer.

(definition according to the Sex-Lexis dictionary)

BONUS TRACK

David Lynch aux Galeries Lafayette

Σκούτερ, διακοπές, φθινόπωρο

Παρατηρώντας τον Καραμανλή να βγαίνει από το Μέγαρο Μαξίμου και να μπαίνει στο Προεδρικό Μέγαρο σκέφτομαι όχι απλώς το πόσο έχει παχύνει, αλλά και το γεγονός ότι εξαιτίας του πάχους του το παντελόνι του σηκώνεται πολύ στη μέση και συνεπώς το πατζάκι του φαίνεται πολύ κοντό. Αυτό που λέει η μαμά μου "σαν να το έκοψε το τρένο". Την εικόνα επιβεβαίωσα βλέποντάς τον να μπαίνει για τη συνέντευξη στη Θεσσαλονίκη. Τον λυπήθηκα όπως λυπάται ο όμοιος τον όμοιο και ενδόμυχα κακοχαρακτήρισα τη Νατάσα ή όποιον άλλον ασχολείται με την εμφάνισή του Κ. Δεν είναι τόσο δύσκολο να ράψει ένα λίγο μακρύτερο παντελόνι και να πετάξει από πάνω του το look του Μπρακούλια.

Προσεγγίζοντας την παραλία της Κατερίνης αναρωτιόμουν αν ο αγαπητός Yo!reekas ήταν υπερβολικός. Ευτυχώς η πρωτεύουσα του εγχώριου κιτς και της υπερκατανάλωσης κολωνακίων δεν μας απογοήτευσε. Προτείνω την μετονομασία της σε Κολωνάκι του Βορρά και εισηγούμαι τον χαρακτηρισμό του εν λόγω ακινήτου ως διατηρητέου.

Οι φετεινές μας διακοπές μας έφεραν στην Πιερία και την Ημαθία. Επεράσαμ'όμορφα, όμορφα όμορφα και σ'αυτό συνέβαλε καθοριστικότατα το ξενοδοχείο που μείναμε το οποίο σας συνιστώ ανεπιφύλακτα. Θα πάτε, θα περάσετε υπέροχα και θα με ευχαριστείτε. Μπείτε να δείτε τις φωτογραφίες των δωματίων και ετοιμάστε βαλίτσες.




Στο μεταξύ η πιό ισχυρή μουσική εμπειρία του φετινού καλοκαιριού διαδραματίστηκε στο υπόγειο πάρκινγκ μας.

Είναι σκοτεινά και δροσερά. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανοίγω τη μηχανή και ασυναίσθητα το ραδιόφωνο. Ο J. Bon Jovi τραγουδάει το Wanted Dead or Alive και δεν είναι 1986. Πώς είναι δυνατόν να θυμάμαι απέξω όλους τους στίχους;

BONUS TRACK

Τι ξέρετε για το κτήμα Σπαρόζα;

Δίον

Επίσκεψη στο Δίον.

Αυτοσχέδια συρραφή φωτογραφιών μας με υπόκρουση Κότο.